Het gezin Yakubu: Leven en Werk (Noord Ghana)

Op zoek naar het verdwaalde schaap

2012-02-15T14:15:00.000Z

“Als u nu eens honderd schapen had en één ervan raakte verdwaald, wat zou u dan doen? Het zoeken! Net zolang tot u het vond. De andere 99 zou u gewoon laten grazen... Zo is ook in de hemel meer blijdschap over één zondaar die bij God terugkomt dan over 99 anderen die niet verdwaald waren.” (Lukas 15:1-7)

Het is een gewone zondagochtend. Normaal gesproken preekt Abukari of is hi j betrokken bij de leiding van een dienst maar deze zondag is anders. Abukari was op zoek naar Amina in de lokale huizen van het dorp Sambu terwijl Joke en de jongens de diesnt bijwoonden.

Amina is bijna veertig jaar, ze is getrouwd met Sulemana en samen hebben ze zeven kinderen. Zowel Sulemana als Amina komen uit toegewijde Moslim families. Maar in 1997 kwam Sulemana tot geloof en liet hij zijn Islamitisch geloof achter zich. Sinds die tijd hebben we voor Amina gebeden en het Evangelie met haar gedeeld maar nooit gaf ze ze zich over aan de redding die Jezus biedt. Vorige week waren er vrienden uit Amerika op bezoek die het dorp van Amina opzochten en opnieuw het Evangelie met haar deelden. Als een chauffeur die zijn verloren sleutels vindt, opende Amina haar hart voor God en nam ze Jezus als haar Heer en Redder aan.

Sulemana en Amina

Op bezoek bij Sulemana en Amina

Er was grote blijdschap bij de gelovigen in Sambu en uiteraard bij haar man, Sulemana die veertien jaar voor haar gebeden had. Toch hadden Sulemana en de paar gelovigen geen idee wat hen en Amina nog te wachten stond. De buren en vrienden zweerden samen en één voor één beledigden en intimideerden ze haar. Voordat de eerste zondag aanbrak waarop Amina openlijk naar de kerk zou gaan, waren de buren en vrienden er in geslaagd haar te ontmoedigen en hadden haar zover gekregen haar nieuwe geloof te herroepen. Terwijl de kerk samenkwam en iedereen hoopte Amina in hun midden welkom te heten, had een vriendin van Amina haar naar het huis van de Moslim leider (Imam) in het dorp gesmokkeld waar ze haar verstopte zodat ze die ochtend niet naar de kerk zou kunnen gaan. Nadat we tevergeefs op Amina’s komst naar de kerk wachtten, gingen Abukari en Sulemana op zoek naar Amina in het dorp. Uiteindelijk liet iemand doorschemeren dat ze in het huis van de Imam was. Toen de mensen Abukari hoorden aankomen, deden ze gauw de deur op slot van de kamer waarin Amina verstopt was maar gelukkig verraadden haar sandalen haar die nog voor de deur van de kamer lagen. Om een confrontatie met de Moslims uit de weg te gaan, besloten Abukari en Sulemana haar daar te laten.

De volgende dag, keerde Abukari terug naar Sambu om samen met de lokale dominee Amina op te zoeken. Na een intensief gesprek zei Amina het volgende, “De angst voor de mij nog onbekende toekomst en de zware druk van mijn vrienden en buren was teveel voor me. Maar om jullie vasthoudendheid wil ik toch bij Jezus blijven.” Sinds die tijd bezoekt Amina de kerk. Wat een blijdschap dat God’s genade van een tweede kans ook Amina bereikte en dat wij daar deelgenoot van mochten zijn. We willen jullie vragen voor Amina te bidden, dat God haar de kracht zal geven om sterk, vasthoudend en geduldig te zijn. Maar dat ze bovenal de blijdschap van God mag ervaren.

Misschien wonen of werken jullie ook in een gebied waar God niet erkend wordt, mensen neerkijken op je geloof, mensen goddeloosheid aanmoedigen en waar resultaten van evangelisatie niet massaal zijn maar maar mondjesmaat binnenkomen. Wees niet ontmoedigd, ons getuigenis van Christus IS licht in een donkere wereld.

Net nu we deze blog schrijven, krijgen we bericht binnen dat de 9 jaar oude dochter van de lokale dominee van Sambu heel plotseling is overleden. Bid voor deze dominee en zijn gezin, voor troost en kracht in een heel moeilijke tijd.

Kerst in Yendi

2012-01-20T16:50:00.000Z

Hoewel kerst alweer meer dan drie weken achter ons ligt, komen hier de kerstkaarten nog altijd binnen! En om ze nu al direkt bij het oud papier te doen, vinden we erg jammer dus we hangen ze nog op en zo zitten we nog een heel klein beetje in de kerstsfeer.

We krijgen regelmatig de vraag hoe wij nu kerst vieren. Omdat we in een gebied wonen waarin het percentage Christenen laag is, merk je er niet zo heel veel van dat het kerst is. Mensen die geen Christen zijn, vieren geen kerst, en dat is dus de grote meerderheid (zo'n 95%). Binnen de kerken wordt het heel verschillend gevierd. Sommige kerken maken er een groot feest van, anderen vieren het wat minder uitbundig. Er is hier - vooral in het noorden van Ghana - geen lange aanloop naar kerst en al helemaal geen commerciele. Om de kinderen er toch een beetje op voor te bereiden, hebben we als gezin de vier weken van advent gevierd.

Het kerkgebouw van Jagando

De zondag van kerst bezochten we een kerk in een nogal afgelegen dorp. Terwijl Abukari buiten preekte, nam ik de kinderen mee naar binnen (ook hier is het kerkgebouw te klein voor de hele gemeente) om met ze over kerst te praten. Ik had de adventskaarsen meegebrachte en we spraken erover hoe Jezus, hoop, vrede, blijdschap, liefde en licht naar deze wereld brengt. We hadden voor de kinderen koekjes en snoepjes meegenomen om het geheel een beetje feestelijk te maken. We deelden een deel van de koekjes en snoepjes uit. Op mijn suggestie om de rest uit te delen aan kinderen die buiten waren, zei de zondagsschoolleider het volgende: 'Als de kinderen die normaal gesproken niet naar de kerk komen, zien dat de kinderen die er wel waren, iets lekkers gekregen hebben, komen ze volgende week ook naar de zondagsschool in de hoop dat ze ook iets krijgen. Na een week of drie delen we dan de rest uit en zo hopen we nieuwe kinderen naar de zondagsschool te krijgen.'

De leden van de kerk in Jagando

Een paar kinderen van de kerk

Eenmaal weer thuis begon de actie in de keuken. Het is in onze omgeving de gewoonte dat als je een feestdag viert, je voedsel uitdeelt aan je vrienden en buren. We kookten een enorme pan met rijst en een tomatensaus met geit die we in kleine pannetjes aan een deel van onze buren uitdeelden.

Abukari met voorgangers van verschillende kerkgemeenschappen hier in Yendi ging naar de gevangenis om daar eten en bijbels uit te delen aan de gevangenen.

Voedsel en Bijbels voor de gevangenen

We delen voedsel in kleine pannetjes aan onze buren uit

Tegen de avond kookten we ons 'eigen' kerstdiner - weer een dit jaar - waar we met z'n allen van genoten.

Tweede kerstdag hadden we veel aanloop van mensen van de verschillende kerken uit de dorpen. Leiders en leden kwamen ons een fijn kerstfeest toewensen. We gaven hen wat te drinken en koekjes en cake om te eten. Tegen de avond ging hier de barbecue aan met heerlijk geite en kippevlees. En daarmee sloten we de kerstdagen af.

Kerstdiner met gezin

Tweede kerstdag barbecue

Gezegende Kerstdagen......

2011-12-24T16:40:00.000Z

Noden - Hoe kunnen we het beste helpen?

2011-12-17T15:45:00.000Z

Regelmatig worden we door mensen om hulp gevraagd. Iedere week komen er wel mensen naar ons toe met bepaalde noden. Het is niet altijd makkelijk om de juiste afweging te maken; wel helpen, (nog) niet helpen? Soms zijn het mensen die we maar een paar keer per jaar tegenkomen en we geven ze dan hulp die binnen onze mogelijkheden ligt ook al weten we dat die hulp op die manier niet echt constructief is maar wel even de nood verzacht op zo'n moment. Soms is het geld, voedsel, het betalen van een rekening voor school of ziekenhuis, een bijdrage aan een begrafenis enz. Er zijn situaties zoals hieronder beschreven die wat extra aandacht nodig hebben. Het heeft geen zin om maar te blijven geven zonder dat we zoeken naar de oorzaak van het probleem.

"Het is nog vroeg in de ochtend, een klop op de deur. Een jongen van een jaar of 14 komt binnen. Hij komt uit een dorp zo'n 12 kilometer van Yendi en bezoekt daar een van onze kerken. Hij draagt een schooluniform. Ik heet hem welkom, geef hem wat water te drinken en vraag hem dan wat zijn missie is. Hij vertelt me dat hij naar een school voor voortgezet onderwijs in Yendi gaat en dat hij 10 Ghana cedis (ongeveer 5 euro) moet betalen als ouderbijdrage. Omdat zijn ouders deze bijdrage niet kunnen betalen, wordt hij regelmatig door de leerkrachten gestraft om op die manier druk uit te oefenen op de ouders.De jongen, Abdul, vertelt me dat zijn ouders gezegd hebben dat hij maar naar ons toe moest gaan, wij zullen hem wel helpen. Ik geef hem het geld maar ben niet echt gelukkig met de wijze waarop de ouders hem naar ons toesturen.

Een paar dagen later staat Abdul weer voor de deur. Deze keer heeft hij geen uniform aan. Hij groet me en vertelt me dan dat hij een nieuw uniform moet laten naaien maar dat zijn ouders daar geen geld voor hebben. Ik vraag hem naar het uniform dat hij een paar dagen geleden droeg. Hij vertelt me dat de leerkrachten zeggen dat dat uniform te oud is en dat hij het moet vervangen. Op dit moment halen veel mensen hun oogsten binnen. Ik vertel Abdul dat hij maar aan de leerkrachten moet vertellen dat zijn ouders momenteel geen geld hebben om een nieuw uniform voor hem te laten maken maar dat als de oogst binnen is en ze er wat van kunnen verkopen, hij een nieuw uniform krijgt. Toch kijkt Abdul nog niet echt gelukkig. Hij vertelt me dan dat hij elke dag van zijn dorp naar Yendi loopt, dat is 24 kilometer op een dag (!) en dat zijn ouders hem geen geld geven om tussen de middag wat eten te kopen. Ik weeg af - vertelt Abdul me nu echt de waarheid of zijn er andere problemen? Maar omdat ik niet wil dat iemand honger lijdt terwijl wij meer dan genoeg hebben, geef ik hem wat geld om voor de komende twee weken eten te kopen.

Studenten klaar om naar school te gaan - iedere school heeft zijn eigen uniform.

Een paar dagen later is Abdul er weer - het is nog vroeg in de ochtend en hij draagt zijn uniform. Abdul vertelt me dat de school gevraagd heeft om een bijdrage van 2 Ghana cedis voor het copieeren van de examens voor het eind van dit jaar. Ik weet dat dit gebruikelijk is en geef hem het geld omdat hij anders zijn examens niet kan schrijven.

Gisteren stond Abdul weer voor de deur. Hij is inmiddels naar een familielid verhuisd die in Yendi woont zodat hij niet iedere dag zo heel ver hoeft te lopen. Toch vraagt hij weer om geld om eten te kopen, hij moet nog vier dagen naar school voordat zijn kerstvakantie begint. Ik geef hem het geld maar vertel erbij dat dit zo eigenlijk niet verder kan gaan. Abukari en ik hebben het de laatste week er al een paar keer over gehad. Het wordt hoog tijd om eens met de ouders te gaan praten. Nemen zij wel hun verantwoordelijkheid? Hebben ze het financieel zo zwaar dat ze echt niet voor Abdul kunnen zorgen en hem zelfs niet aan lunch kunnen helpen iedere dag? Hij zit net in de eerste klas van het voortgezet onderwijs en heeft nog een lange weg te gaan, hoe ziet zijn toekomst er wat onderwijs betreft uit? En hoe zit het met de andere kinderen waar ze zorg voor dragen? We zullen Abdul's ouders binnenkort eens opzoeken."

Mais Oogst

2011-11-22T16:10:00.000Z

Abukari is op dit moment voor een periode van een week of drie in Duitsland. Al met al is hij nu al bijna vier weken van huis. Abukari is altijd degene die in de groentetuin werkt maar ik heb het tijdelijk overgenomen. Regelmatig schiet me het vers te binnen van 'het moeizaam ploegen, 't moeizaam zaaien...' De grond in de groentetuin heeft heel veel kleine steentjes en als je het regelmatig met water besproeit (het droge seizoen is begonnen) dan wordt de grond keihard. Maar het kleine beetje werk dat ik in de groentetuin doe is niets vergeleken bij het dagelijkse werk op het land van de meeste mensen in mijn omgeving. Op dit moment zijn veel van onze buren druk met het oogsten van hun mais. Nadat ze de mais van het land gehaald hebben, moeten ze de mais verwerken voor ze het voor voedsel kunnen gebruiken. Dat is geen geringe job! Wat foto's van het proces van de maisverwerking.

Nadat de mais geoogst is, worden de bladeren handmatig van de kolf gehaald

De mais wordt naar de machine gedragen die de mais verwerkt, dat levert een
hoop stof op!

De maiskolven worden in de machine gegooid

Uit de onderkant van de machine komen de maiskorrels

Nadat de mais door de machine gegaan is, wordt er gekeken of er nog
mais aan de kolven is blijven zitten wat er alsnog afgehaald wordt

Voordat de mais tot meel gemalen kan worden,
wordt het 'kaf' van het maisgescheiden door de wind

Armoede en rijkdom

2011-11-01T16:48:00.000Z

"Gelukkig zijn de armen, want voor hen is het Koninkrijk van God.

Maar pas op als u rijk bent! U bent er dan slecht aan toe! Want het geld is het enige geluk dat u ten deel valt.”

(Lukas 6:20, 24)

Ook al zijn ze arm, een oude lekke voetbal
is altijd nog beter dan helemaal geen

We worden hier dagelijks geconfronteerd met mensen die arm zijn. Een confrontatie die niet altijd plezierig is. Het wijst ons onder andere op het feit dat we rijk zijn en dat we verantwoordelijk zijn om deze mensen in hun nood te helpen. Maar hoeveel delen we met ze? En is wat we delen voldoende? Kunnen we net doen of we het niet zien omdat er gewoon teveel arme mensen zijn en we ze beslist niet allemaal kunnen helpen?

We delen mais uit aan onze arme buren

In het kader van zijn studie (Masters in Theologie) deed Abukari onderzoek naar, ‘Op welke wijze kan Jezus’ reaktie op de armen in het Lukas Evangelie, een antwoord geven op de noden van de armen in Dagbon, Ghana?’ Als onderdeel van het onderzoek interviewde Abukari een aantal arme mensen in ons gebied. We willen graag een aantal van hun reakties met jullie delen om jullie een beetje beter te laten begrijpen wat het betekent om arm te zijn. Maar, we zullen het nooit volledig kunnen begrijpen zoals een arme man hier uitdrukte: ‘Armoede is als hitte; je kunt het niet zien, je kunt het alleen maar voelen; om te weten wat armoede is, moet je er zelf doorheen gaan.’

‘Een arm persoon is afhankelijk van anderen en lijdt altijd. Alles wat hij doet, faalt. Hij is altijd ziek en klaagt altijd. Arme huishoudens leven voortdurend in crisis en er is geen blijdschap. Huishoudens reageren op zo’n crisis door de geesten te raadplegen om te weten te komen waarom ze arm zijn en de slechte geesten te verdrijven.’

‘Een arme persoon heeft veel “als-en” in zijn leven omdat er voor een arm persoon niets zeker is. Een arm persoon kan geen plannen maken omdat hij altijd door omstandigheden geleid wordt. Hij is erg kwetsbaar.’

‘Armoede betekent buitengesloten zijn. Armoede heeft macht over je. Zelfs als een rijke man leugens vertelt, wordt soms net gedaan alsof het waar is. Geld gebiedt respect, waardigheid en eer om wat geld kan doen. Geld ontkent karakter, het verbergt slechte zaken.’

Op weg naar het land

'Een arm persoon gaat elke dag naar zijn land omdat alles wat hij nodig heeft van de opbrengst van zijn land moet komen. Als hij morgen iets wil kopen, moet hij vandaag naar het land gaan om wat van zijn gewassen te oogsten om te verkopen. Dan heeft hij wat geld om te kopen wat hij nodig heeft. Maar een persoon die niet arm is, kan thuis blijven en zijn problemen daar oplossen. Een arm persoon moet in de hete zon werken voor alles wat hij nodig heeft. De persoon met geld, hoeft zijn huis niet te verlaten. Ik ben arm maar heb het beter dan sommige anderen want ik heb een oude fiets en wat kleren om aan te trekken. Sommige mensen kunnen zich dat zelfs niet veroorloven. Als ik op een dag in staat ben om mijn oude fiets te vervangen met een nieuwere dan weten de mensen dat het beter met me gaat. Maar een arm persoon denkt zelfs niet aan een nieuwe fiets of kleren omdat hij weet dat hij beperkt is in zijn mogelijkheden. Hij durft zo’n droom niet te dromen.'

Blij met tweedehands kleding

‘Een arm persoon heeft geen vrienden of zoals een spreekwoord in Dagbani het zegt, “De arme man heeft geen geliefde.” Wat een arm persoon ook wil, hij kan het niet krijgen. Er is geen eten, je kunt niet kiezen wat je wil eten of drinken en de kinderen zijn ondervoed.’

'Er zijn verschillende dingen die ik had willen doen maar gebrek aan geld heeft deze ideeën gedood. Het heeft het licht uitgedaan. Ik kan niet doen wat ik wil doen. Soms voelt het alsof ik aan een ketting zit. Ik zie mogelijkheden of weet wat ik wil doen maar zodra ik een paar stappen doe wordt ik weer op mijn knieën getrokken en kom niet meer vooruit.’

Het geitenproject helpt arme mensen hun kinderen naar school te sturen

In het Evangelie van Lukas, reageert Jezus op de situatie van de armen op verschillende manieren. Hij daagt de mensen en hun waarden en normen ten aanzien van bezit en status uit. Hij onderschreef de toenmalige orde tussen de rijken en armen niet maar zag het lijden van de armen als een gevolg van onrechtvaardigheid en de noodzaak om deze te hervormen. En hoe zit dat vandaag de dag met onze maatschappij? Welke mensen worden buitengesloten? Jezus riep de mensen op om volgens de leefregels van het Koninkrijk van God te leven en zo de onrechtvaardigheid in de maatschappij te aan te pakken. We willen jullie uitdagen om het Evangelie van Lukas (weer eens) te lezen en te zien hoe Jezus zowel de rijken als de armen aanspreekt. Ontdek hoe Jezus de waardigheid en eigenwaarde van de armen herstelt en hen nieuw inzicht verschaft in de waarden en normen van God’s Koninkrijk. Lees hoe hij de rijken oproept zicht te indentificeren met de waarden en normen van God’s Koninkrijk en te beginnen met het proces om een keer te brengen in de materiële en sociale situatie van de armen in het “hier en nu”. God’s Koninkrijk in zowel het leven van de armen als de rijken moet het heden hervormen. Welke rol hebben wij? Iets om over na te denken?!

Weinig kleding om te dragen maar wel heel veel plezier

Mensen drogen hun oogst zodat ze in het droge seizoen ook nog te eten hebben

Vervoer in Ghana - Les in geduld

2011-10-11T15:00:00.000Z

Vorige week zondag reisde ik met de bus naar Tamale - een reis van iets meer dan een uur. Ik (Joke) reis niet zo heel veel met het openbaar vervoer en het is altijd weer leuk en ook spannend hoe zo'n reis zal verlopen. De meeste bussen die vanuit Yendi vertrekken, reizen niet op een bepaalde tijd maar vertrekt pas als hij vol is. Abukari en de jongens gingen zondagmiddag met me mee naar het busstation om me uit te zwaaien.

Wachten op de bus

Bij aankomst zagen we dat er ontzettend veel mensen op de bus naar Tamale stonden te wachten. Er zouden zeker drie bussen nodig zijn om al deze mensen te kunnen vervoeren. Gelukkig kent Abukari iemand die op het busstation werkt en Abukari sprak met hem af dat we via hem een kaartje konden kopen en dus zeker zouden zijn van een plaatsje in de bus. Maar wat duurde het lang voordat de bus kwam. Mensen bleven naar het busstation komen om naar Tamale te reizen, maar na twee uur was er nog steeds geen bus in zicht. Eindelijk, na een uur of drie wachten kwam de bus aanrijden. Vol opluchting renden de mensen naar het kantoortje waar de kaartjes verkocht werden. Helaas, deze bus was niet bestemd voor Tamale maar voor een andere plaats. Er kwamen nog een tweede en derde bus aanrijden maar ook deze bussen hadden niet de bestemming Tamale.

Helaas, deze bussen hadden niet bestemming Tamale

Toen de bus voor Tamale uiteindelijk in zicht kwam, was onze vriend die mijn kaartje zou kopen nergens te bekennen. De bus naar Tamale stroomde vol en ik zat nog steeds op het bankje te wachten. Abukari en ik begonnen ons nu toch een beetje ongerust te maken. Ik moest die avond naar Tamale omdat ik de volgende ochtend al heel vroeg per vliegtuig naar Accra zou reizen en ik het me niet kon veroorloven om die vlucht te missen. Gelukkig kwam er al snel een tweede bus met bestemming Tamale aanrijden- het bleef nog even spannend want nog steeds was onze vriend nergens te bekennen maar uiteindelijk dook hij toch op met mijn kaartje en was ik van een plaatsje verzekerd. Wij zijn ontzettend gezegend met een auto die we ieder moment van de dag kunnen pakken en waarmee we zelfs de meest onbegaanbare plaatsen in Ghana kunnen bereiken. Niet iedereen heeft die mogelijkheid. Veel mensen hebben alleen maar beschikking over de benenwagen. Hier in het noorden van Ghana (waar het relatief vlak is) fietsen mensen ook veel. Maar een fiets is een kostbaar bezit en lang niet iedereen beschikt over voldoende kapitaal om een fiets te kopen. Brommers en motoren zijn ook populair. Voor de langere ritten zijn mensen veelal aangewezen op het openbaar vervoer (de bus). Maar zelfs een bus is niet altijd een optie. In sommige dorpen komt eens per week een vracht(markt)wagen die mensen en goederen naar de dichtstbijzijnde markt vervoert. Als we zulke dorpen bezoeken, stellen we onze auto altijd beschikbaar als een vorm van openbaar vervoer omdat er in de meeste gevallen mensen zijn die wachten op een vervoermiddel waarmee ze uit hun dorp naar een andere plaats kunnen reizen.

Een auto is bijna nooit vol - zelfs bovenop kun je nog zitten

Een file bij wegwerkzaamheden

Een oude autoband is altijd nog een prachtig stuk speelgoed

Dank God voor:

de les van geduld die we op het busstation kregen

Bid voor:

veiligheid op onze wegen
verbetering van de wegen zodat de onbegaanbare plaatsen begaanbaar worden en we meer mensen met het evangelie kunnen bereiken

God’s plan op God’s tijd

2011-09-21T13:33:00.001Z

Op 10 september bezochten we de kerk in Worivi. Worivi is een afgelegen Dagomba dorp met een kleine kerkgemeenschap. Het leiderschap van deze kerk heeft met vallen en opstaan de kerk over de afgelopen jaren geleid maar gelukkig volhard! Een paar teamleden van Videre gaan met ons mee. Als we uit de auto stappen worden we al snel omringd door een grote kinderschare want een auto vol blanke mensen is niet zo’n gebruikelijk fenomeen in Worivi. Na een tijdje verzamelen de leden van de kerk zich en worden bankjes en stoelen uit de huizen gehaald om iedereen een plekje te geven. Buiten voor het raam van de kerk staan twee tieners – Abukari roept ze naar binnen.

Het dorp Worivi

De dienst begint. Nadat we gezongen hebben, bidden we voor noden van de kerk en haar leden. Er zijn een aantal mensen ziek waar speciaal gebed voor gevraagd wordt. Nog steeds komen een aantal mensen naar binnen. De leider van de kerk vertelt ons dat een paar mensen uit het dorp gehoord hebben dat we hier zijn en dat ze graag willen dat we voor hen bidden. Het zijn moslims die normaal gesproken de kerk nooit bezoeken. Een man met een opgezwollen hand, een vrouw die al jaren getrouwd is maar geen kinderen heeft, een vader die met een ziek kind naar voren komt. We dragen hen aan God op, bidden voor genezing en dat God hun hart zal openen voor het evangelie.

Het kerkgebouw

Brian, één van de leden van het team van Videre preekt uit Johannes 4 over de ontmoeting tussen de Sameritaanse vrouw en Jezus; over het levende water. Een verhaal wat nauw aansluit bij de mensen in de dorpen. Nooit meer ‘dorst’ te hoeven lijden maar vervuld te zijn met Jezus zelf, eeuwig leven.

Na de dienst komen de twee tieners naar Abukari toe, één van hen, Adam, zegt dat hij zijn leven aan Jezus wil geven! Geweldig. Abukari gaat een gesprek met ze aan maar veel mensen luisteren mee, ook een aantal Moslims. Een oude vrouw probeert ze te ontmoedigen – het is zo moeilijk om Christen te zijn in een omgeving waar de mensen tegestand zullen bieden. Maar de jongen is standvastig. Abukari bidt met hem en zegt dat hij ze later deze week zal ontmoeten.

Afgelopen donderdag had Abukari een gesprek met Adam en ook met de andere tiener, Mareek. Adam vertelde dat hij al een paar keer bij de leider van de kerk in Worivi op bezoek geweest was om hem te vertellen dat hij Christen wilde worden maar iedere keer als hij zijn huis opzocht was de leider niet thuis. Afgelopen zondag was hij op zijn fiets onderweg naar Yendi toen hij zag dat onze auto richting Worivi reed. Hij besloot ons te volgen en terug te keren naar Worivi. Hij aarzelde om de kerk binnen te gaan, wat zouden de andere mensen zeggen? Maar toen Abukari hen naar binnen riep was het net of God zelf hen uitnodigde. Mareek, zei nu ook dat hij zijn hart aan Jezus wil geven. Het is geweldig hoe God op Zijn tijd, Zijn plan uitvoert en hoe velen daar een schakel in mogen zijn.

Abukari met Mareek (l) en Adam (r)

Afgelopen zondag waren we opnieuw in deze kerk. De jongens konden niet naar de kerk komen omdat Adam’s vader hen gezegd had te helpen met oogsten. Tegelijkertijd waren er Moslim predikers in het dorp om de mensen te waarschuwen en ze te ontmoedigen om vooral geen Christen te worden.

Bid voor deze twee jongens. Ze zullen veel tegenstand ondervinden van familie en vrienden.

Kerkdienst van afgelopen zondag

Helpen Groeien

2011-09-02T13:45:00.000Z

Het dorpje D.C. Kura is een boerendorp in het Yendi district. Het dorp kreeg haar naam van een District Chief (vertegenwoordiger van de regering) die een stuk land in dit dorp verbouwde. Omdat hij een belangrijke persoonlijkheid is werd het dorp naar hem vernoemd.

De inwoners van D.C. Kura hangen een Afrikaanse Traditioneel Geloof aan. Ze geloven dat ze omringd zijn door geesten die invloed uitoefenen op het leven van mensen, zowel goed als kwaad. Dit geloof brengt angst en maakt de mensen slaaf van hun geloof. Uit angst brengen ze offers om de goden en voorvaders tevreden te stellen die in staat zijn hun leven te zegenen of te vervloeken, afhankelijk van hoe een mens op aarde leeft.

In 1992 besloot Pastor Azindow een alfabetiseringsklas in dit dorp te beginnen omdat er in het hele dorp niemand was die de lokale taal of Engels kon lezen. Door de alfabetiseringsklas kwam dit dorp ook in aanraking met het Goede Nieuws van Jezus Christus waardoor er een ommezwaai kwam in het leven van veel mensen in het dorp. Ze leerden de waarheid kennen, en de waarheid heeft hun werkelijk vrijgemaakt (John 8:31, 32); veel families gaven hun leven aan Jezus. Veel jonge mannen en vrouwen namen met enthousiasme deel aan de alfabetiseringsklassen en grepen de visie aan om ook hun kinderen naar school te sturen. De huidige leider van de kerk in D.C. Kura, Naakiwu Lamba, is zelfs één van de eerste leerlingen die de alfabetiseringsklas bezocht. In 1994 hielp Mark Hagerup de nieuwe gelovigen met het stichten van een kerk. Sinds de start van de kerk in D.C. Kura blijft de kerk zowel in aantal als ook op geestelijk vlak groeien.

Het kerkgebouw van D.C. Kura

Abukari met Naakiwu Lamba de leider van de kerk in D.C. Kura

De speciale samenkomst afgelopen zondag bevestigde dit toen we getuige waren van het afscheid dat de oudere kinderen van de zondagsschool namen. Toen we bij de kerk aankwamen zaten de 14 kinderen die de zondagsschool gingen verlaten onder een boom om nog even een laatste keer een paar liedjes te oefenen die ze tijdens de dienst zouden zingen. Onder een andere boom zaten nog eens zo’n 70 kinderen die ook wekelijks de zondagsschool voor kinderen bezoeken. De kerk zelf was gevuld met volwassenen die allemaal deel uitmaken van de leden van de kerk in dit dorp. Toen de 14 jongeren de kerk van 6 x 8 meter binnenkwamen, gevolgd door de 70 andere kinderen, om deel uit te maken van de dienst werd het weer eens heel duidelijk dat de mensen van de kerk van DC Kura hun kerk ontgroeid zijn. Wat een heerlijk probleem – de kerk is te klein!!!! Prijs God.

We nemen nu de uitdaging op ons om te zien hoe we al deze groepen een plekje kunnen geven in één gebouw. Wilt u met ons bidden en naast ons staan als we fondsen proberen te werven om een nieuwe kerk te bouwen. Voor het gebouw is zo’n € 12,000 euro nodig.

De kinderen komen buiten samen onder bomen

Joke spreekt de kinderen van de zondagsschool toe

De kerk is te klein

Dank God voor:

De groei van de kerk in D.C. Kura
De leiders en hun toewijding aan zowel de volwassenen als kinderen binnen de kerk

Bid voor:

Deze kerk, dat ze zullen blijven groeien, in aantal maar vooral ook in hun geloof
Fondsen om een nieuwe, grotere kerk te bouwen
Voor onze reis naar Kara, Togo: we hopen daar van 4 tot 11 September te zijn
Voor de kinderen die 12 September na lange tijd weer voor het eerst naar school gaan
Voor veilige aankomst van een team van Videre die van 11 tot 16 September in Yendi hoopt te zijn om een nieuwe groep mensen te trainen in het kader van ‘Business as Mission’

Water Dag

2011-08-19T16:24:00.000Z

We zijn weer terug in Yendi - eindelijk thuis. We zijn ook weer terug in het Ghaneze ritme zoals de toevoer van water naar ons huis.

Vandaag is het 'waterdag' bij ons. Gemiddeld stroomt er een keer per week water door de waterleidingen richting ons huis. Onze watertanken worden weer gevuld maar tegelijkertijd komen alle vrouwen uit de buurt ook water bij ons halen. De meeste vrouwen hebben grote drums waar ze water in opslaan. Op de dagen dat er water bij ons uit de kraan komt, halen ze water bij ons om ook hun voorraad aan te vullen. Het is op zo'n dag vaak een komen en gaan van vrouwen - want voor je een drum gevuld hebt moet je heel wat keren heen en weer lopen. De dag dat het water stroomt, is meestal ook de dag dat de vrouwen hun was doen - ze hoeven immers niet ver te lopen voor water op zo'n 'waterdag'. De kinderen helpen ook met water halen - meestal zijn het de meisjes. Maar de jongens wassen hun eigen kleren. En zoals op een van de foto's te zien is, helpen Samuel en Micah de buurjongen met de was.

Maar we komen ook terug in ons leef- en werkritme. De jongens hebben nog vakantie van school. Omdat ze de laatste weken school in Nederland gemist hebben en omdat ze ook een tijd geen Engelse les gehad hebben, probeer ik ze bij te spijkeren tot het niveau dat ze verwacht worden te hebben als ze weer naar school gaan in september. Samuel leest al behoorlijk Engels en Micah probeert het alfabet te leren. Dat zou hij eigenlijk moeten kunnen lezen en schrijven voor hij in September weer naar school gaat.

Abukari is momenteel in Accra waar hij een bijeenkomst heeft over het stimuleren van discipelschap binnen de kerken met Ethiopische, Nigeriaanse en Amerikaanse collega's. Het is een vervolg op de bijeenkomst in Ethiopie van vorig jaar. Tijdens deze bjieenkomst worden de strategieen omgezet in een activeitenplan en worden de deelnemers getraind in het coachen van 'discipel makers'.

Het alfabet leren

Oh, en tussendoor hebben we ook nog de 6e verjaardag en 4e verjaardag van Samuel en Micah gevierd!

Bezoek Jongerengroep

2011-08-06T15:00:00.005Z

Is het echt nog maar vier weken geleden dat we op het vliegtuig naar Ghana stapten? Niet te geloven - de herinneringen aan Nederland lijken al zo vervaagd.... Overigens aan Nederlanders hier geen gebrek. We hebben momenteel nog de jongerengroep uit Dordrecht op bezoek met 22 man en vrouw sterk. Ze hebben de afgelopen twee weken keihard gewerkt aan het schilderen van het 'Home of Hope', het aanleggen van een voetbalveld en het bouwen van een constructie voor de parelhoenders. Ze hebben dit gedaan in samenwerking met de Ghaneze studenten die in het huis wonen.

Het voetbalveld is klaar

Werken aan het onderkomen voor de parelhoenders

Voor allen een byzondere ervaring. Voor de meeste Nederlanders was dit bezoek aan Ghana een eerste confrontatie met een Afrikaanse cultuur. Voor de Ghaneze studenten natuurlijk ook byzonder want die hebben nog nooit zo dicht bij een groep Nederlanders geleefd. Het is voor de Ghanezen maar moeilijk te begrijpen dat Nederlanders echt blij zijn met twee broodmaaltijden per dag, of dat jongens ook heel goed kunnen afwassen! Voor iedereen dus een leerzame tijd. Voor Abukari en mij ook. Het is de eerste keer dat we een team jongeren hebben die hier op werkvakantie komt en we proberen het in zo goed mogelijke banen te leiden. Morgen vertrekken ze uit Tamale en gaan nog twee dagen op toeristische toer voor ze weer naar Nederland vertrekken. Meer lezen van de ervaringen van de Nederlanders, dat kan op: Reisverslagen van Sophie of Reisverslagen van Sjaak.

Vandaag hopen wij als gezin weer terug te reizen naar ons huis in Yendi - en dan zijn wij ook eindelijk 'thuis' beland.

Interactie met Ghaneze studenten

Meedoen met een culturele dans

Terug in Ghana

2011-07-22T14:45:00.003Z

Terwijl de meesten van jullie druk zijn met vakantieplannen of heerlijk op vakantie zijn, worden hier in Ghana de koffers weer uitgepakt. Althans......

Zaterdag 9 Juli zijn we teruggereisd naar Ghana. Altijd een hele onderneming. We proberen onze koffers tot het maximum vol te pakken want er moet natuurlijk vanalles uit Nederland mee wat in Ghana moeilijk of niet te krijgen is: koffie, kaas, schoenen, kleding, beddegoed, boeken, DVD's enz. We verbleven twee dagen in de hoofdstad Accra. Abukari was vooral druk met het regelen van papieren. Begin september hopen we voor een week naar Togo te reizen en daarvoor moet ik een visum en moeten autopapieren geregeld worden. Accra is een grote en drukke stad - dat betekent uren in het verkeer en daarnaast uren wachten op de juiste mensen en juiste stempels. We brachten allemaal ook een bezoek aan de tandarts.

Woensdag reisden we naar het noorden. Het was de bedoeling dat we direkt door zouden reizen naar Yendi maar tijdens het laatste deel van de reis hadden we problemen met de radiator van de auto dus zijn we uiteindelijk, na een reis van 13 uur maar in Tamale gestopt. Donderdag nog de laatste etappe van de reis gemaakt - 100km naar Yendi en toen dan eindelijk thuis. En daar begonnen we uit te pakken en het huis weer een beetje op orde te maken. De kakkerlakken, muizen en hagedissen hadden een paar laden in de keuken ingenomen maar verder was alles redelijk op orde - hoewel het huis nog wel een flinke schoonmaakbeurt kan gebruiken.

Maar daar was eigenlijk geen tijd voor want afgelopen maandag hebben we weer een paar koffers ingepakt en zijn we opnieuw in Tamale neergestreken voor een periode van 3 weken. We verwachten morgen 22 juli een jongerengroep uit Dordrecht die met een project van de kerk - Tahima Yili of Home of Hope - komt werken. Sinds maandag zijn we druk bezig met de laatste voorbereidingen hiervoor.

Het is heerlijk om weer in Ghana te zijn. Het is fantastisch om al onze vrienden en familie weer te ontmoeten en 'thuis' te zijn. We genieten van de warmte en van al het goede dat Ghana te bieden heeft.

'Afscheid nemen van opa en oma'

'Abukari afgestudeerd aan de 'London School of Theology' voor zijn Masters in Biblical Interpretation. Net voor ons vertrek naar Ghana reisden we naar Engeland om daar getuige van te zijn'.

Ghana Dag

2011-06-08T15:00:00.000Z

We maken in Ghana wel eens het grapje, 'In Nederland hebben ze een klok, maar wij hebben de tijd.' Nou met die 'tijd' valt het best wel tegen. Zo'n verlof van vier maanden lijkt zo heerlijk lang maar het begint alweer aardig tegen het einde te lopen. Dat weerhoudt ons er overigens niet van om nog met volle teugen te genieten van ons verblijf hier. Hoogtepunt van de afgelopen paar weken was de 'Ghana Dag'. Met hulp van velen hebben we een 'beetje Ghana' naar Nederland gehaald met presentaties over ons werk, een alfabetiseringsles, foto's en 'Ghana made goods', Afrikaanse zang en muziek, je kleden in traditionele Ghaneze kleding en een knutselhoek voor de kinderen waarin ze een Afrikaans masker of een Ghaneze vlag konden maken, proeven van traditionele gerechten, enz. Wij hebben ervan genoten en willen iedereen bedanken die aan deze dag deelgenomen hebben. Voor degenen die niet konden komen - dat wordt dan toch echt een reisje naar Ghana!

Het begin van ons verlof....

2011-04-04T14:00:00.002Z

..... genieten van het Drentse landschap!

Goodbye Ghana

2011-03-08T17:45:00.002Z

Op verlof gaan is altijd een hele onderneming. Afscheid nemen van de mensen om ons heen, zorgen dat alle mensen waar we verantwoordelijk voor zijn verzorgd achter blijven, wat spullen in huis inpakken zodat het stof er de komende periode niet bij kan, bedenken wat er mee moet naar Nederland, reizen naar de hoofdstad Accra (13 uur in de auto), het regelen van een visum voor Abukari, cadeautjes kopen, enz. Het is dan ook heerlijk om uiteindelijk het vliegtuig in te stappen en te weten dat we aan de laatste fase van de reis beginnen. Vanavond is het dan zover (8 maart).

De afgelopen week hebben we als gezin nog samen een paar dagen in Accra doorgebracht.

Samuel en Micah bakken ter afscheid een cake voor hun leerkrachten....

.....en maken er een mooie tekening bij

Spelen bij het guesthouse

Bij het guesthouse in Accra zag Samuel een 'monitor lizzard' in de struiken. Hij ving hem samen met de 'watchman' die er een heerlijke maaltijd aan had

In Accra gaan we nog een keertje naar het zwembad want dat hebben we niet in Yendi

Nog een bezoekje aan de oceaan waar we visjes proberen te vangen

Druk - Druk - Druk

2011-02-25T14:00:00.000Z

Abukari heeft zijn scriptie bijna af. Nog een paar correcties aanbrengen en dan kan hij hopelijk eind deze week of begin volgende week de scriptie presenteren. Misschien geven de boeken je een idee over welk onderwerp hij schrijft.

De jongens zijn druk met het helpen kopen en uitdelen van de geiten aan arme kinderen in ons gebied. We konden de geiten kopen door een gift van Go4GhanaKids in Nederland.

Joke probeert alles in en om huis in goede baan te leiden. Ze heeft ook geprobeerd om tijdens de opening van de kerken in Sambu en Kanimo les te geven aan de kinderen. Dat was een hele uitdaging. Per samenkomst waren er meer dan 200 kinderen en de ruimte voor de samenkomst was niet groter dan 8 bij 4 meter. Een hele uitdaging.

Aankomende woensdag hopen we naar Accra (de hoofdstad) te vertrekken, een reis van zo'n 13 uur. Het is de bedoeling dat 8 Maart Joke en de jongens naar Nederland vliegen. Abukari hoopt 6 April richting Nederland te vertrekken. We verwachten 6 juli naar Ghana terug te keren.

Dank God voor:

Zijn dagelijkse zorg voor ons

De kracht die hij Abukari gegeven heeft om zijn scriptie af te schrijven ondanks zijn drukke agenda

De geiten die we voor de kinderen konden kopen

Bid voor:

De laatste week in Ghana, dat God ons zal helpen met alle laatste voorbereidingen voor ons verlof

Veilige reizen naar Accra en Nederland

De impact van het geitenprojekt, dat kinderen en hun ouders zich realiseren dat God om hen geeft en dat Hij voor hen wil zorgen - zowel voor hun geestelijke als fysieke noden

Samen Delen - Wat een Voorrecht!

2011-01-25T14:15:00.002Z

Regelmatig hebben we vier jongeren over de vloer in ons huis. Over de afgelopen jaren zijn ze allemaal deel van ons gezin geworden. We proberen ze allemaal op verschillende manieren te ondersteunen om ze een toekomst met perspektief te bieden. Omdat ze allemaal laat met onderwijs begonnen zijn, missen ze een goede basis wat betreft onderwijs. Omdat ze allemaal jong Christen geworden zijn, geven hun families hun weinig of geen ondersteuning en worden ze door andere jongeren ook niet als volwaardig gezien. God heeft deze jongeren op ons pad gebracht en we vinden het geweldig om deel uit te mogen maken van de levens van Amina, Shirazu, Amatu en Augustina. Het is soms best een verantwoordelijkheid en een last maar we zijn blij dat we dit mogen doen vanuit onze liefde voor Christus. We bidden dat wat wij in hun investeren, zij op hun beurt in hun omgeving mogen uitdragen, in staat zullen zijn anderen te helpen en een licht zullen zijn in hun families en omgeving, nu en in de toekomst. Tijdens de laatste kerstvakantie waren we allemaal samen. Een mooie gelegenheid voor een foto en in dit stukje lezen jullie iets over de achtergrond van onze minder bekende gezinsleden.

met Shirazu, Amatu, Augustina, Amina

Amina stapte als eerste ons leven binnen, nu zo'n vijf jaar geleden. Ze volgde toen nog basisonderwijs. Een van haar leerkrachten vroeg of we haar een beetje konden helpen met haar school aangezien haar familie haar geen enkele ondersteuning kon geven. Eerst kwam ze alleen de zaterdagen. We hadden toen net Samuel en ze deed wat huishoudelijk werk. Wij hielpen haar met huiswerk en later ook met dingen die ze nodig had voor het voortgezet onderwijs. Ze heeft een moeilijk verleden achter de rug - haar moeder werd uit haar vaders huis weggestuurd toen ze een jaar of zes was. Haar vader overleed toen ze veertien was en daarna was ze overgeleverd aan de wil van haar familie om voor haar te zorgen. Soms gebeurde dat met liefde maar vaak ook werd ze niet zo goed behandeld en haar vader en moeder waren er niet om haar te beschermen. Toen ze zeventien jaar was begon ze haar zoektocht naar haar moeder met wie ze uiteindelijk weer herenigde. Tot die tijd had ze nooit de kans gekregen om onderwijs te volgen. Inmiddels is Amina Christen geworden (ze was Moslim). Twee jaar geleden heeft Amina de eerste fase van het voortgezet onderwijs afgerond. Sindsdien volgt ze een beroepsopleiding 'catering' in de stad Kumasi. Ons huis is inmiddels haar thuis geworden, alle vakanties brengt ze bij ons door.

Amina had op school een heerlijke cake voor Kerst gebakken

Shirazu maakte al deel van ons leven uit zonder dat we het eigenlijk wisten. Op een dag waren we buiten aan het werk, toen hij een praatje met ons maakte. Hij vroeg Joke, 'kun je je me nog herinneren?' Ze had werkelijk geen idee. Hij vertelde ons dat Joke hem jaren daarvoor ooit vervoerd had van een afgelegen dorp waar hij bij zijn grootvader woonde naar het dorp van zijn ouders. Hij was toen erg ziek, hij had polio. Zijn grootvader was geen Christen, zijn ouders wel. Samen met andere Christenen baden zijn ouders om genezing. Shirazu sterkte aan maar had als gevolg van de polio niet langer kracht in zijn rechterarm en -been. Omdat Jezus hem genas, besloot Shirazu Christen te worden. Inmiddels is dat al weer heel wat jaartjes geleden en op het moment dat wij hem weer ontmoetten, startte hij net met de tweede fase van het voortgezet onderwijs. Als gehandicapte in Ghana zijn je mogelijkheden erg beperkt. Veel gehandicapte mensen zitten hele dagen thuis of bedelen langs de straten, er wordt veelal op hen neergekeken. We wilden Shirazu graag helpen om hem een betere toekomst te geven. Nadat hij zijn voortgezet onderwijs afgerond had, is hij met een computeropleiding in Tamale begonnen. Samen met een aantal mensen in Nederland ondersteunen we Shirazu in zijn onderwijs en een tijdje geleden kregen we via via zelfs een laptop voor hem uit Amerika! Hij kan daardoor meer oefenen - hij heeft extra tijd nodig omdat hij alleen zijn linker hand maar kan gebruiken. Hij woont in Tahima Yili zodat anderen hem kunnen helpen met het wassen van zijn kleren en andere zaken die hij zelf niet kan doen. Shirazu dankt God dagelijks voor de omkeer die Hij in zijn leven gebracht heeft. Hij dacht werkelijk dat hij dood zou gaan. Soms zegt hij, 'Ik zou Jezus nooit de rug toe kunnen keren, Hij heeft zo ontzettend veel voor mij gedaan!' In de vakanties woont Shirazu bij een oom in Yendi - hij is dan een veel geziene gast in ons huis.

Shirazu en Joke bewonderen de nieuwe laptop

Amatu kwam ons helpen toen Joke zwanger was van Micah. Samuel was toen nog geen twee en aangezien Joke parttime werkte hielp Amatu ons reusachtig door op Samuel te letten. Daarnaast volgde ze een aantal vakken binnen het voortgezet onderwijs omdat ze de eerste keer dat ze examen deed voor veel vakken niet slaagde. Amatu komt uit een familie waar de meerderheid Moslim is. Toen ze nog een klein meisje was, werd ze naar het dorp van haar grootmoeder gestuurd waar ze haar grootmoeder hielp bij allerlei huishoudelijke klusjes. Dit is overigens een heel normaal gebruik in Ghana. De grootmoeder was Christen en al gauw ging Amatu altijd met haar mee naar de kerk. Ze besloot zelf ook Christen te worden dit tot grote verontwaardiging van de rest van haar familie. Vooral door haar broers wordt Amatu nog regelmatig onder druk gezet. Het was pas op haar 14e jaar dat Amatu voor het eerst naar school ging. Nadat ze de eerste fase van het voortgezet onderwijs in haar dorp afgerond had, kwam ze naar Yendi om daar de tweede fase te volgen. Ze woonde bij een oom en tante en zo leerden wij haar kennen. Sinds afgelopen jaar volgt Amatu een secretaresse opleiding in Tamale en hoopt deze opleiding in juni af te ronden.

Augustina kwam bij ons inwonen nadat Amatu naar Tamale vertrok. Ze volgde in Yendi, net als Amatu een aantal vakken binnen het voortgezet onderwijs omdat ze niet zulke goede resultaten had gehaald in haar eindexamens. Inmiddels ging Samuel toen al naar school, maar Micah was nog thuis. Augustina is lid van een van de kerkjes in het Yendi gebied maar heeft een anamistische achtergrond.Toen Augustina net kwam, zorgde ze de ochtenden voor Micah en kookte eten. Inmiddels gaat Micah nu naar school maar Augustina woont nog steeds bij ons en kookt veel van onze maaltijden (we eten hier twee warme maaltijden per dag). Dat geeft Joke de gelegenheid om wat meer te werken. Het is ook fijn om iemand in huis te hebben als Abukari reist (dat gebeurt nogal veel), het is namelijk een paar keer voorgekomen dat Joke 's nachts met Micah naar het ziekenhuis moest omdat Micah een asthma aanval had. De kinderen zijn gek op haar en wij ook. Augstina volgt nu een korte computercursus en hoopt in september met een vervolgopleiding te beginnen.

Augustina met de jongens

Dank God voor:

De vreugde die deze jonge mensen ons gezin geven en de hulp die ze ons bieden

De wijze waarop God hun levens aangeraakt heeft

Bid voor:

De toekomst voor hen, dat God hun hen ons zal leiden in de stappen en plannen die ze voor de toekomst maken

Abukari's afstudeerscriptie

Voorbereidingen voor osn verlof

Gezondheid en kracht - het leven lijkt op dit moment een beetje op een marathon

December 2010

2011-01-08T16:00:00.006Z

In deze blog een terugblik op wat activiteiten van de maand december.

Op 5 december hadden we een doopdienst waarin we 26 mensen mochten dopen:

Op 13 december hielden we onze eerste samenkomst voor alle vrouwen van de kerken in het district Yendi, meer dan 80 vrouwen kwamen naar de samenkomst!:

Op 15 december fotografeerden we de ondergaande zon - deze tijd van het jaar geeft dat altijd byzondere plaatjes:

Op 18 december maakte Abukari's broer van de vrucht van een cacoaboom, oude spijkers, slippers en de schil van een cocosnoot een auto voor Samuel en Micah, met oude spijkers, daar kan geen ander speelgoed tegenop!:

Op 20 en 21 december bezochten we een natuurpark in Ghana, we genoten van de prachtige natuur. Helaas zagen we geen olifanten maar wel apen en verschillende soorten antilopen:

Op 25 december vierden we met een groep vrienden kerst, iedereen had wat eten meegenomen. Het gezelschap bestond uit Ghanezen, Nederlanders, Amerikanen, Britten en Roemenen:

Bid voor:

De komst van een team van Videre om de tweede fase van de 'business' training te organiseren voor mensen van de kerk die al een eigen zaakje hebben of in de toekomst een hopen op te zetten. Het doel hiervan is uiteraard het genereren van inkomsten maar ook om de zaak te gebruiken als een middel om te evangeliseren.

Abukari's afstudeerscriptie, de 'deadline' voor het schrijven is eind februari en dat is nog een behoorlijke uitdaging gezien alle andere activiteiten waar Abukari naast zijn studie verantwoordelijk voor is.

Voorbereidingen voor ons verlof. Joke hoopt met de jongens 9 maart naar Nederland te komen, Abukari volgt dan 6 april, 6 juli hopen we met z'n allen weer terug te keren naar Ghana.

Fondsen voor ons alfabetiseringsproject. Als we niet heel snel meer ondersteuning krijgen moeten we het project drastisch inkrimpen.

Kerst 2010

2010-12-15T15:00:00.001Z

'Want een Kind is ons geboren,

een Zoon is ons gegeven,

en de heerschappij rust op Zijn schouder en men noemt hem

Wonderbare Raadsman, Sterke God,

Eeuwige Vader, Vredevorst.'

(Jes. 9:6)

Wat een geweldige reden om kerst te vieren!

Als gezin willen we jullie bedanken voor de wijze waarop jullie ons ondersteund hebben in ons leven en werk zodat Jezus geboren kan worden in de harten van vele Konkomba en Dagomba mensen.

Had ik het bij het verkeerde eind?

2010-11-30T15:30:00.001Z

Elke donderdagavond wordt er een door Abukari opgenomen Bijbelse boodschap via het regionale radiostation uitgezonden. Deze boodschap wordt in de moedertaal van de Dagomba mensen gebracht waarmee hij zo’n 1 mijoen Dagomba’s met het evangelie bereikt, meer dan 95% van hen is Moslim.

Abukari in de studio

Na elke uitzending kunnen de luisteraars Abukari per telefoon bereiken. Hij krijgt veel reakties en vragen – soms willen mensen hun hart aan Jezus geven – soms wordt hij bedreigd of uitgescholden. Dit is een reaktie van de afgelopen periode:

Op een avond kreeg ik een telefoontje van een oude klasgenoot van me die altijd een fanatiek Moslim was. Hij stelde zich aan me voor (we hadden elkaar al meer dan 15 jaar niet gesproken) en zei dat hij een serieuze zaak onder vier ogen met me wilde bespreken. Gezien zijn achtergrond en waar hij in het verleden toe in staat was – hij had de bijnaam ‘generaal’ - was ik een beetje angstig. Maar mijn geloof hield me sterk en ik maakte een afspraak met hem. Toen ik hem ontmoette, ontving ik hem met open armen en gaf hem de gelegenheid om mij uit te leggen wat zijn missie was. Hij vroeg me het volgende, ‘Had ik het bij het verkeerde eind?’ Ik vroeg hem wat hij bedoelde. Hij begon te vertellen, ‘Jarenlang heb ik gedacht dat ik als Moslim de echte God aanbad, maar nu weet ik dat ik het verkeerde pad volgde. Sinds afgelopen jaar heb ik met een bezwaard hart rondgelopen en elke dag bad ik tot Allah of hij die last van me wilde afnemen en me innerlijke vrede wilde geven. Ik heb alle gebeden die ik ken, gebeden, maar niets hielp. Afgelopen maand besloot ik om tegen Allah te protesteren en stopte met bidden als een Moslim. Het was tijdens deze periode dat ik je op de radio hoorde praten over Jezus die allen roept die vermoeid en belast zijn en hen vrede en rust belooft (Matt. 11:28). Die nacht duurde het lang voordat ik in slaap viel maar toen ik eindelijk sliep, droomde ik over jou. Je reikte je hand uit naar mij en smeekte me om in het licht te komen. Hier wil ik met je over praten.’

In eerste instantie was ik geschokt en verbaasd maar daarna legde ik hem graag uit hoe Jezus naar deze aarde gekomen is om ook hem te redden. Ik adviseerde hem om naar huis te gaan en er een tijdje over na te denken. Maar net als de kamerling uit Ethiopië, zei hij, ‘wat is er tegen dat ik nu mijn leven aan Jezus geef?’ Ik leidde hem tot Jezus en gaf hem drie boeken mee om te lezen. Een week later belde hij me om te zeggen dat één van de boeken ‘Op zoek naar zekerheid’, zijn eigen verhaal had kunnen zijn. De zoektocht naar waarheid en de uiteindelijke bevestiging dat Jezus de Weg, de Waarheid en het Leven is!

Het regionale radiostation

Dank God voor:

De kracht van de media in het verspreiden van het evangelie

De vele positieve reakties die Abukari krijgt

Bescherming over ons leven

Bid voor:

Wijsheid in het voorbereiden van de radioprogramma's

Deze vriend en met hem anderen die besloten hebben om Christus te volgen, dat ze de ondersteuning vinden die ze nodig hebben om te groeien in hun geloof

De vele Moslims die zoeken naar de waarheid en verlangen naar vrede, dat hun ogen geopend zullen worden

Kracht en Gezondheid

Joint Venture

2010-11-14T15:00:00.011Z

In juli hadden bezoek van Iris Liang. Ze werkt voor Videre Microfinanciering in Amerika. Videre is geinteresseerd om met ons samen te werken in het opzetten van kleine zaakjes of handeltjes met het doel deze te gebruiken om te evangeliseren. Iris en haar collega John kwamen naar Yendi om te onderzoeken of een dergelijk programma in Yendi haalbaar zou zijn.

Iris kijkt samen met Samuel en Micah rond op de markt van Yendi om een indruk te krijgen hoe mensen in dit gebied hun goederen verhandelen

Het doel van het programma is om training aan te bieden op het gebied van zakendoen maar daarnaast ook aandacht te besteden aan hoe je handel kunt gebruiken om ook op geestelijk en sociaal gebied een bijdrage in de dorpen te leveren. Het onderzoek in juli viel positief uit en nu komt Iris opnieuw met een team uit Amerika naar Yendi om de eerste fase de training te starten met 30 deelnemers uit de kerken rondom Yendi. De 6 leden van het team zijn allemaal professionele zakenmensen en zullen een week lesgeven over Bijbelse principes in zakendoen, zakendoen vanuit God’s perspectief, basisvaardigheden in marketing en boekhouden. Voor 4 leden van het team is het de eerste keer dat ze naar Afrika komen.

Je kunt meer over het team en hun komst naar Ghana lezen op: 'First Team to Ghana' en ook over Iris’ eerdere bezoek aan ons: 'Always Smile at your Customers' en 'Rainbow Fish in Yendi'.

Iris brengt een bezoek aan Simon, een van de leden van onze kerk die een klein winkeltje heeft waar hij medicijnen verkoopt

Iris gaat samen met Pastor Azindow op stap naar de dorpen om mensen in de afgelegen dorpen te bezoeken om te zien watvoor handeltjes mensen daar opgezet hebben

Hieronder is een korte video die ook tijdens Iris’ bezoek aan Yendi in juli gemaakt is. Het laat zien hoe iedere training begonnen wordt met een korte tijd van zang en gebed. Als de camera de groep rond gaat, kunnen jullie ook Abukari even zien!

We kijken ernaar uit om het Videre Team in Yendi welkom te heten en naar het begin van een nieuw ‘joint venture’ tussen Videre en BCA.

Bid voor:

Voor een veilige reis van het Videre Team van Amerika naar Accra en naar Yendi

Voor de voorbereidingen van het Videre team, voor hun reis en de training

Voor de deelnemers, - dat het voor hen een goede en ook zinvolle training zal zijn

Voor alle zaken die we in Yendi moeten regelen zoals onderdak en maaltijden voor het team en de deelnemers

Eten vangen voor een dorp

2010-10-28T14:30:00.001Z

Een tijdje geleden ontvingen we de volgende foto's van een vriendin per email. We hopen dat jullie er van genieten.....

Pythonvanger in Afrika

Eerst binden we een huid om onze arm ter bescherming

Dan kruipen we in het gat

We gebruiken 'moderne verlichting'

Daar is de python

Dit moeten de eieren zijn, en kijk eens naar die mond!

Ik laat het mijn arm opslokken - zoiets als een vis aan de haak

Dan trekt mijn vriend me uit het gat met de slang nog aan mijn arm

Is het geen pracht exemplaar?

Het zal het hele dorp een tijdje van voedsel kunnen voorzien

En jij denkt dat jouw werk moeilijk is .... of niet dan?

Je kunt maar beter God danken en door gaan met je werk!

Je kunt de foto's (zonder text) ook op de volgende website vinden hier.

Elke druppel bepaalt de inhoud

2010-10-12T15:01:00.004Z

Onze buren moeten ongeacht hun sociale positie het Evangelie horen; het reddende woord van God. Het goede nieuws voor de ‘armen’ is voor de gehele mensheid. Door jullie worden we met dit Evangelie naar de mensen om ons heen gezonden. Het is een fundamenteel mensenrecht om te eten en we geloven ook dat het een mensenrecht is om het Evangelie te horen. In het dorp waar we leven en God dienen gaan de mensen, veelal boeren, door een periode van schaarste, er is gebrek aan voedsel in hun huizen in de periode van juli tot september. De oude voorraad voedsel is nagenoeg op en de oogst van dit jaar is nog niet binnengehaald waardoor er drie maanden zijn waarin veel families moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen en voldoende voedsel voor hun families te vinden, een erg stresvolle periode.

Vrouwen dragen brandhout van hun land naar huis

In deze periode van voedseltekort is het heel normaal om vrouwen met zware lasten brandhout naar de markt te zien lopen om te verkopen. Met het geld wat ze verdienen, kopen ze dan mais voor het gezin. Kinderen en vrouwen hebben het het moeilijkst, je ziet veel ondervoede en huilende, hongerige kinderen in het dorp.

Vrouwen op weg naar de markt

In onze poging om het Evangelie te leven, delen we vaak voedsel met onze buren in deze periode om hun last wat te verlichten. Toch lijkt onze hulp vaak maar een druppel op de gloeiende plaat gezien het aantal mensen dat hulp zou kunnen gebruiken.

Bemoedigd door een verhaal van de ‘Zeester in de Oceaan’, geven we niet op; ‘Op een ochtend zag een man een klein meisje op het strand lopen. Hij zag dat het meisje regelmatig neerknielde, iets uit het zand oppakte en het vervolgens in het water gooide. De man was nieuwsgierig en volgde haar een tijdje. Hij ontdekte dat ze aangespoelde zeesterren terug in de zee gooide. De man schudde zijn hoofd en zei, ‘Meisje, er liggen hier duizenden zeesterren op het strand. Het maakt toch geen verschil als je er een paar teruggooit in de zee?’ Het meisje keek naar de zeester in haar hand en zei, ‘het maakt een groot verschil voor deze.’ Het is waar, elke druppel helpt de inhoud te bepalen, dus laten we vooral doorgaan want elke druppel telt. Bid met ons als we overal waar we ons bevinden naar wegen zoeken om het Evangelie handen en voeten te geven.

Het delen van mais met onze buren (1)

Het delen van mais met onze buren (2)

Het delen van mais met onze buren (3)

Dank God voor:

De mogelijkheden die Hij creeert om Zijn liefde uit te dragen
De overvloed die wij hebben

Bid voor:

Onze buren en velen met hen, dat ze de komende periode voldoende te eten zullen hebben
Vrijgevigheid, dat we met blijmoedigheid en een gulle hand zullen geven
Een workshop die we aan het voorbereiden zijn over ‘gezinsleven’ voor onze kerkleiders en hun vrouwen
Een laatste bijeenkomst in een serie bijeenkomsten die Joke voor de vrouwen van de kerken georganiseerd heeft
Abukari’s studie, dat hij in staat zal zijn tijdig zijn onderzoek te presenteren.

Vakantie 2010

2010-09-20T15:45:00.004Z

In de maand Augustus hebben we hier vakantie gevierd. We hebben drie weken in ons huis in Tamale doorgebracht. 't Was lekker om even in een andere omgeving te zijn. De jongens vierden er hun 3e en 5e verjaardag. De eerste mais bij ons huis werd geoogst en die hebben we lekker buiten op een vuurtje geroosterd. En we hebben nog een uitstapje gemaakt naar de watervallen bij Kintampo - ruim twee uur rijdne vanaf Tamale. Al met al lekker relaxed en weer een beetje opgeladen. Wat indrukken:

De verjaardag van Samuel en Micah

Kijken naar de maan

Mais roosteren

Abukari en Samuel vertellen elkaar verhalen

Bezoek aan de watervallen

Dank God voor:

de goede en ontspannen vakantie

Bid voor:

goede gezondheid, over de afgelopen weken zijn we allemaal ziek geweest

Micah die voor het eerst naar school gaat

de studie van Abukari die hij de komende maanden hoopt af te ronden - hij schrijft een scriptie

voor een aantal samenkomsten die Joke met de vrouwen van de kerk gepland heeft

Discipelschap

2010-09-04T14:40:00.002Z

De kerken die verbonden zijn met SIM (De zendingsorganisatie ‘Serving in Missions’) waarvan de Bible Church of Africa (BCA) in Ghana één is, vormen samen een associatie die ‘Evangel Fellowship’ genoemd wordt. In februari van dit jaar legde God een last op de harten van de leiders van ‘Evangel Fellowship’ om ‘discipelschap’ prioriteit binnen de kerken te geven. Evangel Fellowship voelt zich geroepen om terug te keren naar ‘radicaal discipleschap’. Deze visie werd verder ontwikkeld door een werkgroep, waarvan Abukari lid is, die in augustus in Ethiopië samenkwam.

Tijdens een van de vergaderingen

Gedurende de samenkomst werd er door de werkgroep vastgesteld dat in veel kerken en ook binnen BCA het maken van discipels geen prioriteit meer heeft. Het gevolg is dat de kerken wel aan de oppervlakte groeien maar dat ze niet diep geworteld raken. Mensen worden vaak uitgenodigd om hun leven aan Jezus te geven en reageren daar veelal positief op maar ze worden lang niet altijd begeleid in het volgen van Jezus. Ze zijn gered en weten wie Jezus is en wat Hij voor hen gedaan heeft, maar worden niet hervormd naar Zijn beeld en gelijkenis. Er zijn uiteindelijk velen die het geloof de rug toekeren. Sommigen worden weggelokt van de waarheid op zoek naar spectakel (er zijn in Afrika veel valse profeten die beweren in de naam van Jezus tekenen en wonderen te doen) of door kerken die rijkdom en welvaart beloven maar lijden, vervolging en de weg van het kruis ontkennen. We zien dat er een opwekking plaatsvindt op Afrikaans grondgebied, dagelijks vinden er bekeringen plaats. Als kerken moeten we ons afvragen of wij klaar zijn voor die opwekking. Waar is onze werkkracht? Hebben we mannen en vrouwen die werkelijk in het Woord van God geworteld zijn die op hun beurt discipels kunnen maken? Als er een opwekking gaande is waarom is kwaad en corruptie op het Afrikaanse continent dan nog steeds stijgende?

Ontmoeting met een groep die toegerust wordt om discipels te maken

De samenkomst in Ethiopië gaf ons de gelegenheid om als leden van verschillende landen te zien dat discipelschap onze drijfveer moet zijn als kerken. Tijdens onze vergaderingen en bezoek aan ‘Discipelschapcentra’ werd het ons opnieuw duidelijk dat God de mens twee heel belangrijke geboden heeft gegeven, ‘...En God zegende hen en God zeide tot hen: Weest vruchtbaar en wordt talkrijk...’ (Gen. 1:28) en ‘Gaat dan henen, maakt al de volken tot mijn discipelen...’ (Matt. 28:19). Als je naar deze geboden kijkt dan heeft de mensheid het eerste gebod van vermenigvuldiging vervuld. In de Bijbel wordt vaak gesproken van mensen die vele jaren geleefd hebben, kinderen kregen en overleden. Ondanks honger, oorlog, ziekte, rampen e.d. heeft de aarde nu zo’n 7 miljard inwoners. De mensheid (i.i.g. in Afrika) gaat ver in het vervullen van deze opdracht, er wordt veel gevast en gebeden om kinderen, er worden gigantische bedragen uitgegeven aan fertiliteitsonderzoek en –behandeling, enz. Het tweede gebod, geestelijke vermenigvuldiging, is maar mondjesmaand vervuld ondanks de autoriteit die met de belofte gepaard gaat ‘mij is gegeven alle macht in de hemel en op aarde’ en de belofte van God’s aanwezigheid in ons leven ‘tot aan de voleinding der wereld.’ Dit is een enorme uitdaging voor onze generatie Christenen die in een tijd leven van snelle en onmiddelijke groei. Een generatie waar materialisme het leven uit de kerk dreigt te zuigen en omringd door de krachtige opruk van Islam.

Tijdens de bijeenkomst in Ehtiopie hebben we plannen gemaakt hoe we discipelschap opnieuw een belangrijke plaats binnen onze kerken kunnen geven, er zijn strategieen uitgezet hoe we de kerken in Afrika (specifiek de aan SIM gerelateerde kerken) kunnen toerusten voor deze belangrijke taak in tenminste 20 landen.

Abukari eet een traditioneel Ethiopisch gerecht, 'enjera', een soort van pannenkoek met soep of saus

Ethiopische kleren voor Samuel en Micah

Dank God voor:

Een veilige reis naar en van Ethiopië

The mogelijkheid om strategieën uit te zetten om de implementatie van de gedeelde visie van discipelschap mogelijk te maken

Bid voor:

De implementatie van het plan, dat het niet alleen maar een document is maar dat het leiderschap van de kerk alles in haar mogelijkheid zal stellen om het ook uit te voeren

Voor fondsen voor de training van het toerusten van mensen binnen de kerken

Voor Abukari, hij is de coördinator ‘Discipelschap’ voor heel Ghana

Voor kerken en individuen (zendelingen) die een partnerschap met BCA willen aan gaan in het dienen van Christus op het gebied van discipelschap.

Help, een slang in de kerk!

2010-08-04T15:00:00.007Z

We hebben al eens eerder over de "schokker" geschreven. Maar het blijft een boeiend fenomeen dus nog maar weer eens een verhaal erover.

Een tijdje geleden alweer besloot een kerk in Alphen a/d Rijn n.a.v. ons vorige verhaal over de slangeschokkers geld in te zamelen voor dit doel zodat we er meer konden maken voor de mensen in de dorpen. Inmiddels zijn de schokkers al een tijdje klaar en hebben we in juni een workshop georganiseerd voor mensen uit verschillende dorpen zodat iedereen goed weet hoe je de schokker tegen slange- en ook schorpioenbeten kunt gebruiken. Sommige deelnemers waren nog een beetje wantrouwig – zou dit nu echt werken? Maar nadat ze de verhalen gehoord hadden van een aantal deelnemers die ontelbare slangebeten op deze manier behandeld hebben, werden ze toch over de streep getrokken en zelfs enthousiast! Er werd ‘droog’ geoefend (zonder batterijen).

Een van de deelnemers aan de workshop vertelt hoe hij de schokker met succes al jaren gebruikt

Oefenen, maar dan wel zonder batterijen!

Deelnemers aan de workshop

Tot groot vermaak van de deelnemers schoot tijdens de workshop een slang de kerk binnen die een hagedis probeerde te vangen. Iedereen sprong uiteraard verschrikt overeind en de slang werd gedood. ‘Helaas’ had de slang geen kans om iemand te bijten – dat zou pas een perfecte demonstratie geweest zijn.

De slang werd gedood

Nadat we van de workshop thuiskwamen, werd onze buurvrouw door een slang gebeten. Één van onze buren wist van de schokker die we gebruiken en hij vroeg ons om de beet te behandelen. Dat gebeurde met succes. De volgende dag kwam de zoon van deze buurvrouw bij ons op bezoek met de vraag hoeveel hij voor de behandeling zou moeten betalen, ons antwoord, ‘niets’!

Toen we afgelopen week de chief van ons dorp bezochten en aan hem een schokker presenteerden (er zijn altijd mensen aanwezig in het huis van een chief dus mensen kunnen daaar dag en nacht met de schokker behandeld worden), vertelde hij ons dat onze buurvrouw zijn zus is en dat de zoon van de vrouw bij hem langsgegaan was om te vragen hoeveel de chief dacht dat ze voor de behandeling zouden moeten betalen, voordat hij naar ons toekwam. De chief vertelde hem dat hij niet dacht dat we er iets voor zouden vragen omdat we dat als Christenen niet doen. Mensen bezoeken hier voor allerlei verschillende ziektes kruidendokters of mensen met geestelijke krachten. Deze behandelingen gaan altijd gepaard met een financiële bijdrage of een bijdrage in natura. Mensen blijven zich verbazen over het feit dat we deze behandeling gratis aanbieden. Het is een geweldige manier om van God’s bewogenheid – ook voor mensen met slangebeten – te getuigen.

Één van de dorpen die een schokker ontving, berichtte ons dat ze binnen een maand na de workshop zo’n 20 slangebeten behandeld hebben! Een kliniek in één van de dorpen die een schokker heeft, verwijst patiënten met slangebeten altijd door naar de kerk!

Behandeling van onze buurvrouw met de schokker

Dank God voor:

De bijdrage van de kerk in Alphen a/d Rijn zodat we meer dorpen een schokker kunnen aanbieden
Dit hele practische middel waarmee we van God’s liefde kunnen getuigen
Onze nieuwe chief die Christen is!

Bid voor:

Bescherming, vooral voor de boeren, tegen slangebeten of andere gevaren
Voor een goede oogst voor de boeren aan het eind van dit regenseizoen
Dat de mensen de schokkers op de juiste wijze weten te gebruiken en tegelijkertijd de kans grijpen om God’s liefde met de mensen te delen
De chief van ons dorp, dat hij God boven alles zal stellen in zijn leiderschap

Jezus zoeken door middel van correspondentie

2010-07-20T12:30:00.004Z

‘Kijk daarom goed uit hoe u leeft. Wees niet onnozel, maar verstandig. Grijp elke gelegenheid aan om goed te doen, want wij leven in een slecht tijd. Denk goed na en probeer te ontdekken wat de Here van u verlangt.’ (Efeziërs 5:15-17)

Het was geweldig om met 350 jongeren met veelal een islamitische achtergrond samen te komen. Hun harten stonden open om uit de Bijbel te leren. Hoe was dit mogelijk? Call of Hope Ghana organiseert een correspondentie cursus voor duizenden studenten in Ghana. Ieder jaar wordt er een conferentie georganiseerd waarvoor een aantal jongeren geslecteerd wordt die naarstig op zoek zijn naar Jezus.

Het thema voor deze conferentie was, ‘Hoe haal je het beste uit je tijd en grijp je elke gelegenheid aan om goed te doen?’ We spraken over het maken van verstandige keuzes waaronder de belangrijkste keuze – kiezen voor Jezus! Naast samen na te denken over dit onderwerp was er ook aandacht voor de oorzaken en het voorkomen van HIV/AIDS en werd er gesproken over beroepskeuze. De studenten kregen ook de gelegenheid om vragen te stellen over de boeken van de correspondentie cursus. Er werden veel vragen gesteld, bijvoorbeeld: ,,Hoe kan ik als een Christen groeien in een huis met alleen maar Moslims?”

Een andere student had de volgende vraag: ,,Nadat ik het boek, ‘Mijn genade is genoeg voor jou’, gelezen heb, weet ik dat ik mijn leven aan Jezus wil geven maar hoe kan ik openlijk voor mijn geloof in Jezus uitkomen zolang ik nog bij mijn ouders woon die Moslim zijn en zij de volledige zorg voor mij dragen?” Één van de deelnemers aan de conferentie had het volgende te zeggen: ,,Toen ik de literatuur van Call of Hope ging lezen, waren mijn ouders en alle anderen die bij ons in huis wonen niet erg enthousiast. Meestal verstopte ik de boeken voor ze. Maar na een tijdje begonnen mijn ouders die er zo tegen waren dat ik deze boeken las, veranderingen in mijn leven te zien. Als mijn ouders nu de boeken zien liggen, zeggen ze niets meer – ik kan de boeken nu zelfs openlijk lezen.

Als de studenten van de correspondentie cursus een bepaald niveau bereiken, krijgen ze een certificaat

Er is nog een getuigenis uit één van de dorpen: ,,Op een dag kwam één van de Moslim leiders van ons dorp onze kerk binnen. De mensen in de kerk waren erg bezorgd, bang en stil toen hij binnenkwam, wat zou hij willen? Hij vroeg, ‘Mag ik het woord?’ De mensen in de kerk dachten, vandaag is de laatste dag van ons bestaan als Christenen in dit dorp. De Moslim leider zei vervolgens, ‘In dit dorp stelen mensen koeien door ze in de nacht weg te lokken met zout. Maar jullie stelen onze kinderen bij klaarlichte dag met boeken! Hij was een tijdje stil en de mensen begonnen te beven van angst. Hij vervolgde zijn toespraak, ‘maar ik ondersteun jullie want het verbetert het karakter, moreel en het gedrag van de kinderen en die van de gemeenschap.’ “ Deze getuigenissen zijn enorm bemoedigend voor ons en geven ons hoop dat vele jongeren de weg van Jezus zullen kiezen.

Sommige studenten kwamen met bussen naar de conferentie uit plaatsen 120 kilometer van Tamale

Bidden en Danken:

Dank God voor de goede conferentie

Dank God voor de gelegenheid die de literatuur van onze correspondentie cursus biedt om te evangeliseren ionder Moslims

Bid dat we als organisatie ook elke gelegenheid grijpen in het bereiken van de Moslism met het evangeliseren

Bid voor de studenten dat de literatuur die ze in handen krijgen hun harten zal veranderen

Voetbalkoorts 2010

2010-07-02T14:01:00.000Z

Het is nu bijna een jaar geleden dat Ghana wereldkampioen voetbal (onder de 20 jaar) werd. Weer is de hele wereld in de ban van het voetbal en Ghana is daar geen uitzondering op. Binnenshuis hebben we zo onze favourieten. Met de connecties die Abukari met zijn werk heeft met Duitsland wordt het geheel nog wat gecompliceerder. Maar tot nu toe zijn er nog geen 'interne confrontaties' geweest.

Ghana, Nederland of Duitsland?

Overigens, op Samuel's school is de support eenduidig voor Ghana. Elke vrijdag knutsel ik wat met de kinderen van groep 1 en 2 en vorige week maakten we Ghaneze vlaggetjes. Dit was een enorm succes, zo zelfs dat kinderen uit de andere groepen me ook vroegen om materialen om hun eigen vlaggetje te maken. Met de vlaggetjes in de hand, zongen de kinderen een lied waarmee ze het Ghaneze nationale voetbalteam, 'The Black Stars' aanmoedigden. Of het van invloed geweest is op de laatste wedstrijd die Ghana tegen de VS speelde........ of zouden het de gebeden geweest zijn. Hier in Ghana zijn religie en voetbal onafscheidelijk en zowel zowel in kerken als moskeeen gebeden wordt er regelmatig voor de 'Black Stars' gebeden.

Micah gaat elke vrijdag ook mee naar Samuel's school - maar om de vlag de juiste kleuren te geven viel voor hem nog niet mee

10 jaar - Onder de schaduw van zijn vleugels

2010-06-18T15:00:00.012Z

Trouwfoto met een deel van Abukari's familie

Op 3 juni waren we 10 jaar getrouwd! In Ghana wordt er over het algemeen weinig aandacht besteed aan verjaardagen, laat staan trouwdagen. Toch proberen wij er wel aan te denken en even tijd te nemen om te reflecteren op de goede tijd die we tot nu toe met elkaar hebben mogen doorbrengen en de vele zegeningen te tellen. Deze keer besloten Abukari en ik om ergens in Yendi te gaan lunchen. Weinig keus wat restaurants en menu’s betreft maar om er met z’n tweeën even tussenuit te gaan zonder de kinderen is een ongekende luxe; Samuel was rond die tijd nog op school en voor Micah hadden we oppas. Yendi kent voornamelijk ‘chopbars’. Hier kun je relatief goedkoop lokale maaltijden eten. Het eten komt uit grote potten die op een houtvuur staan, direkt op een bord of in een kom en je eet het meestal buiten op, zittend op een houten bankje.

Zo wordt het eten in een 'chopbar' geserveerd

Er zijn ook wat luxere chopbars, restaurants, waar je iets meer variatie hebt wat eten betreft, waar tafeltjes en stoelen staan en waar het eten geserveerd wordt. Volgens mij heeft Yendi daar twee of drie van. We hebben een favourite plek en dat is een restaurant in de openlucht onder tiekbomen. De keuze wat menu betreft was nog wat beperkt – slechts vier opties waarvan drie met rijst maar dat maakte er de pret niet minder om.

Etentje bij het restaurant in Yendi

Onze trouwdag gaat nooit voorbij zonder dat we denken aan het wonder van het overleven van het vliegtuigongeluk dat we op 5 juni 2000 hadden – twee dagen na onze trouwdag op weg naar de bestemming van onze huwelijksreis. Ter herinnering een verslag dat we in juni 2000, kort na het ongeluk schreven:

ONDER DE SCHADUW VAN ZIJN VLEUGELS – EEN WONDER!

Zaterdag 3 juni trouwden we. Het was een geweldige dag, een echt feest met familie en vrienden. Op maandaochtend vertrokken we vroeg naar het vliegveld om naar Accra te vliegen om daar onze ‘honeymoon’ door te brengen. Voordat we naar het vliegveld vertrokken, bad Abukari. Hij vroeg of God ons ‘onder de schaduw van zijn vleugelen’ wilde bewaren.

Bij vertrek was het weer prachtig. We konden vanuit de lucht Tamale zien en zelfs de weg naar Yendi. Maar toen we dichter bij Accra kwamen werd het bewolkter. Ongeveer een kwartier voordat we zouden landen, kregen we een bericht dat we onze gordels vast moesten maken omdat men turbulentie verwachtte in verband met een regenstorm boven de hoofdstad. Toen we daalden regende het hard. Het gebied rondom de landingsbaan stond onder water. Net voordat de wielen de landingsbaan raakten, hoorden we een enorme knal. Als we terugkijken naar wat er gebeurde, lijkt het nog steeds een nachtmerrie, onwerkelijk alsof het niet gebeurd is.

JOKE’S VERHAAL:
Plotseling werd het helmaal donker en het was net of ik in een heel diep gat viel. Zwarte deeltjes – rook of stof – daalden op me neer. Ik weet niet of ik buiten bewustzijn geweest ben maar op een gegeven moment werd ik me bewust van het gegil om me heen of was ik het zelf die gilde? Zo dit is dus een vliegtuigongeluk dacht ik. Na een tijdje realiseerde ik me dat ik begraven was in een chaos van stoelen en bagage maar ik leefde nog! Abukari had naast me gezeten aan de kant van het raam maar ik kon hem niet meer zien, ook zijn stoel was er niet meer. Waar was hij? Leefde hij nog? Op een bepaald moment dacht ik dat ik zijn stem hoorde, dat stelde me een beetje gerust. In de stoelen voor me zaten drie anderen, gewond en vastgeklemd tussen stoelen, bagage en delen van het vliegtuig. Op een bepaald moment keek ik richting de cockpit en zag ik hoe het neuswiel tussen de stoelen van de piloten stond. Ik hoorde gehuil,geschreeuw en mensen bidden. Ik voelde dat er bloed van anderen op me drupte die op één of andere manier door de impact bovenop me geslingerd waren. Ik probeerde niet in paniek te raken. Het enige wat ik kon doen was bidden want ik kon mezelf met geen mogelijkheid uit mijn benarde positie bevrijden. Mijn benen zaten vast onder stukken ijzer en mijn borst en schouders zaten tussen stoelen geklemd. Ik had enorm veel pijn. Brandstof lekte uit het toestel op mijn rug. Ik kon de regen ook voelen. Wat zou er gebeuren als het vliegtuig in brand vloog? Ik was er op één of andere manier van verzekerd dat God me ging redden. Toch duurde het voor mijn gevoel ongelovelijk lang voordat er hulp kwam. Op een bepaald moment voelde het alsof de druk op de stoelen waar ik klem tussen zat groter werd. Zou ik toch dood gaan? Had het vliegveld wel een reddingsteam? Zouden ze materieel hebben om ons te bevrijden. Stel dat ik naar Nederland zou moeten vliegen voor medische behandeling , zou ik dan wel in een vliegtuig durven? We hadden op de tweede rij achter de cockpit gezeten. Toen het vliegtuig crashte brak het net achter onze stoelen in tweeën. Het reddingsteam had me eindelijk gevonden, ze konden alleen mijn hand en been zien. Ik greep één van hen stevig beet om ze te laten merken dat ik nog in leven en bij bewustzijn was. Er kwam een groep van sterke mannen aan te pas om stoelen en staal uit de weg te ruimen voordat ik eindelijk bevrijd kon worden. Ik kon nog steeds niet geloven dat ik al mijn ledematen nog had. Toen de reddingswerkers me op een brancard legden, kreeg ik Abukari in het oog. Dat gaf me een enorm gevoel van opluchting en troost. Maar het was pas drie dagen later dat we elkaar weer zagen, nadat Abukari uit het ziekenhuis ontslagen werd.

ABUKARI’S VERHAAL:
Ik zat naast het raam. Een paar minuten nadat ons te kennen was gegeven dat we onze gordels moesten vastmaken, hoorde ik een enorme klap. Ik kan me verder niets meer herinneren totdat ik me realiseerde dat ik half in en half buiten het vliegtuig stond. Één been zat vast tussen de stoelen van het vliegtuig en het andere been stond in de modder. Hoe was ik hier terecht gekomen? Waar was mijn stoel? Ik wist zeker dat ik m’n gordel strak omgedaan had. Kort daarna bevrijdde iemand (was het een engel) mij en kon ik Joke gaan zoeken. Ik riep haar naam maar hoorde niks. Ik kroop om het vliegtuig heen op zoek naar haar. Ik zag hoe het vliegtuig net na onze rij stoelen in tweeën gebroken was. Sommige passagiers wisten zich te bevrijden en renden bij het vliegtuig vandaan, waarschijnlijk bang voor brand of een explosie omdat er brandstof uit het vliegtuig lekte. Ik dacht maar aan één ding en dat was het vinden van Joke. Het enige dat ik zag was een grote hoop met stoelen in de modder met er bovenop twee gewonde vrouwen. De crash had hen en hun stoelen naar voren geslingered. Ik probeerde hen te helpen maar was niet in staat om ook maar iets te doen. Onder de stoelen zag ik een stukje wit been. Ik wist dat dat van Joke moest zijn maar er zat geen beweging in en ik wist niet of ze nog leefde. Het was een erg angstig moment. De twee vrouwen werden gered. Toen verplaatste het reddingsteam zich naar de achterzijde van het vliegtuig waarvan het uiteinde van de staart in de modder stond. De reddingswerkers konden niet bij de passagiers komen omdat de plaats waar het vliegtuig in tweeën gebroken was, in de lucht stond. Er werd een buldozer gebracht om de staart op te tillen zodat het team bij de andere passagiers kon komen. Toen ik zag wat ze van plan waren met de buldozer realiseerde ik me hoe dat Joke in een nog benarder positie zou brengen. Ik rende naar één van de reddingswerkers en trok hem aan zijn arm mee naar waar Joke’s been zichtbaar was. De man schreeuwde, ‘Oooh een wit been!’ Hij rende naar de buldozer om deze te stoppen. Er kwamen een zaag en een aantal reddingswerkers aan te pas om Joke met nog een paar andere passagiers uit hun benarde positie te bevrijden. Ik was zo opgelucht te zien dat zo op het eerste gezicht haar verwondingen niet echt heel serieus leken en dat ze bij bewustzijn was. Ze werd met de ambulance naar het ziekenhuis gereden. Toen werd ik me pas bewust van mijn eigen verwondingen en werd ik uiteindelijk ook naar het ziekenhuis vervoerd en daar opgenomen. Uit de rontgenfoto’s bleek dat we geen gebroken ledematen hadden en dat we zelfs nergens gehecht hoefden te worden. Maar we hadden wel erg veel kneuzingen en pijn. Ondanks de schok en de pijn, vieren we met blijdschap het feit dat we nog in leven zijn. God heeft ons op een zeer wonderlijke wijze beschermd. Dit is voor ons een bevestiging en bemoediging dat onze roeping om voor Hem in Ghana te werken nog steeds van kracht is en misschien nog wel intenser dan voorheen. We kijken met verwachting uit naar wat God verder in ons leven gaat doen.

Het volgende bijbelgedeelte (Jesaja 43:1-3) speelt door ons hoofd als we terugkijken op de gebeurtenissen van 5 juni:

Welnu, dit zegt de HEER,
die jou schiep, Jakob, die jou vormde, Israël:
Wees niet bang, want ik zal je vrijkopen,
ik heb je bij je naam geroepen, je bent van mij!

Moet je door het water gaan – ik ben bij je;
of door rivieren – je wordt niet meegesleurd.
Moet je door het vuur gaan – het zal je niet verteren,
de vlammen zullen je niet verschroeien.

Want ik, de HEER, ben je God,
de Heilige van Israël, je redder.

We krijgen nog steeds berichten over andere passagiers naar aanleiding van deze tragische gebeurtenis. Acht passagiers kamen om waaronder één van onze collega’s, velen hadden gecompliceerde breuken, diepe wonden, en sommigen verloren zelfs ledematen. Het maakt ons erg dankbaar dat onze verwondingen zo minimaal lijken in vergelijking tot hen. Toch hebben we ook veel vragen. Waarom overleefden wij het ongeluk en kwamen anderen om? Waarom waren verwondingen van andere passagiers zoveel erger dan die van ons? Waarom zij en niet wij? Kunnen we blij zijn terwijl zoveel families rouwen om het verlies van een geliefde? Kunnen wij vrede hebben terwijl anderen misschien voor de rest van hun leven gehandicapt zijn? Deze vragen zullen nog lange tijd in ons hoofd blijven spelen. We kunnen alleen maar naar God kijken en geloven dat Hij in dit alles met ons is.

We willen u vragen om samen met ons God te danken maar ook te blijven bidden voor herstel en troost voor degenen die een geliefde moeten missen. Bid ook dat God deze gebeurtenis zal gebruiken om zichzelf aan anderen te openbaren, en wel heel speciaal voor Abukari’s familie die allemaal Moslim zijn.

We willen u ook bedanken voor alle brieven, emails en telefoontjes om jullie liefde te tonen. We weten dat jullie gebed voor ons wel degelijk een verschil uitmaakt in ons emotioneel en fysieke herstel. Gebeurtenissen als deze tonen de diepte van de zorg en liefe die we binnen het lichaam van Christus voor elkaar mogen hebben.

Wees bemoedigd te weten dat we een God hebben die alles weet, om ons geeft en over alles in ons leven controle heeft. Ons gebed werd beantwoord, God hield ons werkelijk onder de ‘schaduw van Zijn vleugels’.

Abukari and Joke
June 2000

Klein Geitje, Groot Resultaat

2010-05-29T11:30:00.003Z

Een paar weken geleden was er een trouwerij in één van de dorpjes waar we werken. Na afloop van de dienst groette een meisje één van onze kerkleiders, Pastor Azindow, en vroeg hem: ‘Herinner je me nog?’ Azindow keek haar eens goed aan maar had geen idee wie ze was. Ze vertelde hem dat hij jaren geleden naar haar dorp gekomen was en dat ze toen een geitje van de kerk ontvangen had. Agnes, zo heet het meisje, zat toen net in de eerste klas van het voortgezet onderwijs. Ze vertelde Azindow wat er sindsdien met haar gebeurd was. Net voordat ze het geitje kreeg, was ze met school gestopt omdat haar ouders geen geld hadden om haar onderwijs nog langer te bekostigen. Met het geitje ontving Agnes ook een uniform, boeken, een schooltas en schoenen. Dat was de aanzet voor haar om naar school terug te gaan. Na een paar maanden kreeg het geitje twee jongen en deze geitjes kregen op hun beurt ook weer jongen en zo leverde dat ene geitje inkomsten voor Agnes op om een groot deel van haar onderwijs te bekostigen. Dit is inmiddels een jaar of zeven geleden. Agnes heeft de eerste en tweede fase van het voortgezet onderwijs afgerond. Ze geeft nu tijdelijk les op een prive school in Yendi en hoopt in de nabije toekomst een beroepsopleiding te volgen.

Agnes werkt nu als onderwijzeres

Agnes vertelt dat ze op haar beurt erg graag andere kinderen wil helpen door hen les te geven net zoals de kerk haar geholpen heeft in haar onderwijs. Kennen jullie dit lied: ‘The Father gave the Son, the Son gave the Spirit, the Spirit gave us life, and the gift goes on and the gift goes on...... ‘ De ogenschijnlijke kleine pogingen die we samen met jullie ondernemen om levens van mensen aan te raken, hebben soms enorm veel impact en vermenigvuldigen zich.

Agnes in haar klas

Het geitenproject

In het gebied waar we wonen en werken zijn heel veel kinderen die niet naar school gaan. Soms zien de ouders het belang van onderwijs niet in maar in veel gevallen ontbreekt het ouders ook aan geld om het onderwijs van hun kinderen te bekostigen. We zijn daarom een geitenproject gestart. Als we voldoende fondsen hebben, kopen we geiten voor kinderen uit arme gezinnen. We hopen dan dat de geiten zich zullen voortplanten en vervolgens inkomsten genereren voor het schoolgeld van de kinderen. Het geeft ons ook de gelegenheid om zonder enige terughou¬dend-heid met de ouders van deze kinderen te praten over de noodzaak van onderwijs en heel praktisch God’s liefde en bewogenheid met de mensen te tonen. Als jullie willen bijdragen, een geit kost momenteel zo rond de 30 euro.

Een kind dat recentelijk van het Geitenproject heeft geprofiteerd

Dank God voor:

De wijze waarop Hij jullie en ons gebruikt om de levens van anderen aan te raken

De vele kinderen die van dit project geprofiteerd hebben

Bid voor:

Agnes en alle andere kinderen die een geit gerkegen hebben, dat ze in staat zullen zijn hun onderwijs met succes af te ronden en op hun beurt anderen kunnen helpen

Manieren en middelen om van God’s liefde te getuigen

Regen – het regenseizoen is begonnen maar tot nu toe zijn de regens onvoldoende om te ploegen en te zaaien

Begrafenis

2010-05-13T14:30:00.010Z

De afgelopen week was een tentoonstelling van cultuur en traditie in het dorp waar we wonen. Zo’n twee jaar geleden is de chief (traditionele leider) van ons dorp overleden. De afgelopen week werd de begrafenis gevierd en werd er een nieuwe chief aangesteld. Omdat de positie van de chief van ons dorp erg belangrijk is onder de chiefs in Dagbon kwamen er veel hooggeplaatste leiders ons dorp bezoeken om een laatste respect aan de overleden chief te tonen. Met saluutschoten brachten de krijgsmannen hun laatste respect en kondigden ze de komst van belangrijke chiefs naar ons dorp aan. De drummers speelden gedurende een week, dag en nacht op hun drums en de vele bezoekers toonden hun dansvaardigheden.

de nieuwe chief wordt door het dorp verwelkomd

Aan het eind van de vieringen werd er een nieuwe chief aangesteld. De keuze is opmerkelijk; de nieuwe chief die ons dorp moet leiden maar die ook een positie inneemt onder de meest vooraanstaande traditionele leiders in Dagbon ,is een Christen en zelfs een dominee!

voor deze gelegenheid rijden de meeste chiefs
op hun prachtig aangeklede paarden

een aantal vooraanstaande chiefs met hun oudsten

krijgsmannen met lokaal gemaakte geweren

een grote menigte verzamelt zich om de krijgsmannen
te zien die hun saluutschoten afvuren

koeiehoorns worden gebruikt om traditionele muziek te spelen

traditionele muziek gespeeld met een soort van viool

drummers en dansers

Bid God:

dat deze nieuwe leider trouw zal blijven aan God en dat God hem zal helpen om zich afzijdig te houden van traditionele praktijken met een geestelijke betekenis waarvoor hij compromissen moet sluiten met zijn Christelijk geloof.

dat hij een levend getuige zal zijn onder de eminente leiders van Dagbon.

voor gezondheid, Abukari is herstellend van malaria.

voor Joke als ze een training voor vrouwen van de kerk voorbereidt en uitvoert.

Bouwen om te Aanbidden

2010-04-30T13:12:00.002Z

Over de afgelopen drie maanden hebben leden van kerkjes in de omgeving van Yendi hard gewerkt aan de bouw van twee kerkgebouwen; eentje in Sambu en eentje in Kanimo. De bouw van de kerkjes werd mogelijk gemaakt door de gift van een vriend die God wil eren in het voorzien van een goede plaats voor de twee dorpen om als Dagomba en Konkomba Christenen samen te komen. De leden van de kerk hebben ook bijgedragen door te voorzien in mankracht, voedsel, water en slaapplaatsen voor de bouwvakkers.

'de 'Boomkerk' in Kanimo'

Sinds 1999 komt de kerkgemeenschap in het dorpje Kanimo voor alle activiteiten van de kerk onder een boom samen. Tijdens het regenseizoen kan men daarom soms niet samenkomen en tijdens het droge seizoen laat de boom haar bladeren vallen zodat er maar weinig schaduw is om in te zitten. We zijn erg blij met het nieuwe gebouw dat zo gebouwd is dat we het voor verschillende activiteiten kunnen gebruiken zoals zondagsschool voor kinderen tijdens de dienst, voor samenkomsten van de dorpsgemeenschap zoals een kliniek, het maandelijks wegen van kinderen, enz.

'de nieuwe kerk in Kanimo'

De kerk in Sambu is in 1996 uit klei opgetrokken en is verschillende keer als gevolg van regenstormen inelkaar gestort. We hebben de kerk alle keren nog gerepareerd maar de scheuren waren nu zo diep en het dak was voor een deel door de wind van de kerk geblazen dat het meer op een bouwval leek en niet veilig om langer in samen te komen. We bouwen de kerk in Sambu op dezelfde wijze als in Kanimo zodat het voor meerdere doeleinden geschikt wordt. We geloven dat deze kerkjes als ze eenmaal afgebouwd zijn de tand des tijds en de regenstormen kunnen doorstaan en dat ze ook zullen getuigen van de aanwezigheid en goedheid van onze opgestane Heer in de dorpen waar ze gebouwd zijn.

'het oude kerkgebouw in Sambu'

'de nieuwe kerk in Sambu'

Op dit moment zijn we door de fondsen heen die we voor de kerkgebouwen hadden We hebben uw gebed en financiële hulp nodig om de kerkjes af te bouwen. We hebben nog zo’n €4,100 (7,000 Ghana cedis) nodig:

Stukadoorwerk en vloeren = GHC 2,800
Deuren en ramen = GHC 2,000
Schilderwerk = GHC 1,400
Electriciteitsaansluiting (voor 1 kerk) = GHC 800

Paasviering

2010-04-16T13:20:00.013Z

Er zijn een paar gelegenheden waarop alle verschillende dorpskerken samenkomen om te vieren, en Pasen was zo'n gelegenheid. Omdat de meeste dorpskerken relatief klein zijn (soms maar 4 volwassenen), is het altijd erg bemoedigend om als grote groep samen te komen; te zien dat ze niet de enigen zijn in een gebied waar het percentage Christenen maar zo rond de 5% ligt en te weten dat ze onderdeel uitmaken van een 'groot gezin'. Het is geweldig om met zo'n grote groep samen te bidden, te zingen, te dansen, naar God's woord te luisteren maar het is ook gewoon leuk om bij te praten, nieuwtjes uit te wisselen en samen te lachen. De eenheid werd benadrukt door samen het Avondmaal te vieren.

'de samenkomst buiten'

De samenkomst werd georganiseerd in het dorpje Sambu. Het is een Dagomba dorp met een kerkje van zo'n 15 volwassenen en veel kinderen. De veelal Moslims in Sambu weten eigenlijk alleen maar dat Christenen Kerst vieren, maar dat er ook zoiets als Pasen bestaat, wat eigenlijk nog een belangrijker feest voor de Christenen is, was nieuw voor hen. En deze keer waren het niet slechts 20 mensen die samenkwamen maar zo'n 400 volwassenen en 300 kinderen! Wat een feest en wat een getuigenis van de dood en opstanding van Christus! Voor veel vrouwen was de boodschap die Abukari deelde een 'eye-opener'; het waren de vrouwen die als eerste de opdracht kregen het nieuws van Jezus' opstanding bekend te maken. Hij moedigde daarom de vrouwen aan om in hun dagelijkse omgang met anderen kansen te grijpen om het Evangelie met anderen te delen.

'samen dansen'

Joke organiseerde de samenkomst voor de kinderen. Het was wel even schrikken toen we ons realiseerden dat er 300 kinderen naar de samenkomst gekomen waren, we hadden slechts op zo'n 100 gerekend! Verbazingwekkend ook, sommige kinderen moesten wel zo'n 10 km heen en 10 km terug lopen om bij het feest aanwezig te zijn. Overigens de meeste mensen kwamen te voet of op de fiets over afstanden tussen de 5 en 30 kilometer.

'veel mensen gebruiken fietsen of brommers als vervoersmiddel'

Er werd niet voor de mensen gekookt maar voor de kinderen hadden we een soort van ijslollies gemaakt en biscuitjes. Gelukkig zijn hier de winkels alle dagen open en konden we er nog ranja en biscuitjes bij kopen maar we moesten er wel voor naar Yendi terugrijden (15 kilometer). Terwijl de volwassenen buiten samenkwamen konden we met de kinderen het nieuwe (onafgebouwde) kerkje gebruiken wat heerlijk koel was. We vertelden de kinderen uiteraard over Jezus' dood en opstanding, zongen liedjes, deden spelletjes en met de oudste kinderen probeerden we een kruisje te maken. Dat viel nog niet mee omdat de meeste kinderen uit de dorpen nog nooit een schaar in hun handen gehouden hebben.

'de samenkomst van de kinderen'

'genieten van de ijslollies'

Bid voor:

vrede in Yendi. Afgelopen week zijn negen mensen gearresteerd in relatie met de moord op Yana Yakubu Andani (De koning van Dagbon, nu 7 jaar geleden) waardoor de spanning in Yendi tussen de Andani en Abudu families weer oploopt.

De Verkondiging van het Onbekende Kruis

2010-03-31T15:15:00.000Z

Veel mensen in het gebied waar we werken, brengen regelmatig offers aan goden; bloed van dieren vernieuwt het verbond dat mensen met deze goden hebben en bewaart de vrede tussen de wereld van de geesten en de wereld van de mensen. De meeste mensen hebben geen idee wat de Christenen met Pasen vieren en zijn veelal verbaasd te horen dat er in de Bijbel ook veel over offers geschreven wordt. Maar helaas kennen ze niet de betekenis van Jezus' offer dat voor 'eens en voor altijd' is (Hebr. 10:10).

Het is opmerkelijk dat het symbool van het kruis hier wel bekend is. Als er in dit gebied een kindje geboren wordt, maken de mensen met houtskool een teken van het kruis boven de deuren van de kamers in hun huizen - ze geloven dat dat bescherming brengt. Als mensen een nieuw huis in gebruik nemen doen ze precies hetzelfde. Voordat de mensen hier een stuk land bewerken maken ze een teken van het kruis in de grond waarmee ze bescherming over hun land afroepen en daarmee een goede oogst. Met het maken van tekens van het kruis hopen ze vloeken en ander ongeluk af te weren. Het is onduidelijk waar dit gebruik vandaan komt maar zowel Christenen, Moslims en aanhangers van traditionele godsdiensten voeren het uit.

'een kruisje boven een deur en een boven een raam zoals je dat in de meeste huizen kunt vinden'

Voor deze week heeft Abukari een radioprogramma opgenomen dat in het teken van Pasen staat. Hij legt de betekenis van Jezus' offer uit en relateert het aan de gebruiken van de mensen hier. Hij wil mensen daarmee aanmoedigen om de gebruiken die ze al jarenlang uitvoeren eens onder de loupe te nemen. Om zo de Dagomba mensen op hun religieuze gebruiken te wijzen, doet Abukari een beetje denken aan de woorden van Paulus in Handelingen 17:22,23,28 waar hij zegt: ,, Mannen van Athene, ik zie voor mijn ogen, dat gij in elk opzicht buitengewoon ontzag voor godheden hebt; want toen ik door uw stad liep en de voorwerpen uwer verering aanschouwde, heb ik ook een altaar gevonden met het opschrift: Aan een onbekende god. Wat gij dan, zonder het te kennen, vereert, dat verkondig ik u...Want in Hem leven wij, bewegen wij ons en zijn wij..."

Willen jullie bidden dat er veel mensen naar dit programma (Donderdagavond a.s.) zullen luisteren en dat ze op zoek zullen gaan naar 'de man aan het kruis', dat God het zal gebruiken om Zijn liefde en verlossingswerk bekend te maken aan de Dagomba mensen.

'Toen we kort geleden een Katholieke Kerk bezochten, probeerde Samuel het kruis aan te raken'

Damba Festival

2010-03-08T17:00:00.001Z

Chiefs op paarden, roffelende drums, dansende mensen en zingende vrouwen. In deze periode wordt een belangrijk feest van de Dagomba mensen gevierd; Het Damba Festival. Het feest strekt zich uit over een periode van twee weken en eindigt met een groots dans- en drumfestijn. Alle chiefs van de dorpen rondom Yendi komen veelal op hun paarden naar het paleis van de Koning in Yendi om hem te groeten en geschenken te presenteren waarmee ze laten blijken dat ze hem als leider erkennen.

'Chiefs op hun paarden'

'voor het feest zijn ook de paarden prachtig aangekleed'

Op dagen als deze nemen we meestal een kijkje bij het paleis van de koning. Er is altijd een enorme menigte van mensen die net als ons probeert een glimp van de koning en van de dansende mensen op te vangen. Samuel en Micah vinden het ook geweldig - vooral de geweerschoten als eer aan de koning en andere chiefs vinden ze erg indrukwekkend en dat wordt dan thuis ook veelvuldig nagespeelt.

'Abukari en Micah worden begroet door een drummer. Voor de gelegenheid heeft ook Abukari zijn traditionele kleding aangetrokken'

'kleine kinderen die traditioneel tot de familie van de drummers behoren laten ook hun vaardigheden horen, het enthousiaste publiek geeft er hun wat kleingeld voor terug'

Dank God voor:

goede gezondheid

het werk dat we over de afgelopen periode hebben kunnen doen

de vreugde die we ervaren in het dienen van God

Bid dat:

dit feest de eenheid en vrede onder de Dagomba mensen zal bevorderen

voor de vele trainingen en vergaderingen die we in deze periode hebben

voor energie en bescherming; het is momenteel verschrikkelijk heet en met dit weer wordt het meningitus virus (hersenvliesontsteking) gemakkelijk verspreid, in het noordelijk deel van Ghana zijn al zo'n 30 mensen aan de ziekte overleden

Cake voor Fietsen

2010-02-18T17:00:00.002Z

Eind vorig jaar is in de gemeente Zuidwolde een tulband cake aktie gehouden georganiseerd door Go4GhanaKids om fietsen bijelkaar te sparen voor schoolgaande kinderen in het noorden van Ghana. Vorige week hebben we 20 fietsen kunnen uitdelen waarvan 16 aan meisjes. De kinderen kwamen uit 9 verschillende dorpen.

'Micah inspecteert de fietsen'

De meeste kinderen die een fiets gekregen hebben, zitten net in de eerste klas van het voortgezet onderwijs. Een aantal van de kinderen liep wel 10 tot 20 kilometer per dag (heen en terug ) naar school. De andere kinderen zitten nu in de laatste klas van het basisonderwijs en hopen volgend schooljaar naar het voortgezet onderwijs te gaan. Omdat zij over een paar maanden lange afstanden moeten gaan lopen, hebben zij nu alvast een fiets gekregen.

'de trotse eigenaren van de fietsen'

Voordat we de fietsen uitdeelden, hebben we met de kinderen gepraat over het belang van onderwijs maar natuurlijk ook over het onderhouden van de fietsen. We hebben ze op het hart gedrukt dat de fietsen echt voor hunzelf zijn en niet voor een ander familielid. Veel mensen in de dorpen hebben belang bij een vervoermiddel dus dat vaders of moeders, broers of zussen er ook graag een willen is niet zo vreemd, maar deze fietsen zijn echt bedoeld voor het bevorderen van hun onderwijs!

'de fietsen worden aan God opgedragen en ook wordt er voor het onderwijs van de kinderen gebeden'

'luisteren naar een kort toespraakje over onderwijs en het onderhoud van de fiets'

Overigens, veel ouders zijn erg blij met deze gift voor hun kinderen. Het feit dat de kinderen sneller naar en van school kunnen komen, helpt ook weer bij het huishouden want vaak moet er na schooltijd water gehaald worden of brandhout en uiteraard moet er gekookt worden. Maar wat nog belangrijker is, is dat de kinderen veel minder moe zijn als ze thuiskomen en naast alle huishoudelijke karweitjes die ze moeten doen, ook nog een beetje tijd en energie overhouden om huiswerk te maken. Kortom het hele gezin heeft er uiteindelijk baat bij.

'de nieuwe fietsen uitproberen'

Het feit dat er meer meisjes dan jongens een fiets gekregen hebben, heeft te maken met het verschil in waarde dat veel mensen, vooral in de afgelegen dorpen, nog hechten aan onderwijs voor jongens of meisjes. De meeste jongens die lange afstanden naar school moeten lopen, hebben al een vervoermiddel - misschien gekregen of geleend van een vader of broer. De meisjes zijn wat dat betreft hier nog altijd achtergesteld. Gelukkig begint dat langzaam aan te veranderen en beginnen ouders ook hun dochters meer te stimuleren om naar school te gaan. Zo'n fiets helpt daar natuurlijk geweldig bij. Want, zoals een belangrijk gezegde hier in Ghana zegt: ' Onderwijs je een man dan onderwijs je een persoon, onderwijs je een vrouw dan onderwijs je een hele natie!'

'nadat ze de fiets in ontvangst genomen hebben, fietsen ze ermee naar de dorpen waar ze vandaan komen'

Dank God voor:

de fietsen, dit zal echt het onderwijs van deze kinderen ten goede komen

goede gezondheid

Bid voor:

het onderwijs van deze kinderen, dat de ouders in staat zullen zijn het onderwijs te bekostigen

geestelijke groei; al deze kinderen bezoeken een van onze kerkjes; dat ze sterk zullen staan in hun geloof

op hand zijnde trainingen en vergaderingen

Tijd?

2010-02-02T15:30:00.002Z

Een paar weken geleden bezochten we op een zondag een kerkje in een afgelegen dorp. In het regenseizoen kun je dat dorp per auto niet bereiken. Voor voetgangers, motorrijders en fietsers wordt er in die periode een profosorisch bruggetje gemaakt zodat het dorpje niet compleet geisoleerd raakt. Toen wij het dorpje bezochten was het water in de rivier inmiddels flink gedaald.

'het bruggetje'

Nadat de kerkdienst afgelopen was, werd ons verteld dat de 'market truck', een vrachtwagen die op de dagen dat er markt is in Yendi (eens in de zes dagen) mensen uit het dorp haalt en aan het eind van de dag weer thuisbrengt, al twee weken kapot is. Voor degenen die alleen de benenwagen als vervoermiddel hebben (en dat zijn er heel veel) betekent dat dus dat ze niet naar de markt kunnen gaan.

'market truck'

Met onze komst en de komst van onze auto naar het dorp werd er voor een aantal mensen de gelegenheid gecreeerd om het dorp te kunnen verlaten. Een groepje vrouwen vroeg aan ons of er plaats in onze auto was voor hen om mee naar Yendi te rijden. Ze waren al een paar dagen daarvoor naar het dorp gekomen voor een trouwerij maar hadden nog geen manier gevonden om terug naar Yendi te reizen. In Ghana is een auto niet gauw vol en met een beetje gewrik en geschuif konden we vier vrouwen een lift bieden. Het is grappig om te bedenken dat deze vrouwen helemaal niet gebonden waren aan een dag of tijd waarop ze in Yendi terug moesten zijn. als de gelegenheid komt dan grijp je die, als er geen optie is, nou dan wacht je gewoon een dagje langer, lekker relaxed!

Er is een Afrikaans gezegde dat zegt: 'Jullie (het Westen) hebben een klok maar wij hebben de tijd.'

'oversteken van de rivier met de auto in het droge seizoen'

Terugblik op Kerst

2010-01-15T14:00:00.002Z

Terwijl bij jullie de temperaturen fors daalden, rees te temperatuur hier tot zo'n 40 graden. Op kerstochtend hebben we met ons gezin een kleine kerk in een afgelegen dorp bezocht. De kerk wordt gevormd door twee gezinnen en verder zijn er nog veel kinderen uit het dorp die de kerk bezoeken. Gelukkig deed het geringe aantal mensen niet onder voor de feestvreugde.

'een kijkje in de kerk'

Terwijl Abukari binnen preekte, verzamelde ik de kinderen onder de mangoboom buiten het kerkje en vertelde het kerstverhaal.

'de kinderen komen onder de mangoboom samen

Het waren niet alleen de kinderen die luisterden - een groepje volwassenen kwam er ook bij staan - een mooie gelegenheid om het kerstverhaal door te trekken naar Pasen.

Het was voor ons erg bemoedigend om te zien hoe de paar volwassenen die deel uit maken van dit kerkje er echt een byzonder feest van maakten. Ze hadden rijst gekookt voor alle kinderen maar ook voor de buren. In het noorden van Ghana is het de gewoonte om eten uit te delen op feestdagen. En ook al zijn zij de enigen in het dorp die kerst vieren, het weerhield hen er niet van om de boodschap van kerst ook met een pannetje rijst aan hun buren door te geven.

'rijst koken voor de leden van de kerk en de buren'

'het eten wordt in kleine zakjes aan de kinderen uitgedeeld'

Terwijl we zaten te eten, werd ons gevraagd of we een zieke jongen van een jaar of vijftien in de auto mee terug wilden nemen naar het ziekenhuis in Yendi - hij was inmiddels te zwak om op een motor of fiets vervoerd te worden. We vermoedden dat hij blindedarmonsteking had. Zijn moeder en broer vergezelden hem - en zo werden we een soort van ambulancedienst. De jongen was erg ziek, Tweede kersdag werd de jongen naar Tamale vervoerd om daar geopereerd te worden. We weten niet of de operatie nog plaatsgevonden heeft maar hij is in het ziekenhuis in Tamale overleden, heel verdrietig.

's Avonds heb ik met Augustina en Amina, twee jonge vrouwen die min of meer deel uitmaken van ons gezin, een kerstdiner gekookt. Het begint traditie te worden want de afgelopen jaren en ook dit jaar weer stond er 'eend' op het menu!

'Kerstdiner bij ons thuis'

'blij met onze kerstcadeaus'

Dank God voor:

de goede kersdagen en jaarwisseling

het kleine dorpskerkje en de wijze waarop ze getuigen in hun directe omgeving

Bid:

dat de boodschap van kerst nog lang mag doorklinken in de harten van degenen die nog geen Christen zijn

voor troost voor de familie van de overleden jongen

gezondheid en energie - we blijven allemaal een beetje kwakkelen, niets ernstigs maar het is soms een beetje ontmoedigend

Nu het bijna kerst is.......

2009-12-16T16:00:00.006Z

Nu het bijna kerst is, verandert hier het weer. Het is erg droog en de lucht stoffig, 's Avonds hebben we vaak een prachtige zonsondergang.

'Yendi zonsondergang'

Nu het bijna kerst is, heeft Samuel op school met al zijn schoolgenoten een kerstconcert gegeven. Er werden liederen gezongen en stukjes uit de Bijbel over de geboorte van Jezus gelezen.

'het schoolkoor'

'Samuel en Micah met Samuel's juf'

Nu het bijna kerst is, hopen we dat jullie je herinneren en ook geloven dat, 'De geboorte van Christus, God bij de mensen bracht en dat het kruis van Christus, de mensen bij God brengt.'

Gezegende kerstdagen!

Vergadering en Begroeting

2009-12-03T15:00:00.001Z

Een ‘reisverslag’ van Joke’s vader die de afgelopen periode op bezoek was

Ontmoeting 1
In het vliegtuig, na 5 uur vliegen word ik aangesproken door mijn buurman. Hij blijkt Libanees en vertelt hoe de problemen in het Midden Oosten worden veroorzaakt door Israël en Amerika. Geleidelijk aan draait ons gesprek uit op Moslims en Christenen. Hij is verbijsterd als hij hoort dat Joden en Christenen dezelfde wortels hebben en dat Jezus een Jood was. Lang zit hij voorovergebogen alsof hij dit moet verwerken. Zijn laatste opmerking op het vliegveld was: “We zijn toch nog vrienden hè?”

Ontmoeting 2
Daar staan ze dan! Joke en Abukari, Samuel en Micah. Met mijn slaperige hoofd zie ik ze helemaal over het hoofd. Maar dan toch: we omhelzen en begroeten elkaar. Hoewel: de jongetjes hebben meer aandacht voor het vertrekkende vliegtuig dan voor opa.

'genieten van elkaar'

Ontmoeting 3
Hanneke, een collega van Joke is jarig. We bezoeken haar, geven haar cadeautjes – ook van haar moeder – en versterken onze banden.

'ontmoeting met Hanneke'

Ontmoeting 4
Lachend begroeten we elkaar, Abukari’s vader en ik. Hoewel we elkaar niet verstaan, hebben we dezelfde gevoelens over onze kinderen en kleinkinderen. In een ander vertrek zit Abukari’s moeder. Geen stoel, gewoon op een mat op de grond. Veel zeggen kunnen we niet, we zijn gewoon blij.

'ontmoeting met Abukari's vader'

Ontmoeting 5
Paul een Ghaneze collega van Joke, die een paar jaar geleden in Nederland was, en Cynthia zijn vrouwe hebben een tweede dochter gekregen. We gaan naar de ‘outdooring’; het kind komt voor het eerst buiten om aan iedereen getoont te worden, ze krijgt een naam en wordt opgedragen.

'ontmoeting met Paul'

Ontmoeting 6
Daar zit ik dan, in een kerk onder een boom. ‘Thuis’, omdat ik tussen broeders en zusters zit, maar ik versta geen woord. Ineens zie ik een oude vrouw, die als iedereen opstaat, op haar van huis meegenomen krukje moet blijven zitten omdat ze blind is en slecht ter been. Maar dan zie ik hoe intens ze meezingt en bidt. Dat maakt me blij.

'kerkdienst onder een boom'

'de oude blinde vrouw'

Ontmoeting 7
Met Abukari mee naar Sang om een stuk land af te palen voor een project van de kerk. Onderweg pikken we dominee Azindow op. We komen in Sang, overleggen met 4 mannen. Later voegt zich nog iemand erbij en dan horen we dat de man die alles regelen moet door de leider van het dorp om een boodschap is gestuurd. Kom morgen maar weer. Tja, wat is verloren tijd?

Ontmoeting 8
Rahman – de broer van Abukari – komt met zjin vrouw Nelleke en hun twee dochters op bezoek. Nelleke’s ouders en een vriendin van de familie zijn er ook. Joke is jarig en we hebben een gezellige dag met elkaar.

'ontmoeting met Abukari's broer en familie'

Epilepsie

2009-11-17T17:00:00.003Z

'Want Ik heb honger geleden en gij het Mij te eten gegeven. Ik heb dorst geleden en gij het Mij te drinken gegeven, Ik ben een vreemdeling geweest en gij hebt Mij gehuisvest, naakt en gij hebt Mij gekleed, ziek en gij hebt Mij bezocht; Ik ben in de gevangenis geweest en gij zijt tot Mij gekomen...En de Koning zal antwoorden en zeggen: Voorwaar, Ik zeg u, in zoverre gij dit aan een van deze mijn minste broeders

hebt gedaan, hegt gij het Mij gedaan.'

(Matt. 25:35, 36, 40).

Ze krijgen vaak een aanval waardoor ze af en toe op plaatsen neervallen waar ze blijvend letsel of lidtekens oplopen. Hun lichamen zijn veelal zwak. Ze zouden naar school moeten gaan of op het land werken maar dat is onmogelijk in hun situatie. Ze worden vaak aan hun lot overgelaten, niet naar school gestuurd en bedelen om inkomsten. Soms wordt hun ziekte toegeschreven aan de invloed van de geesten waardoor de patienten in een isolement terecht komen. Dit is veelal de situatie van epilepsie patienten in Ghana.

In het gebied waar we leven en werken zijn er nogal wat kinderen en volwassenen die aan epilepsie lijden. Deze ziekte laat honderden mensen een hopeloos leven tegemoet zien van gehandicapt zijn in een wereld waar er nauwelijks middelen zijn voor behandeling en rehabilitatie. Over de afgelopen vijf jaar heeft het Duitse Instituut 'Medical Mission' (DIFAEM) onder toezicht van Dr. Bernd Weingard, onze kerk (Bible Church of Africa) met regelmaat voorzien van het medicijn Phenytoin voor tachtig patienten in de omgeving van Yendi(Phenytoin is een medicijn dat gebruikt wordt in de behandeling/vermindering van een epileptische aanval). Voor de meeste van deze patienten helpt de medicatie om het aantal aanvallen te verminderen en zijn ze er duidelijk op vooruit gegaan.

Hier volgen de verhalen van twee patienten:

Ik heet Fuseini Alidu en ben 35 jaar oud. Ik heb deze ziekte al vanaf mijn kinderjaren. Ik heb erg geleden totdat ik met de kerk in contact kwam die me de medicatie gaf. Ik had wel drie aanvallen per maand. Zulke aanvallen konden overal ineens gebeuren, soms in de buurt van een open vuur (waar in de meeste huizen op gekookt wordt), als ik op de fiets zat of als ik aan het baden was. Als gevolg daarvan heb ik over mijn hele lichaam lidtekens. Ik kon niet fietsen, op het land werken of bij leeftijdsgenoten zitten omdat ik altijd bang was voor een aanval. Maar ik dank God dat ik gedurende de laatste twee jaar, sinds het moment dat ik medicijnen ben gaan gebruiken, nooit meer een aanval gehad heb. Ik voel me goed en kan zelfs op het land werken. Ik wilde wel dat DIFAEM en dokter Bernd hier waren zodat ik ze als dank yams van mijn eigen land kon geven omdat ik zo blij en dankbaar ben dat het zo goed met me gaat.

Mijn naam is Abdulai Alhassan, ik ben 22 jaar oud. Ik lijdt nu ongeveer vijf jaar aan epilepsie en ik had heel vaak een aanval, wel drie per week. Ik werd er toe gedwongen om 'lui' te zijn en was altijd afhankelijk van anderen voor mijn basisbehoeften en soms moest ik zelfs bedelen. Ik kon geen zwaar werk doen. Sinds vorig jaar gebruik ik nu medicijnen en er is een enorme vooruitgang. Ik heb maar twee aanvallen meer gehad. Ik kan nu op het land werken en voel me fit genoeg om allerlei werk te doen. Ik dank God dat dit medicijn me helpt de aanvallen onder controle te houden, maar dat ik door deze medicijnen ook een Christen geworden ben, want de liefde en bewogenheid van de Christenen was zo aanstekelijk!

We mogen onszelf afvragen of het eenvoudig verspreiden van de Bijbel of het prediken van het Evangelie net zoveel impact gehad zou hebben op de harten en geest van deze patienten als het uitdelen van de medicijnen.

Dank God voor:

de hulp van de mensen in Duitsland bij de behandeling van deze patienten

de getuigenis van de kerk in het praktisch bijstaan van mensen in de omgeving van Yendi

Bid voor:

de kerk, dat ze altijd bereid zal zijn in het bijstaan van mensen in haar direkte omgeving en zo getuigt van de liefde van Christus

de zieken, de toegang tot medische voorzieningen is zeer beperkt, er is grote behoefte aan medisch personeel

gezondheid voor ons als gezin - we blijven wat kwakkelen

Ghana wereldkampioen voetbal onder 20 jaar!

2009-11-05T10:00:00.002Z

Net als veel Nederlanders zijn de meeste Ghanezen gek op voetbal. En een gekte was het in het hele land toen Ghana wereldkampioen voetbal (onder de 20 jaar) werd. Het is een byzondere overwinning – Ghana is het eerste Afrikaanse land dat wereldkampioen wordt bij de min 20-jarigen. De Ghanezen wonnen van Brazilië na strafschoppen met 4-3. In de reguliere speeltijd en de verlengingen werd niet gescoord. Ghana moest na 37 minuten met zijn tienen voort, na een rode kaart. Brazilië mist een vijfde wereldtitel.

Binnenshuis hebben we tegenwoordig ook twee bekende voetballers die het regelmatig tegenelkaar opnemen; Van Nistelrooy en Essien!

Gelukkig gaat het om vriendschappelijke wedstrijden!

Dank God voor:

Gezondheid, we zijn allemaal over de afgelopen periode ziek geweest

Bid voor:

Een goede tijd met bezoekers uit Nederland deze maand: vrienden van Tahima Yili (7-11 November), Bram van Grootheest en Frans Davelaar van Wycliffe Bijbelvertalers (3-12 November) en Joke’s vader (19-30 November).

Blijvende gezondheid.

Trainingen en bijeenkomsten die voor deze periode gepland staan.

Dagelijks leven (2)

2009-10-18T15:00:00.000Z

Een paar foto's van het dagelijkse leven hier in Yendi .....

'een lokale muzikant'

'een Fulani vrouw'

'een koeienherder'

'een zonsondergang'

Dagelijks leven (1)

2009-10-12T14:08:00.013Z

Wat Ghaneze sfeerplaatjes van tafereeltjes die we bijna dagelijks tegenkomen. Voor ons zo gewoon, voor de meesten van jullie wellicht exotisch.

'water pompen'

'een klein meisje op weg naar de waterput om water te halen'

'een vrouw met op haar hoofd brandhout wat gebruikt wordt om eten op te koken'

'een boer die zijn land aan het wieden is'

Ramadan

2009-09-16T14:30:00.002Z

Op dit moment vinden er in Yendi allerlei activiteiten plaats die te maken hebben met de Ramadan. Het penetrerende geluid van de luidsprekers van de moskeeën waar uit de Koran gereciteerd wordt (zelfs middenin de nacht), geluiden van het koken in de vroege uren van de ochtend in de huizen van onze buren om er voor te zorgen dat voordat het daglicht aanbreekt iedereen nog een stevige maaltijd gegeten heeft en de preken van de Moslims over de radio. Ramadan is de negende maand van de Islamiticsche Lunar Kalender. Het is the maand waarin alle Moslims over de gehele wereld overdag vasten. Deze maand is de gelegenheid voor de Moslims om hun ziel te reinigen, zich opnieuw te richten tot God, zichzelf op te offeren, vrede te maken, slechte gewoontes af te leren – dit is allemaal nodig om schoon schip te maken. Net als Paul, zijn we getuige van de ijver en toewijding van onze broers en zussen, maar hun ijver is niet gebasseerd op de juiste kennis. Ze missen de rechtvaardiging die van God komt en proberen door goed te leven God’s gunst te winnen. Christus heeft de wet vervuld zodat er rechtvaardiging is voor een ieder die gelooft. Dit is een proces dat van dag tot dag plaatsvindt en niet een eenmalig of jaarlijks terugkerend gebeuren (Rom 10:12-4;12:1-3).

'de moskee in ons dorp'

Het Arabische woord voor vasten ‘sawn’ betekent ‘onthouden’, en niet alleen het onthouden van eten en drinken maar ook van slechte daden, gedachten en woorden. Gedurende de Ramadan wordt ieder deel van het lichaam bepaalde acties onthouden. De tong moet zich ontdoen van roddel en kwaadsprekerij. De ogen mogen zich niet laten verleiden. De hand mag niets aanraken dat niet van de hand is. De oren mogen niet luisteren naar nutteloos gepraat of vuile woorden. De voeten mogen geen zondige plaatsen betreden, enz. Op deze wijze nemen alle leden van het lichaam deel aan het vasten. Maar wat gebeurt er daarna.

'de centrale moskee in Tamale'

Gedurende de laatste tien dagen van de Ramadan, nemen de Moslims de ‘Nacht van Kracht’ (Leyla Qadr) in acht, en wel in het byzonder op de oneven nachten (e.g. de 23e, 25e, and 27e). Men gelooft dat de profeet heeft gezegd, ‘Degene die opstaat (in gebed en ter gedachtenis van Allah) in de nacht van Qadr, en gelooft (in Allah’s belofte van beloning) en hoopt op het verkrijgen van beloning, zal alle zonde uit het verleden vergeven worden’ (Bukhari & Moslims). De ‘Nacht van Kracht’ is een tijd van intense geestelijke activiteit als de gelovigen omringd worden door engelen, geesten en de poorten van de hemel open gaan voor de zegeningen van Allah. In tegenstelling verzekert het boek Klaagliederen ons ervan dat God’s grote liefde, bewogenheid en trouw niet gebonden zijn aan een bepaalde dag of maand, ‘Dank zij de goedheid van de Here zijn wij niet omgekomen. Hij blijft voor ons zorgen en Zijn trouw is elke dag weer nieuw.’(3:23).

'Moslims in ons dorp komen samen om bij het graf van een voorouder voor eenheid in het dorp te bidden en kwade geesten weg te drijven'

Dank God:

Voor de gezondheid van ons gezin

Voor de vreugde en het voorrecht om Moslims met de liefde van Christus te bereiken

Bid dat:

Dat veel Moslims door ons werk en dat van anderen tot Christus geleid zullen worden

Dat ondanks dat we met slechts een paar anderen de enige Christenen in ons dorp zijn, we toch licht zullen uitstralen

Goede oogsten; er valt zo ontzettend veel regen op dit moment dat er weer voor vloed gevreesd wordt.

Vakantie

2009-08-25T13:30:00.000Z

De eerste twee weken van Augustus zijn we op vakantie geweest in Accra, in het zuiden van Ghana. We konden in het huis van vrienden verblijven die op verlof waren. In hetzelfde huis verbleef een ander Ghanees - Nederlands gezin met drie kinderen, samen hadden we een geweldige tijd. We zijn naar het strand geweest, hebben ons heerlijk ontspannen door weinig te doen en vierden de verjaardagen van Samuel en Micah met een uitstapje naar een speeltuin. Ook al hebben de kinderen rondom ons huis in Yendi ontzettend veel ruimte om te spelen, in het noorden van Ghana is geen speeltuin te vinden dus dit was echt heel speciaal voor hen.

'spelen bij het huis'

'duiken in de zee'

'spelen in het zand'

'de verjaardagen van Samuel (4) en Micah (2)'

'in de speeltuin'

'met onze vrienden'

Inmiddels zijn we weer terug in het noorden van Ghana en pakken we de draad van het werk weer op. Samuel heeft nog tot 8 september vakantie.

Dank God voor

De heerlijke vakantie die we gehad hebben

Goede vrienden

Bid voor

Eenheid binnen de kerken - er zijn steeds wat onderlinge problemen

Gezondheid - we blijven een beetje kwakkelen, vooral Samuel heeft vaak malaria

Bescherming - we zijn ons er sterk van bewust dat we niet tegen 'vlees en bloed' vechten

Het leven van de studenten in Tahima Yili

2009-08-11T13:25:00.012Z

Deze video geeft jullie inzicht in het leven van de studenten in Tahima Yili (zie het hoofdstuks 'Bouwen, Bouwen, Bouwen' en 'Een droom wordt werkelijkheid'), een project waar we sinds een jaar of twee bij betrokken zijn. Inmiddels wonen 16 studenten in het hostel. In deze video laten we ze zelf aan het woord om jullie te vertellen hoe een plekje in dit hostel hen helpt in hun studie maar ook in andere zaken.

Dank God voor:

Het hostel en hoe het studenten uit armere gezinnen en afgelegen dorpen helpt in hun studies

De huisouders en hun gezin, voor hun toewijding

Dat we een start hebben kunnen maken met de bouw van een huis voor de huisouders

Bid voor:

De studenten, dat ze zullen uitblinken op school

De huisouders, dat ze in staat zullen zijn om naast hun gezin voor de studenten te zorgen en tegemoet kunnen komen aan de noden van de studenten

Fondsen om een keuken, eetzaal, huiskamer en bibliotheek te kunnen bouwen

Een goed inkomsten genererend project zodat we in onze eigen inkomsten kunnen voorzien in de toekomst

Landbouw en Tuinbouw

2009-07-27T10:30:00.002Z

Het regenseizoen is hier inmiddels in volle gang en iedere dag zijn de boeren op hun land te vinden. Dit jaar bewerken 'wij' voor het eerst ook een stuk land en verbouwen er mais. Abukari is samen met een aantal van zijn broers verantwoordelijk voor het voorzien van mais voor zijn vader's huishouden omdat zijn vader oud is en niet meer op het land kan werken. Meestal kopen we mais maar dit jaar helpt een van de 'boer-evangelisten' ons met het verbouwen van mais. Afgelopen week gingen we op 'inspectietour':

'op inspectietour'

Bij huis hebben we dit regenseizoen ook een tuin aangelegd. Abukari komt uit een tuindersfamilie. Zijn vader verbouwde jaren terug verschillende groenten die de vrouwen vervolgens op de markt verhandelden. Abukari vindt het heerlijk om aan het eind van de dag, ter ontspanning wat in de grond te wroeten en voor de plantjes te zorgen. Samuel en Micah genieten er ook van en ik geniet van het verwerken van de verse groente:

Bidden en Danken:

Dank God voor goede regens tot nu toe

Dank God voor gezondheid

We hopen de eerste twee weken van Augustus in Accra door te brengen voor een vakantie. Bid voor een ontspannende tijd en een veilige reis

Ontdekkingstocht

2009-07-13T15:15:00.000Z

Gedurende de afgelopen vier weken leefden en werkten twee leden van het 'Wycliffe Discovery Team - Ghana' met ons; Cynthia (Amerikaans) en Andrea (Tsjechisch). Ze hielpen het alfabetiseringsproject met de uitvoering van een gender analyse. Één van de doelen van hen was om te ontdekken hoe zijzelf mogelijk in de toekomst in zending gebruikt kunnen worden.

'Cynthia en Andrea ontdekken het plezier van dansen met vrouwen in de kerk'

Ze schrijven over hun indrukken en ervaringen:

Cynthia:
Nadat ik lang nagedacht heb over de ervaringen die ik in Yendi en elders in Ghana opgedaan heb en de ontmoetingen met de mensen hier, ben ik er zeker van dat alle omstandigheden die er toe leidden dat ik met Joke en het personeel van het alfabetiseringsproject zou gaan werken, door God bedacht en gepland is. Elke dag ontdek ik meer van God’s hart voor de Ghaneze mensen en hoe hij ook mijn hart verandert nu ik de mensen in en rondom Yendi begin te kennen. De gastvrijheid en vrijgevigheid die Andrea en ik ervaren hebben tijdens onze bezoeken aan verschillende dorpen was erg byzonder. Toen ik op televisie zag hoe de hele hoofdstad Accra zich opmaakte om mijn Amerikaanse president te ontvangen werd ik me ervan bewust dat deze vorm van gastvrijheid die deel uitmaakt van de Ghaneze cultuur, zich kan uitbreiden van een typisch Ghanees huishouden tot een hele natie! Nadat we verschillende mensen geïnterviewd hadden, heb ik ook ontdekt dat er nog enorm veel werk te doen is als het gaat om in het byzonder gelijkheid tussen mannen en vrouwen, water en sanitaire voorzieningen, gezondheid, alfabetisering en economische ontwikkeling in het Noorden van Ghana.

Ik hoop in contact te blijven met het alfabetiseringsproject, ik heb vooral passie ontwikkeld voor het werk dat onder vrouwen gedaan wordt. Ik hoop binnen een aantal jaren terug te keren naar Ghana, misschien voor een bezoek of om er te werken. Ik denk nu over mogelijke banen waar ik meer ervaring kan opdoen in zaken die te maken hebben met ontwikkelingswerk. Mijn gebed voor mijn vertrek en tijdens mijn verblijf in Ghana was dat God me niet alleen zou helpen te ‘overleven’ maar dat ik hier zou gedijen. Ik ben zo dankbaar dat hij mijn gebeden beantwoord heeft. Ik heb nieuwe vriendschappen ontwikkeld met mijn gastfamilie, kantoorpersoneel en vrienden van Joke en Abukari. Ik ben Abukari en Joke dankbaar dat ze hun huis voor ons geopend hebben en ons iets hebben laten proeven van het leven van zendelingen, waar ik overigens erg van genoten heb.

'Cynthia ontdekt dat calabashes ook aan bomen kunnen groeien'

Andrea:
Voordat ik deze reis maakte, wist ik niet wat ik zou gaan doen. Ik had het moeilijk toen ik in Ghana arriveerde omdat mijn Engels heel beperkt is. Het was moeilijk om mijn Amerikaanse teamleden te begrijpen en daarnaast degenen die Ghanees-Engels spreken. Ik heb voortdurende gebeden dat God me zou helpen om de mensen om me heen te begrijpen. Nadat ik een week met Cynthia in Yendi doorgebracht had, vond ik het wat gemakkelijker om eenvoudige conversatie in het Engels te voeren.

Ghana is een prachtig land. Ik ben dankbaar dat ik deel uit mocht maken van het leven van Abukari en Joke, ze deelden hun tijd en middelen met ons. Door een tijdje met hen te leven, heb ik een idee gekregen van hoe het leven van zendelingen eruit ziet. De tijd die ik doorgebracht heb in de dorpen en vragen te stellen over zaken die te maken hebben met gelijkheid tussen mannen en vrouwen, culturele normen, tradities, etc. is ook een enorm verrijkende ervaring voor mij geweest. Daarnaast heb ik ook geholpen met het vertalen van zondagschoolmaterialen van het Nederlands naar het Dagbani en Likpakpaaln.
Elke dag dank ik God voor het feit dat ik met zoveel plezier in Ghana mag zijn. Deze ervaring heeft echt mijn leven veranderd, mijn ogen zijn geopend voor nieuwe dingen, mensen, culturen en talen. Als ik terugga naar huis wil ik me erop toeleggen om voor Ghana, Yendi, het alfabetiseringsproject, en Abukari en Joke te bidden omdat zij mijn leven op een hele nieuwe manier beinvloed hebben. Maar bovenal wil ik onze almachtige God danken.

'Ontdekken dat het leven van zendelingen ook heerlijk ontspannend kan zijn'

'Andrea leert Cynthia fietsen als onderdeel van de "ontdekkingstocht"'

Geluk, ongeluk

2009-06-11T10:00:00.000Z

ZUGUSUG BI LOORA, ZUGUBIEGU N – LOORA

Deze Dagbani spreuk betekent letterlijk, ‘geluk verspreidt zich niet, ongeluk verspreidt zich.’. De betekenis van de spreuk suggereert dat we meestal geen voordeel halen uit het geluk dat anderen hebben maar dat we wel vaak getroffen worden door ongeluk van anderen. En zo hebben we de laatste twee weken ervaren. Het is een kettingreactie geweest van ziektes die we aan elkaar door lijken te geven als een ‘echt gezin’. Het begon allemaal met Samuel die een zware malaria aanval had met 40 graden koorts terwijl Abukari op dat moment in Tamale was met de auto. Het was daarom niet eenvoudig om Samuel naar het ziekenhuis te krijgen. Hij was te zwak om op een motor te zitten (die zijn meestal wel voorhanden) en er moest uiteindelijk een locale taxi geregeld worden om Samuel en Joke op te halen terwijl er iemand anders op Micah moest passen. Na bloedonderzoek bleek dat de malaria parasieten veelvuldig in Samuel’s bloed aanwezig waren en kreeg hij direkt een kinine injectie, later gevolgd door een infuus thuis onder de supervisie van een verpleegkundige uit het ziekenhuis aangezien de muggenpopulatie (de verspreiders van malaria) in het ziekenhuis ons niet erg aanmoedigde om Samuel daar te laten opnemen. Het duurde nog twee dagen voor de koorts zakte. Hij heeft een week kinine geslikt en was na anderhalve week weer helemaal de oude.

Joke volgde daarop met zware hoofd- en maagpijn waardoor al haar energie wegebte. Net daarna kreeg Abkuari malaria en daarna volgde Micah met hoge koorts. Omdat we zo bang geworden waren na de ervaring met Samuel gaven we hem direkt medicatie tegen malaria. Maar na twee dagen had hij nog steeds hoge koorts en besloten we hem ook naar het ziekenhuis te brengen. Uit bloedonderzoek bleek dat hij geen malaria (meer) had maar dat het ijzergehalte in zijn bloed erg laag was. We waren niet zo heel blij dat de arts opnieuw malaria medicatie voorschreef en we besloten daarom ruggespraak te houden met een collega zendelinge die verpleegkundige is in Accra (700 km bij ons vandaan), Zij schreef een antibioticakuur voor en prijs God, gisteren zakte Micah’s koorts. Dus het zijn weken van medicatie en verpleging geweest, elkaars polsen voelen en temperatuur opnemen.

Gisteren (10 juni) gingen we opnieuw naar het ziekenhuis voor bloedonderzoek voor de jongens. Ze hebben allebei nog malaria. Bid voor verdere genezing.

'de twee jongste patienten!'

Dank God voor:

ons leven en werk hier in het noorden van Ghana.

dat het met ons allemaal weer beter gaat.

Bid God voor:

bescherming tegen ziektes en kracht – vooral Joke is wat uitgeblust.

artsen en verplegend personeel; er zijn er veel te weinig waardoor de werkdruk voor hen enorm groot is.

Alweer Slangen!

2009-05-25T07:21:00.011Z

Deze keer een kijkje in de klas van Samuel (North Eastern Christian Academy, Yendi). Elke vrijdagochtend help ik een uurtje in Samuel's klas met wat knutselwerk.

Zoals op de foto's te zien is wordt er flink geknipt en geplakt.

Het eindresultaat - mooie gekleurde slangen!

BIDDEN EN DANKEN

Dank God voor:

De mogelijkheid voor Samuel om een school in Yendi te bezoeken.

Water! Gedurende een periode van vier weken werd er geen water door de waterleidingen gepompt in Yendi omdat de transformator bij het pompstation het begeven had. Gelukkig hadden we net genoeg voorraad in onze ondergrondse watertank opgeslagen om de periode door te komen.

Bid voor:

Een goede ontwikkeling van Samuel en Micah.

Voor voldoende regen; ook al is het regenseizoen vroeg begonnen, er is nog onvoldoende regen gevallen om mais te gaan verbouwen, een gewas waar mensen voor hun dagelijks voedsel afhankelijk van zijn.

Een voortdurende goede verstandhouding tussen Moslims en Christenen nu meer Moslims zich lijken open te stellen voor het Evangelie.

Troost voor een Amerikaanse zendelinge, Kim en haar twee zonen, ze hebben hun man en vader vorige week (15 Mei) in een ongeluk met een exploderende gasfles verloren (klik hier voor artikel).

Vrienden en familie

2009-05-11T11:13:00.006Z

'Met vriendjes buitenspelen'

'Samuel en Micah met hun opa en oom in Tamale. Ze droegen allemaal speciale kleding omdat ze een traditionele samenkomst bezochten'

Slangen!

2009-04-28T11:08:00.005Z

Het regenseizoen is begonnen. De mensen kijken meestal met verlangen naar dit seizoen uit. De regens geven verkoeling na een lange periode van hitte en stof. Maar nog belangrijker, ze geven hoop op voedsel; in deze tijd van het jaar beginnen voedselvoorraden van het voorgaande regenseizoen namelijk op te raken. Zodra de eerste regens vallen, zie je met name de mannen vroeg in de ochtend in oude kleren op pad gaan. Sommigen hebben een fiets, anderen lopen naar hun land. De twee gereedschappen die ze meestal bij zich dragen zijn een lang kapmes en een 'hoe', een ijzeren schep aan een gebogen stok waarmee ze het land omploegen. Maar het werken op het land is niet zonder gevaren. In deze periode worden veel boeren door giftige slangen gebeten, soms met de dood tot gevolg.

In de afgelopen week hadden we zelf een slang in huis. Er zijn hier hele dunne giftige slangen die soms onder de deuropeningen naar binnen kruipen. Gelukkig gebeurde dat 's avonds en merkten we de slang tijdig op voordat hij zich ergens in een hoekje verstopte. Micah is gek op ongedierte en regelmatig komt hij triomphantelijk met een regenworm, torretje of krekeltje aanzetten. Het verschil tussen een lange regenworm en een kleine dunne slang is hier in Ghana niet zo heel groot. Inmiddels is uiteraard het gat onder de deur gedicht.

We krijgen ook regelmatig bezoek van mensen met slangenbeten. Afgelopen week gebeurde dat twee maal. De eerste persoon die kwam was door een dikke korte slang in zijn hand gebeten die zich verstopt had tussen de 'poot yams'. Hij wist de slang van zich af te schudden en dood te maken. Met de dode slang kwam hij naar ons toe. De tweede man was aan het wieden op zijn land en werd door een slang in zijn been gebeten.

"de korte dikke slang"

Wat moeten die mensen bij ons thuis zullen jullie je misschien afvragen. Een zendeling die in het verleden met onze kerk werkte heeft een 'schokker' geintroduceerd. Een schokker is een klein apparaatje dat we hier lokaal kunnen laten maken waarmee je stroomstoten rond de beet van de slang kunt geven waardoor het eventuele gift dat de slang naar binnengespoten heeft, geneutraliseerd wordt. Een dergelijke behandeling van een slangebeet kost misschien omgerekend 1 euro en dat is voor vier nieuwe batterijen (de behandeling moet overigens wel binnen een uur plaatsvinden). Een behandeling in het ziekenhuis kost meestal 50 tot 150 euro!

"de schokker"

"gebruik van de schokker"

In veel dorpen waar we een kerk hebben, hebben we de schokker geintroduceerd en uiteraard hebben we er zelf een in huis voor de mensen in onze directe omgeving. De schokker dient in de eerste plaats om mensenlevens te redden maar het geeft ons ook de gelegenheid om bruggen te bouwen voor evangelisatie; een woord van bemoediging, een kort gebed, wat te eten of te drinken of alsnog medische zorg mocht het voor de behandeling met de schokker te laat zijn, heeft menig slachtoffer aan het denken gezet.

Dank God:

voor een vroege start van het regenseizoen

Bid God:

voor een goed regenseizoen

voor bescherming van de boeren

voor fondsen zodat we meer schokkers kunnen laten maken (een schokker kost 10 euro maar wordt voor 5 euro aan de dorpen verkocht)

dat door de liefde en bewogenheid van de 'schokker dienst' mensen getrokken zullen worden naar the 'Grote Schokker'! (Num 21:8)

Vrede!

2009-04-07T16:05:00.006Z

'Moskee in Tamale'

Sommigen van jullie zullen zich misschien herinneren dat we in April 2006 over Rahman geschreven hebben. Rond die tijd kwam hij bij ons op bezoek in Yendi. Toen hij nog jong was heeft hij de Koran leren lezen in het Arabisch. Daarnaast heeft hij ook de Koran bestudeerd. Daarom kon hij gebeden in de Moskee leiden en mensen zochten hem op om advies te vragen in tijden van moeite, hij ontving daarom ook de titel 'Malam'. Omdat hij die titel heeft, respecteren familie en mensen uit zijn omgeving hem enorm. Over de afgelopen jaren is hij ook betrokken geweest bij een dialoog tussen Moslims en Christenen. Abukari en Rahman zijn neven en goede vrienden, ze bezoeken elkaar regelmatig. Toen Rahman ons drie jaar geleden opzocht, werd er net een nieuwe Moskee in ons dorp geopend en als een dominee was Abukari daarbij uitgenodigd. Hij ging er samen met Rahman naar toe. Tijdens de toespraken sprak de Imam vaak over de 'gevaren' van het Christendom. Nadat de plechtigheid over was, sprak Rahman hier zijn verbazing over uit, 'waarom preken ze niet over Islam en hoe je als Moslim moet leven?' Hierop volgde een lang gesprek tussen Abukari en Rahman. Samen bestudeerden ze versen uit de Bijbel en de Koran. Uiteindelijk zei Rahman dat hij binnen de Islam de echte blijdschap en vrede mist die hij wel vindt in het Christendom en dat hij daarom Christen wilde worden. Dit was een enorme doorbraak; we hadden meer dan vijf jaar voor hem gebeden. Het was ook een doorbraak omdat hij zo diepgeworteld was in de Islam en om zijn positie in de gemeenschap. Sindsdien heeft Rahman regelmatig onder druk gestaan van mensen die gehoord hebben dat hij Christen geworden is.

Sinds dat moment,drie jaar geleden heeft Rahman in het geheim een kerk bezocht terwijl hij ook nog regelmatig naar de Moskee ging om de vrede te bewaren tussen zijn familie, vrienden en de gemeenschap. In deze jaren van verstoppertje spelen is er veel gebeurd. Rahman probeerde zijn nieuwe geloof geheim te houden maar dit was niet mogelijk omdat zijn nieuwe leven in Christus hem verraadde; hij gedroeg zich anders dan voorheen. Als z'n vrienden hem vroegen waarom hij zich anders was gaan gedragen was zijn antwoord simpel: "Het is Jezus". Sommige vrienden namen dit antwoord niet licht op en besloten om de gemeenschap waar Rahman uitkomt tegen hem op te zetten. Mensen in zijn omgeving lachten hem uit als ze hoorden dat Rahman nu een volgeling van Jesus was.

'Na het gebed in de Moskee'

Afgelopen week bereikte het nieuws een oudere Iman van wie Rahman indertiijd onderwijs ontvangen heeft in Islam, de Koran en de aanverwante gebruiken. Hij besloot Rahman met drie andere Imams te bezoeken. Tijdens de ondervraging, bevestigde Rahman dat wat ze over hem gehoord hadden waar was. De oudere Imam begon ongecontroleerd te huilen en zei, "zelfs als je een onverantwoordelijk iemand zou zijn, of een alcoholist zou dat beter zijn dan een Christen." Aan het einde van hun bezoek leende een Imam Rahman's enige Bijbel..... Nadat hij door dit alles gegaan is, besloot Rahman dat het nu tijd is om het nieuws volgende week openlijk aan zijn familie te vertellen. Hij heeft nu ook besloten zich aan te sluiten bij een kerk met veel Dagomba Christenen in de omgeving waar hij woont. Rahman heeft jullie gebed, ondersteuning en bemoediging hard nodig om door deze stormen te zeilen.

BID:

voor Rahman, dat hij in staat zal zijn om te volharden ondanks de druk van familie en zijn omgeving

voor Rahman's vrouw Samira, voor haar is de situatie erg ongemakkelijk en min of meer een 'afgang'

dat veel Dagomba mensen die het licht gezien hebben, aangemoedigd zullen worden dezelfde stap te nemen als Rahman ondanks de druk die dat oplevert

dat Rahman nieuwe vrienden zal vinden die hem zullen helpen op zijn Christelijke reis.

Discipelschap

2009-03-19T12:15:00.004Z

'de leden van het kerkje in Sakpe'

Sakpe is een dorp in de omgeving van Yendi. Nog niet zo heel lang geleden hebben we dat dorp bereikt met het evangelie. Voordat de mensen het Goede Nieuws accepteerden praktiseerden velen syncretism waarin de mensen verschillende geloven combineerden. We bezoeken hen regelmatig om hen de basis principes van het Christelijk geloof te onderwijzen om een goed fundament te leggen. Tijdens de bijbelstudies komen altijd veel vragen naar boven die voor de mensen erg belangrijk zijn. Zo belangrijk dat sommige van deze vragen een aantal mensen ervan weerhield om het evangelie te accepteren. Dit zijn enkele van de vragen die ze stelden:

Kan iemand echt sterven om anderen te redden? In de denkwereld van de mensen hier is het moeilijk te accepteren dat iemand zo'n onbaatzuchtig offer brengt zonder er zelf beter van te worden.

Als ik doodga, wie regelt dan mijn begrafenis? Dit is ontzettend belangrijk voor mensen in dit gebied. Volgens menig geloof hier wordt tijdens een begrafenis de geest van een overleden persoon naar zijn voorouders gestuurd. Maar als een dergelijke begrafenis niet op de juiste wijze wordt gevierd dan blijft de geest op aarde rondzweven en zorgt voor allerlei tegenslagen. Als iemand Christen wordt willen familieleden en de dorpsgemeenschap waaruit iemand komt de begrafenis niet regelen omdat ze geloven dat een Christen niet heilig is. Het is daarom erg belangrijk de mensen ervan te verzekeren dat de kerk deze verantwoordelijkheid op zich zal nemen maar het is uiteraard nog belangrijker om ze te laten weten dat hun geest naar God zal gaan.

Kan ik nog steeds meer dan een vrouw trouwen als ik Christen wordt? De meeste Dagomba mannen hebben tenminste twee vrouwen wat binnen de cultuur en religie van de Dagomba mensen geaccepteerd is.

Wat doe ik met mijn drie vrouwen waarmee ik getrouwd was voor dat ik Christen werd? Wij moedigen de mensen aan om goed voor de vrouwen waarmee ze al getrouwd waren en eventuele kinderen te zorgen.

Kan ik traditionele medicijnen gebruiken als ik ziek ben? Ook een erg belangrijke vraag. Sommige traditionele medicijnen kunnen goed gebruikt worden maar soms vraagt een traditionele geneesheer de zieke om een offer te brengen zodat het bloed van een dergelijk dier het medicijn effectief maakt. Als dat zo is dan kunnen die medicijne niet gebruikt worden.

Kan ik juju (een bovennatuurlijke kracht) gebruiken om mezelf te beschermen? Ook deze bovennatuurlijke krachten werken in principe alleen als er dieren geofferd worden en er een bloedverbond gesloten wordt tussen de geesten en de persoon die om de juju vraagt. Jezus heeft door zijn bloed een nieuw verbond met ons gesloten en daarom kunnen we niet een andere verbond meer aangaan. Bovendien als iemand Christen wordt is het de God de goden die ons beschermt en hebben we geen andere bescherming meer nodig.

Als we over al de vragen nadenken die de mensen bezighoudt, realiseren we ons eens te meer dat nadat mensen tot geloof komen ze regelmatig onderwezen moeten worden. We kunnen niet aannemen dat ze alles hebben begrepen door simpel en alleen Christen te worden. Er zijn duizenden mensen als de mensen in Sakpe wiens redding 'afhangt' van onze reactie en toewijding aan de woorden uit Rom. 10:14, 17: 'Hoe zullen zij dan Hem aanroepen, in wie zij niet geloofd hebben? Hoe geloven in Hem, van wie zij niet gehoord hebben? Hoe horen zonder prediker...Zo is dan het geloof uit het horen, en het horen door het woord van Christus.'

'Omdat er niemand in de kerk kan lezen, gebruiken ze een cassetterecorder om naar het Woord van God te luisteren als er niemand van buiten het dorp komt om hen te onderwijzen'

Een familie vakantie

2009-03-03T12:16:00.000Z

Een paar weken geleden hadden we bezoek uit Nederland - Dominee Riemer Venema en Henk Bouwmeester van de Baptisten Gemeente Bethel in Hoogeveen . Bezoek is voor iedereen altijd een feest. Ten eerste omdat we het fijn vinden gasten te hebben en hun deel te maken van ons leven en werk hier. Het is ook heerlijk om weer eens een tijdje Nederlands te kunnen praten onder het genot van een kopje echte Nederlandse koffie. Natuurlijk verwelkomen we ook altijd alle 'echte' Nederlandse heerlijkheden zoals kaas, koffie, stroopwafels, dropjes, stroop, enz. De kinderen vonden het ook geweldig, een beetje extra aandacht. Over dit bezoek in onze volgende nieuwsbrief meer.

Omdat we Riemer en Henk per auto terug brachten van Yendi naar Accra vanwaar ze naar Nederland vlogen (een reis van zo'n 9 uur over 250 km onverharde en 250 km geasfalteerde weg) besloten we als gezin er een klein weekje vakantie aan vast te knopen. Het leven in zo'n grote stad is voor ons even een aangename afwisseling met het relatief afgelegen Yendi. De Atlantische Oceaan is de eerste grote aantrekkingskracht, heerlijk duiken in de hoge golven of spelen op het strand. Kijken naar toeristen, allerlei artikelen die mensen op het strand verkopen en je laten amuseren door dansers en drummers die wat geld proberen te verdienen. Onder het genot van een koud flesje cola en een kehbab is het daar prima uit te houden.

'Accra strand'

'bij de oceaan'

'kijken naar de oceaan golven'

Maar dat is niet alles want wat dachten jullie van een bezoek aan de supermarkt met een echte groente-, brood- en vleesafdeling? De grootste supermarkt in Yendi is 5 vierkante meter. Soms staat de 'supermarkt' vol met van allerlei houdbare produkten en soms zijn de schappen nagenoeg leeg. Maar in Accra heb je heuze winkelcentra! Deze keer ontdekten we een nieuwe 'shopping mall' met wel zo'n 20 winkels waaronder zelf een soort van Praxis. We hebben er onze ogen uitgekeken; boortjes voor onze boormachine, planken voor aan de muur, gordijnen, meubilair, serviezen, lampen, verf, badkamer en auto accessoires en etenswaren en dat allemaal in dezelfde winkel, niet te geloven! De prijzen in dergeljike winkels zijn meestal europees hoog en we beperken onze aankopen vaak tot yoghurt, chocola, deense broodjes, cornflakes en kaaskoekjes. De kinderen keken hun ogen uit op de speelgoedafdelingen van deze winkels. Samuel vond er zelfs DVD's van Bob de Bouwer en Pieter Post. Zo'n bezoekje aan de hoofdstad is ook altijd een goed moment om eens weer een pizza te eten, frietjes, een hamburger of een kopje cappucino te drinken. Een bezoekje aan de kapper is voor mij (Joke) ook altijd vaste prik, even weer een goed model laten knippen waar ik weer een maand of 6 mee verder kan tot ons volgende bezoek aan de hoofdstad. Micah begint te praten, een van de woordjes die hij zegt is 'car'. Hij kreeg er niet genoeg van in Accra, zoveel auto's bijelkaar!!! In Yendi komen er een paar auto's per dag voorbij maar in Accra kun je als je pech hebt uren in de file staan.

'voor het knippen'

'na het knippen'

Vorige week zijn uitgerust weer in Yendi neergestreken. Vanaf 1 Maart tot 8 Maart is Abukari in Tamale voor twee trainingen die hij helpt organiseren. Ik ben met de kinderen in Yendi en probeer hier het werk weer op te pakken. Over de laatste 3 maanden heeft Micah 3 keer een asthma aanval gehad - afgelopen zaterdag was de laatste. Met medicatie uit Nederland hopen we het onder controle te krijgen maar tot nu toe is dat niet echt gelukt en moest hij ook de laatste keer weer in het ziekenhuis worden opgenomen. Gelukkig ging het gisteren (maandag) alweer stukken beter. Willen jullie met ons meebidden zodat we beter inzicht krijgen in waar de aanvallen door veroorzaakt worden en hoe we preventief iets kunnen doen?

Kerstfeest onder een mangoboom

2009-01-08T13:50:00.001Z

Kun je je voorstellen hoe het is om in een afgelegen dorp te wonen ver van een geasfalteerde weg en een plaats met stromend water en electriciteit? Kun je je voorstellen dat je nooit dat de dorp verlaat, alleen misschien te voet om een ander dorp te bezoeken of naar het land te gaan? Kun je je dan voorstellen hoe geweldig het is als iemand je met een auto oppikt en meeneemt naar een ander dorp om samen met kinderen uit verschillende dorpen kerst te vieren? Alleen al het enthousiasme van de kinderen toen ze in de auto klommen was alle voorbereidingen en energie voor dit programma waard!

'Kerst onder een mangoboo'

Samen met Paul (een leider van de 'Bible Church of Africa' die het kinderwerk overziet) organiseerden we een kerstfeest voor kinderen in twee dorpen. In het eerste dorp kwamen 75 kinderen naar het feest, in het tweede dorp ruim 30. De ingredienten waren simpel - zingen, het kerstverhaal, het leren van een vers uit de bijbel, spelletjes doen, een armbandje maken, rijst en snoepjes. We hebben er allemaal van genoten.

'samen zingen'

'vers uit de Bijbel leren'

'spelletjes spelen'

'de armbandjes'

Na het feest kwam er een vader met zijn zoontje naar ons toe. Ik schat dat het jongetje, Tingila, een jaar of vijf was. Volgens zijn vader was Tingila een jaar of vier geleden in een vuur gevallen. Zijn tenen, linkerhand en schouder liepen ernstige brandwonden op. Hoewel de wonden in het ziekenhuis behandeld werden, verloor hij een deel van zijn tenen. Zonder sokken en schoenen kan Tingila niet staan en lopen. Zou de kerk Tingila kunnen helpen? Het eerste wat in mij opkwam was de tekst uit Handelingen 3:6: " 'Geld heb ik niet, zei Petrus, 'maar wat ik heb, krijgt u van mij. In de naam van Jesus Christus uit Nazareth: loop!' " We baden samen voor Tingila en voor genezing. Samen met Paul legden we nogmaals de betekenis van kerst uit en dat de grootste gave die God ons gegeven is, Jezus is. We beloofden verder dat we zouden zien hoe de kerk Tingila zou kunnen helpen en stimuleerden hen de kerk in hun dorp te bezoeken.

Dank God voor:

de kerstvieringen die we konden organiseren en de mogelijkheid om daardoor het evangelie uit te dragen

de presidents - en parlementaire verkiezingen die vredig verlopen zijn

Bid voor:

de kinderen die het kerstfeest bezochten, dat ze de ware betekenis van kerst zullen begrijpen

Tingila en zijn ouders, dat God wonderen in hun leven zal doen

de nieuwe regering in Ghana

Prettige Kerstdagen

2008-12-23T15:30:00.000Z

'Vanwaar de zon opgaat tot waar zij ondergaat,

zij de naam des Heren geloofd.'

(Psalm 113:3)

Nu de zon over het jaar 2008 ondergaat en we ons voorbereiden

op de activiteiten rondom Kerst en Nieuw Jaar wensen we jullie
Gezegende Kerstdagen en een Voorspoedig 2009!

Een concreet voorbeeld van geestelijke strijd........

2008-12-02T12:08:00.002Z

De vorige keer schreven we over het wonderlijk getuigenis van Azindow, een van de dominees met wie Abukari nauw samenwerkt in het Yendi gebied. De kerkelijke gemeenschap waar Azindow uitkomt heeft ook een fantastisch getuigenis te delen en het volgende verhaal is opnieuw een voorbeeld van de grootheid van de God die wij dienen:

Een geestelijk leider (Traditioneel geloof) uit een dorpje dichtbij Yendi, was niet erg blij met het bestaan van een kerkje van de ‘Bible Church of Africa’ in zijn dorpsgemeenschap. Hij klaagde over het feit dat zijn oudste zoon Christen geworden was en daarom niet meer geinteresseerd in het dienen van de god en de daaraan verbonden tradities van zijn voorouders. De geesten van de god leken machteloos te zijn, speciaal op de dagen dat de kerk samenkwam. Door geesten aan te roepen heeft deze geestelijk leider geprobeerd de kerk te vernietigen. Hij hoopte op deze manier het gebouw te verwoesten of de Christenen te verstrooien. Alle pogingen waren zonder resultaat.

De geestelijk leider gaf niet op. Hij riep de hulp in van een ander beroemd geestelijk leider. Deze leider verzekerde hem dat hij de kerk binnen drie dagen zou kunnen verwoesten. Hij beloofde dat de muren van de kerk zouden vallen of dat het dak er door een hevige storm zou worden afgeblazen. De kerk was eerst niet op de hoogte van de aanwezigheid van deze waarzegger. Het was pas na twee dagen dat iemand de kerk voor de intenties van de geestelijk leiders waarschuwde. De kerk kwam gauw bijeen en ‘fluisterde’ een gebed naar God. Hun bede was : ‘God, als U echt de God bent die wij dienen en vertrouwen, strijd dan voor Uzelf.’ God verhoorde dit gebed. De derde dag, heel vroeg in de ochtend ontstond er een conflict tussen een deel van de mensen van het dorp en de geestelijk leider. Het ging zelfs zover dat de mensen de geestelijk leider het dorp uitjoegen. En de kerk…… die staat nu nog. Deze ervaring heeft de Christenen gesterkt in hun geloof en vertrouwen in God en daarmee het tegengestelde bewerkt van wat de geestelijk leiders voor ogen hadden.

Bid voor deze gelovigen; dat hun geloof versterkt zal worden als ze proberen God in hun dagelijks leven te dienen.

'Een traditionele leider die amuletten op zijn hoofd draagt om zichzelf te beschermen'

Komt tot Mij.......en ik zal u rust geven......

2008-11-14T16:32:00.000Z

‘…want wij hebben niet te worstelen tegen bloed en vlees, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers dezer duisternis, tegen de boze geesten in de hemelse gewesten.’(Efeziers 6:12)

Abukari werkt nauw samen met Azindow in het bereiken van de Konkomba en Dagomba mensen in het gebied rond Yendi. Het verhaal van Azindow is zo opmerkelijk dat we denken dat het interessant is om met jullie te delen.

' De familie van Dominee Azindow'

Azindow komt uit een dorp vlakbij Yendi en hij is een Konkomba. Hij is getrouwd en heeft vier kinderen. Toen hij een kind was, heeft hij niet de kans gehad om naar school te gaan. Toen hij 20 jaar oud was nam hij deel aan een alfabetisringsprogramma onder de Konkomba mensen en leerde hij lezen en schrijven in de taal van de Konkombas. Hij leerde ook wat Engels. Azindow komt van een familie die voorouders vereren. De Konkomba mensen in het algemeen geloven in goden en geesten die hun levens richting geven. Bij veel families vind je een steen of een gesneden beeld dat deze goden of geesten vertegenwoordigt. De mensen offeren regelmatig aan deze goden en om de vrede met ze te bewaren strijken ze wat bloed van het offer op het beeld of steen die men heeft. Ze roepen de geesten van hun voorouders aan als een bron van macht. Azindow groeide in zo’n omgeving op. In 1981 ‘trouwde’ Azindow’s broer met twee goden, gulimade and kundi. Dit betekent dat hij de eigenaar van deze goden werd en een medium waardoor de goden konden spreken tot de gewone mensen. Hij moest zijn toewijding aan deze goden zweren en ging een verbond met hen aan. Twee jaar nadat hij deze goden in zijn bezit kreeg werd hij ziek en overleed. Azindow nam deze machtige goden over. Hij moest de regels en wetten van deze goden volgen, aan hen offeren om hen tevreden te stemmen en op deze manier kreeg hij de macht om de goden en geesten te raadplegen voor andere mensen. Mensen reisden lange afstanden naar Azindow’s dorp om hulp to zoeken in huwelijksproblemen, ziekte, het voorkomen van ongelukken of tragedies en om hun zaken goed te laten lopen. Azindow kon deze mensen succes geven in hun werk binnen een heel kort tijdsbestek maar wel voor een prijs, voor hem en voor de mensen die hij hielp.

‘Want die Hij tevoren gekend heeft, heeft Hij ook tevoren bestemd tot gelijkvormigheid aan het beeld zijns Zoons, opdat Hij de eerstgeborene zou zijn onder vele broederen; en die Hij tevoren bestemd heeft, dezen heeft Hij ook geroepen; en die Hij geroepen heeft, dezen heeft Hij ook gerechtvaardigd; en die Hij gerechtvaardigd heeft, dezen heeft Hij ook verheerlijkt.’ (Rom. 8:29-30). Azindow dankt God voor zijn genade en voor de bevrijding van het aanbidden van afgoden. In 1991 werd Azindow Christen door een vriend die hem continu over Jezus vertelde. Azindow probeerde zijn vriend te overtuigen om zijn goden te aanbidden door hem over de wonderen van deze goden te vertellen. Maar op een dag werd Azindow wonderlijk getroffen door de woorden: ‘Komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt, en ik zal u rust geven.’ (Matt. 11:28). Azindow realiseerde zich op dat moment dat het geld en de tijd die het nam om de goden tevreden gestemd te houden een zware belasting voor hem waren. De woorden, en ik zal u rust geven, bleven maar naklinken. Het was een zware geestelijke strijd en Azindow ondervond veel tegenwerking van de goden die hij diende, maar uiteindelijk gaf hij zijn leven aan Jezus. Wat was het een opluchting dat hij niet langer in angst hoefde te leven voor wraak van de geesten als hij ze niet tevreden stemde.

Nadat Azindow Christen werd, verbrak hij het verbond dat hij met de goden aangegaan was en verbrandde hij alles wat in zijn bezit was wat bij de aanbidding van deze goden hoorde. Acht jaar later kreeg Azindow toegang tot een Bijbel Training Center in het Noord Oosten van Ghana en ontving een certificaat in Bijbelse studies als zijn eerste stap om in God’s Koninkrijk te gaan werken. Maar zelfs voor hij naar deze Bijbelschool ging, had hij al vier kerkjes gesticht in het gebied rond Yendi. Nadat hij zijn training afgerond had, kwam hij terug naar Yendi en hielp Abukari en anderen met het begeleiden en leiden van de kerken in het gebied. Er werden meer kerken gesticht en God heeft het werk zo gezegend dat er nu 20 kerken van de Bible Church of Africa (Konkomba en Dagomba) in het Yendi gebied zijn.

'De kerk in Azindow's dorp'

Kort nadat Azindow Christen werd maar zelfs nu ook nog, zien veel mensen de bescherming en de zegen die God aan Azindow geeft. Dat heeft veel mensen aangemoedigd om ook Christen te worden. Waarom? Omdat de mensen Azindow in eerste instantie waarschuwden voor wraak van de goden. Ze waren ervan overtuigd dat de geesten Azindow zouden doden omdat hij hen de rug toegekeerd had. Maar omdat Azindow bleef leven gaf dat mensen de moed om ook dat juk van het offeren aan goden en geesten van zich af te werpen en Jezus te volgen. Deze mensen vormen vandaag de dag de kerk.

In zijn werk voor de kerk realiseerde Azindow zich dat het noodzakelijk was om meer kennis te vergaren om nieuwe leiders voor de kerken te trainen. Ondanks het feit dat Azindow nooit formeel onderwijs genoten heeft, heeft hij vorige week zijn Diploma in Bijbelse Studies van het Maranatha University College (MUC) in ontvangst genomen!

'Azindow en zijn vrouw bij de diploma uitreiking'

' Azindow en Abukari bij de diploma uitreiking'

Dank God voor:

hoe hij het leven van Azindow veranderd heeft en door hem levens van vele anderen
de offers die Azindow bereid is te make om God te dienen in het stichten en begeleiden van kerken in het Yendi gebied
het aandeel dat hij levert in het werk dat we samen met anderen doen

Bid voor:

bescherming voor het leven van Azindow en dat van zijn gezin, hij begeeft zich in een zware geestelijke strijd door te evangeliseren
fijngevoeligheid voor God’s stem om te weten waar Hij hem wil leiden en wat Hij wil dat Azindow doet
goede werkrelatie tussen Abukari, Azindow en andere werkers in het Yendi gebied
wijsheid bij het leiden van de kerken
meer financiele ondersteuning voor Azindow en het werk dat hij doet. Naast zijn werk als dominee werkt hij ook als boer om voldoende inkomsten te krijgen om zijn familie en werk te ondersteunen. Meer financiele ondersteuning zou hem meer tijd en kansen geven om mensen te bereiken met het Evangelie

Impact

2008-10-25T10:00:00.001Z

Afgelopen week hadden we een consultant uit Nederland op bezoek om met het team van het Alfabetiseringsproject te kijken naar de wijze waarop we projectactiviteiten evalueren en ook om ons Strategisch Plan enigszins te herzien. Het waren goede maar tegelijkertijd ook lange planningssessies. Omdat we als project veel met donoren werken, worden er bepaalde eisen gesteld aan hoe we evalueren, rapporteren en uiteindelijk de impact van ons werk meten. Natuurlijk is het ook erg belangrijk voor onszelf om te weten of we op de juiste weg zjin en of we met ons project ook werkelijk bereiken wat we ons tot doel gesteld hebben. Toch is het moeilijk, je kunt niet alles meetbaar maken. Want zeg nou zelf, hoe meet je bij iemand de impact die het verkrijgen van lees- en schrijfvaardigheden op zijn leven heeft.

'planningssessie met het team van het Alfabetiseringsproject'

Een van onze leerlingen zei eens, na het behalen van een diploma: “Wat ik geleerd heb, is niet te koop in de markt. Zelfs al zou iemand mijn diploma afpakken, dan is wat ik geleerd heb nog steeds deel van mij.” De zelfwaardering en het zelfvertrouwen dat iemand verkrijgt door het kunnen lezen en schrijven is onbeschrijvelijk. Niet meer een vingerafdruk onder een document te hoeven zetten maar je eigen naam te kunnen schrijven, geeft een gevoel van trots en eigenwaarde.

'alfabetiseringsklas in actie'

Het zijn ook vaak de leden van een alfabetiseringsklas die het opnemen voor andere mensen binnen een dorpsgemeenschap. Mbanaayili is een dorp ongeveer 14 kilometer van Tamale. Sinds een paar jaar is er een ‘National Health Insurance Scheme’ (Nationale Gezondheidsverzekering) operatief in Ghana. Het is special bedoeld voor de armere mensen in de afgelegen gebieden. Maar de inwoners van dit dorp net als zovele anderen, namen geen deel aan dit programma omdat ze niet goed begrepen hoe het werkte. Op een avond, tijdens één van de sessies van de alfabetiseringsklas in dit dorp kwam de gezondheisverzekering ter sprake. Aan het eind van de discussie besloot men om het dorp bijeen te roepen voor een vergadering en daarbij een afgevaardigde van de gezondheidsverzekering uit te nodigen om hen meer over de verzekering te vertellen. Na deze vergadering raakten veel mensen geinteresseerd om zich voor de verzerking te registreren maar nu deed zich een ander probleem voor. Voor de vrouwen en de ouderen was de afstand naar het dichtstbijzijnde kantoor te groot. Het dorp stelde daarom voor om een aantal registratieformulieren bij de leerlingen van de alfabetiseringsklassen achter te laten zodat zij zouden kunnen helpen met het invullen ervan. De afgevaardigde ging akkoord en degenen die aangesteld werden om te helpen met de registratie werden er zelfs nog voor betaald ook!! Vandaag hebben 160 van de 200 huishoudens in dit dorp zich geregistreerd voor de verzekering en hebben ze mede dankzij alfabetisering makkerlijker toegang tot gezondheidszorg. Dit is slechts een voorbeeld van wat de voordelen van alfabetisering zijn en watvoor impact het kan hebben op de levens van mensen.

'vrouwen bespreken problemen in hun dorp'

‘Een droom wordt werkelijkheid’

2008-10-16T11:38:00.001Z

We hebben er al jaren over gedroomd – een thuis voor jonge mensen om ze te ondersteunen bij onderwijs en in hun geestelijke groei. Sinds afgelopen maandag hebben 15 jongeren zo’n thuis gevonden, ‘Tahima Yili’ of ‘Huis van Hoop’ dankzij de hulp van een vriendengroep in Nederland, ‘Stichting Verrekijker’. Geweldig!

'Tahima Yili'

De jongeren die voor de eerste fase van het project aangenomen zijn, komen uit afgelegen dorpen waar kansen op goed onderwijs nihil zijn. Voor hun en voor hun ouders wordt ook een droom werkelijkheid; beter onderwijs, ouderlijke zorg en intensieve begeleiding.

'de eerste studenten die in Tahima Yili komen wonen'

'interviews'

'ontmoeting met ouders en studenten'

'interview panel'

Er zijn voorlopig 7 kamers gebouwd, 4 zjin voor de studenten en 3 voor de huisouders met hun gezin die bij de jongeren wonen.

We moesten een watertank kopen for Tahima Yili om water in op te slaan om dat er op dit moment nog geen water stroomt door de waterleidingen in de wijk van Tamale waar Tahima Yili gebouwd is. Water wordt met tankauto's naar Tahima Yili gereden en in de watertank gepompt. Om jullie een indruk te geven van de grootte van de tank hebben we Samuel er even voor gezet.

De jongeren die aangenomen zijn hebben verschillende religieuze achtergronden. De ouders die samen met de jongeren voor interviews kwamen voordat ze geaccepteerd warden, waren erg enthousiast toen ze hoorden dat we meer bieden dan alleen maar onderdak voor jongeren (zie het hoofdstuk 'Bouwen, Bouwen, Bouwen'). Voor dominee Barnabas en zijn vrouw Lardi (de huisouders) ligt er nu een grote taak om het project inhoudelijk vorm te geven. Het is een hele verantwoordelijkheid om naast hun eigen 3 kinderen nu ook zorg te dragen voor 15 anderen!

We hebben voor de toekomst nog veel meer plannen voor ‘Tahima Yili’, jullie kunnen hier meer over lezen op de website van 'Stichting Verrekijker'.

Dank God voor:

De afronding van de eerste fase van de bouw
Barnabas en zijn familie die het project gaan leiden
Stichting Verrekijker en alle mensen die het project vanuit Nederland ondersteunen
De kansen die een project als deze biedt

Bid voor:

Barnabas en zijn gezin dat zij in staat zullen zijn de jongeren op een goede manier te leiden en het huis een thuis zullen maken
De jongeren, dat ze zich snel thuis zullen voelen en dat ze goed met elkaar en met de huisouders overweg zullen kunnen
Het onderwijs van de jongeren, dat de scholen die ze bezoeken goed onderwijs bieden
De geestelijke groei van de jongeren
De toekomstplannen van het project
Het bestuur in Ghana en Stichting Verrekijker in Nederland

Verder willen we jullie nog vragen te bidden voor Joke die op dit moment erg veel rugklachten heeft.

Verjaardagen!

2008-09-30T10:01:00.008Z

Zoals jullie in onze laatste nieuwsbrief hebben kunnen lezen hebben Samuel en Micah net hun derde en eerste verjaardag gevierd. 't Wordt hoog tijd om jullie te informeren over hun dagelijkse activiteiten.

Micah is een zeer actief jongetje - hoe meer actie, hoe leuker hij het vindt. Hij is de beste klimmer in huis en klimt op alles wat maar mogelijk is. Hij is gek op Samuel en alles wat zijn grote broer doet, wil hij nadoen. Als hij ergens een fiets ziet of zelfs een motor is hij niet meer te houden en wil hij erop zitten en het liefst nog rijden ook natuurlijk. Hij brabbelt heel wat af in een voor ons nog onbekende taal hoewel er een paar woordjes zijn die we herkennen, 'dag' en 'naa' (een groet in het Dagbani).

Samuel is de grote verzamelaar; takjes, steentjes, blikjes, blaadjes, alles sleept hij mee naar binnen en zijn van grote waarde in zijn ogen. Hij is gek op verse pinda's en mais. Hij speelt graag buiten met zijn Ghaneze vriendjes en vriendinnetjes maar kan ook genieten van lekker alleen binnen spelen met zijn trein, duplo of ander speelgoed. Hij tekent en verft graag.

'Micah met papa op the motor'

'Samuel en Micah samen op een fiets'

'plezier op de driewieler'

Voor de verjaardagen van Samuel en Micah hebben we een grote zandbak bij ons huis gemaakt. Niet alleen Samuel en Micah vinden dat geweldig maar de buurkinderen ook. Vorige week telde ik 23 kinderen in de zandbak!

'spelen in de zandbak'

Sinds vorige week gaat Samuel naar een nieuwe school, 'North Eastern Christian Academy'' (NECA). Het is nog even wennen; nieuwe leerkrachten, kinderen en schoolomgeving maar tegelijkertijd is het wat school betreft een vooruitgang. Veel scholen in Ghana zijn nogal leerkrachtgericht en de klassen zijn erg vol. Deze school probeert meer kindgericht te werken en de klassen zijn kleiner waardoor er meer individuele aandacht is. De school is een week oud en heeft ook nog heel wat zaken te regelen om het geheel goed op poten te zetten maar het belooft iets goeds. Ze hebben zelfs speelgoed voor de jongere kinderen, lezen boekjes met ze en doen creatieve dingen. Voor jullie is dat misschien niet verbazingwekkend maar voor scholen in Ghana is dit behoorlijk uitzonderlijk.

Ben je een leerkracht en Christen en wil je de uitdaging aangaan om een tijdje als vrijwilliger op de school te komen werken dan ben je van harte welkom!

Dank God voor:

de levens van Samuel en Micah en de blijdschap die ze ons dagelijks geven
de vele vriendjes die ze hebben en de mensen die voor ze zorgen als wij aan het werk zijn
de nieuwe school in Yendi

Bid voor:

de lichamelijke, emotionele en geestelijke ontwikkeling van Samuel en Micah
wijsheid bij de opvoeding in een cross-culturele omgeving
de nieuwe school van Samuel, voor de kinderen en de leerkrachten dat iedereen snel gewend zal raken aan de nieuwe leeromgeving

Hoe 40 minuten 24 uur werden

2008-09-29T08:57:00.009Z

Wat bedoeld was als een korte trip van 40 minuten draaide uit op een modderreis van 24 uur. Vorige week hadden we een vergadering in Tamale over het hostel 'Tahima Yili' (Huis van Hoop) met een paar van de comité leden. Een van deze mensen woont helemaal aan de andere kant van de stad en had geen vervoer naar huis, dus besloot ik (Abukari) haar na de vergadering met de auto thuis te brengen. Haar huis ligt aan de rand van Tamale , waar nog geen wegen aangelegd zijn. Hoewel we weten dat in deze tijd van het jaar vanwege de hevige regens op sommige plaatsen onmogelijk gereden kan worden,waren we zo druk aan het praten over zaken van het hostel, dat we vergaten een bepaalde plaats te omzeilen in de toegangsweg naar haar huis. Op het moment dat we de auto voelden wegzakken in de kleigrond, was het te laat. Omdat de auto beladen was met vloertegels voor de uitbreiding van ons huis in Yendi, was het onmogelijk om hem er met de four wheel drive uit te krijgen.

'overzicht van de calamiteit'

Wat te doen? Gelukkig werkte het mobiele network, en ik kon de chauffeur van een kiepauto bereiken. Hij kwam mij te hulp. Dichtbij onze auto draaide hij zijn truck maar helaas begonnen zijn banden ook weg te zakken in de modder, en voordat we de kans hadden om iets te redden, stond de kiepauto net zo vast als onze auto. Abu, de chauffeur van de truck belde een van zijn college kiepauto chauffeurs. Die gaf ons weer hoop. Over de telefoon verzekerde hij ons dat hij nog nooit in zijn loopbaan als chauffeur van de truck had vastgezeten met zijn auto. Hij kwam snel bij onze gestrande voertuigen, en nam de toestand in ogenschouw. Op aanwijzingen van een aantal toeschouwers bracht hij zijn truck steeds dichterbij. Maar bij de laatste stuurbeweging om zijn voertuig in de beste positie te brengen om ons eruit te trekken, begon de modder ook zijn wielen op te zuigen. Heftige pogingen van de chauffeur om de toestand te redden, liepen op niets uit. Intussen was het half negen ‘s avonds, erg donker en we hadden allemaal honger. We besloten om het voor vandaag op te geven. We belden een vriend die niet zover van de ‘rampplek’ woonde en hij kwam om ons allemaal een lift naar huis te geven.

De volgende morgen zochten we in Tamale naar iemand die bereid zou zijn om zijn tractor te verhuren, zodat wij onze reddingsoperatie konden voortzetten. Rond half negen waren we terug op het toneel met een tractor, twee dommekrachten, stenen en twee mannen om de apparatuur te bedienen. Vrienden en familie hadden van het avontuur gehoord en enkele sterke mannen kwamen om te zien of ze konden helpen. Een boer die onderweg was naar zijn land, stapte van zijn fiets en schudde zijn hoofd toen hij de gestrande voertuigen zag. Hij zei: “Ik was van plan om naar het land te gaan, maar nu ik dit zie, moet ik wel helpen om de voertuigen eruit te krijgen.”

'het reddingsteam'

Toen begon het zware werk aan de eerste kiepauto – graven, stenen en takken onder de wielen leggen, duwen en trekken. Op sommige plekken zakten de mannen wel tot hun knieën in de modder. Eindelijk, om elf uur kregen we de eerste truck er uit. Rond twaalf uur stond de tweede op vaste grond.

'de geredde kiepauto’s terug op vaste grond’

Toen was alleen onze auto er nog, en om ongeveer twee uur, bij de tweede - geslaagde - poging om onze auto los te krijgen, raakte de tractor vast! Op dat moment kreeg ik de beschikking over een camera om een indruk vast te leggen van de situatie. Eindelijk, pas na vier uur ‘s middags, waren alle voertuigen uit de modder en we reden met elkaar naar betere wegen. Om vijf uur kwam ik eindelijk thuis met een erg vuile auto. Ook al was het hard werk en een lange dag, toch hadden we samen veel plezier, ook met grote verhalen over vastzittende auto’s!

'redding van de tractor'

'onze auto weer op de weg'

WILT U BIDDEN VOOR:

Een geode gezondheid; we zijn sinds onze terugkeer naar Ghana eind juni allemaal een paar keer ziek geweest.
Bescherming tegen overstromingen; in Noord Ghana én in de landen ten noorden van ons heeft het veel geregend. Om overstromingen in Burkina Fasso te voorkomen, heeft men gisteren een dam open moeten zetten; dat heeft binnen enkele dagen invloed op de rivieren in Ghana. De regering heeft mensen die dicht bij de rivieren wonen of daar hun land hebben, al gewaarschuwd om hun bezittingen te evacueren en alle oogsten die gerijpt zijn te bergen (in plaats van ze net als graan te laten drogen). Omdat de rivieren ook in Ghana al begonnen zijn om buiten de oevers te treden zijn de mensen bang voor een nieuwe ramp net zoals de overstromingen van vorig jaar.
Het voltooien en openen van het hostel 'Tahima Yili'; we hopen het hostel voor studenten bij de start van het nieuwe schooljaar(de eerste week van September) te openen en er moet nog veel werk verzet worden. Bid ook voor de selectie van studenten, zodat zij die het het meest nodig hebben toegelaten worden. (zie het hoofdstuk Bouwen, Bouwen, Bouwen - 22.09.2008).

"Neem deze Bijbel, leer eruit......."

2008-09-27T09:20:00.008Z

“Wie zijn mijn moeder en mijn broeders?”, vroeg Hij. En rondziende over degenen die in een kring rondom Hem zaten, zei Hij : “Zie mijn moeder en mijn broeders. Al wie de wil Gods doet, die is mijn broeder en zuste en moeder.”
Marcus 3:33-34.

Bovenstaand Bijbelgedeelte manifesteerde zich in het leven en sterven van Mba Yakubu. Wijlen Yakubu werd Christen toen hij ongeveer 50 jaar was. Hij woonde in Kayong, een traditioneel dorp in de omgeving van Yendi. Hij was de enige Christen in de hechte gemeenschap van ongeveer 600 mensen. Achttien jaar lang liep hij elke zondag 32 km heen en 32 km terug naar een ander dorp voor de kerkdienst. Hij werd veracht, beledigd en belachelijk gemaakt door familie, vrienden en de gemeenschap. Eind juli riep de Heer Yakubu Thuis.

Het hele dorp wilde echter niets te maken hebben met zijn lichaam, omdat hij christen was. Dus kregen wij een SOS bericht (we wonen ongeveer 50 km daarvandaan) waarin ons werd verteld dat hij gestorven was en kwamen we onmiddellijk in actie en gingen erheen om hem te begraven. Op de dag van de begrafenis brachten ongeveer 100 gelovigen de nacht door in dat afgelegen dorp. We dansten en zongen om te danken voor het leven van die toegewijde dienaar van Christus.

'dansen uit dank voor het leven van Mba Yakubu'

Tijdens de begrafenisdienst kwamen de meeste dorpelingen hun nieuwsgierigheid bevredigen (naar het meemaken van een christelijke begrafenis voor de eerste keer) en we hadden de kans en het voorrecht om hen het Evangelie te verkondigen. We daagden hen ook uit om elkaar lief te hebben en in eenheid te leven. Zij verbaasden zich dat ter wille van één man honderden mensen uit de hele regio bijeen waren gekomen – in Christus zijn we allen – ook al wonen we ver van elkaar – één gezin geworden. Het was een grootse verkondiging en getuigenis van broederliefde van de christelijke minderheid in dit deel van de wereld.

'een collecte gehouden tijdens de begrafenis die verdeeld wordt onder de broers en de weduwe'

Op zijn ziekbed had Yakubu Abdulai, de zoon van zijn broer, laten komen en hem zijn Bijbel gegeven en gezegd: “Neem deze Bijbel, leer eruit en laat je leven erdoor geleid worden.” Samen met alle kerkleiders hebben we gebeden en Abdulai aanbevolen in de zorg van de Heer. Sindsdien onderhoudt de jonge man contact met de kerk waarvan zijn oom lid was.

Yakubu heeft in zijn leven gezaaid en wij verwachten en bidden om een overvloedige oogst.

GEBEDSPUNTEN

Willen jullie bidden om gezondheid, omdat we deze maand kampen met malaria.
Bid voor de vrouw en de familie van Yakubu opdat de getuigenissen die ze hebben gehoord hen zal brengen tot geloof in Jezus Christus
Bid voor Abdulai dat hij zich zal richten op de Bijbel en als Elia en Elisa een dubbel deel van de geest van zijn oom zal ontvangen
Bid dat de mensen in Kayong die belangstelling hebben getoond in de leven brengende boodschap van Jezus het Licht zullen zien

Foto's Tijdens Ons Verlof!

2008-09-25T09:53:00.000Z

Na een erg goede en intensieve verlofperiode in Nederland brachten we een paar dagen door aan het strand bij Cape Coast voordat we eind juni naar Yendi terugkeerden. We hadden een erg goede, prettige reis tot het laatste stuk van 100 km van Tamale naar Yendi. Het laatste uur van de reis hadden we een klapband, een steen tegen de voorruit en zo’n heftige stortbui dat we een poos aan de kant van de weg moesten staan. Gelukkig kwamen de klapband en de stortbui niet op hetzelfde moment, dus werden we niet doorweekt.

De kinderen hebben zich weer goed aangepast – Samuel vindt het schitterend om weer in ons eigen huis te zijn en alle mensen die hij tegenkomt herkent hij nog heel goed.

Verlof Fotos:

'laatste gezinsfoto'

'sneeuw met Pasen: genieten!'

'Abukari aan de nieuwe haring; genieten!'

'een korte strandvakantie voor de terugreis naar Yendi: genieten!'

VOOR WIE WIL BIDDEN

Dank God voor een heel fijn verlof en een veilige terugreis en een goede gewenning, vooral voor de kinderen.

Bid voor ons als we ons werk en andere dagelijkse activiteiten weer oppakken, zodat we een goede balans kunnen vinden tussen gezinsleven en werk.

Het gezin Yakubu: Leven en Werk (Noord Ghana)

Op zoek naar het verdwaalde schaap

Kerst in Yendi

Gezegende Kerstdagen......

Noden - Hoe kunnen we het beste helpen?

Mais Oogst

Armoede en rijkdom

Vervoer in Ghana - Les in geduld

God’s plan op God’s tijd

Helpen Groeien

Water Dag

Bezoek Jongerengroep

Terug in Ghana

Ghana Dag

Het begin van ons verlof....

Goodbye Ghana

Druk - Druk - Druk

Samen Delen - Wat een Voorrecht!

December 2010

Kerst 2010

Had ik het bij het verkeerde eind?

Joint Venture

Eten vangen voor een dorp

Elke druppel bepaalt de inhoud

Vakantie 2010

Discipelschap

Help, een slang in de kerk!

Jezus zoeken door middel van correspondentie

Voetbalkoorts 2010

10 jaar - Onder de schaduw van zijn vleugels

Klein Geitje, Groot Resultaat

Begrafenis

Bouwen om te Aanbidden

Paasviering

De Verkondiging van het Onbekende Kruis

Damba Festival

Cake voor Fietsen

Tijd?

Terugblik op Kerst

Nu het bijna kerst is.......

Vergadering en Begroeting

Epilepsie

Ghana wereldkampioen voetbal onder 20 jaar!

Dagelijks leven (2)

Dagelijks leven (1)

Ramadan

Vakantie

Het leven van de studenten in Tahima Yili

Landbouw en Tuinbouw

Ontdekkingstocht

Menu

Geluk, ongeluk

Alweer Slangen!

Vrienden en familie

Slangen!

Vrede!

Discipelschap

Een familie vakantie

Kerstfeest onder een mangoboom

Prettige Kerstdagen

Een concreet voorbeeld van geestelijke strijd........

Komt tot Mij.......en ik zal u rust geven......

Impact

‘Een droom wordt werkelijkheid’

Verjaardagen!

Hoe 40 minuten 24 uur werden

"Neem deze Bijbel, leer eruit......."

Foto's Tijdens Ons Verlof!