Dag van de Onafhankelijkheid

Op 6 maart vierden we de onafhankelijkheid van Ghana wat in het verleden onder de koloniale heerschappij van de Britten Goudkust genoemd werd. Op 6 maart 1957 werd Ghana als eerste voormalig koloniale land in Sub-Sahara Afrika, onafhankelijk.

Leder jaar wordt deze byzondere dag door heel Ghana herdacht en gevierd. Voor de schoolgaande kinderen is het hoogtepunt de mars-competitie die in de district hoofdsteden gehouden wordt, zo ook in Tamale. Al vroeg in de ochtend gingen we met Samuel en Micah naar het grote Jubileum Plein om ons van een plaatsje op de tribune te verzekeren. Het duurde niet lang of het hele plein stroomde vol met scholieren in hun mooiste uniformen. Omdat de wegen rond deze tijd van het jaar zo verschrikkelijk stoffig zijn, deden de leerlingen hun witte sokken pas op het plein aan om er zo netjes mogelijk uit te zien. Want niet alleen voor het in de maat marcheren konden er punten veroverd worden maar ook voor uiterlijk. De militairen en politie waren ook van de partij om hun vaardigheden te tonen.

Onder begeleiding van een brass band marcheerden de studenten, militairen en politie rond het plein. Vanaf de tribune leek het net een grote mierenkolonie. Onvoorstelbaar hoe men ondanks de enorme hoeveelheid mensen het geheel zo geordend kon laten verlopen.

Maar de parade was meer dan een competitie alleen. De onafhankelijkheid van Ghana ging niet zonder slag of stoot. In de eerste jaren na de onafhankelijkheid zijn er een serie coupes gepleegd, was er regelmatig wisseling van de wacht en spanning in het land. Maar geleidelijk aan is Ghana uitgegroeid tot een jong-volwassen democratie. De leerlingen zijn trots op hun moederland en dat laten ze zien in de wijze waarop ze op een dag als 6 maart samenkomen. Met hoop en verwachting zingen ze het volkslied: ‘God bless our homeland Ghana, And make our nation great and strong …. Raise high the flag of Ghana … Black star of hope and honour.’

Omdat zowel deelnemers als toeschouwers een aantal uren op het plein doorbrachten, trok de samenkomst ook allerlei handelaren aan die ervoor zorgden dat er niemand honger of dorst hoefde te lijden. Vanaf een afstandje hebben we de variate aan waren die bij ons voor de tribune langsging vast proberen te leggen. Van snoepjes tot flesjes drinken, van zakdoeken en pennen tot vleesbroodjes, van zakjes water tot gekookte eieren, van ijsjes tot advocados en een toren koekjes.
 

Bouwen voor Elkaar is Bouwen aan de Samenleving

Terwijl het regenseizoen nadert, worden er nog flink wat huizen gebouwd in het dorp waar we wonen. De huizen die opgetrokken worden van leem kunnen ook alleen maar in het droge seizoen gebouwd worden omdat zolang het leem niet voldoende gedroogd is, een regenbui (meestal zijn dat zware regens) fataal kan zijn waardoor een pasgebouwd huis zomaar in elkaar kan storten. Degene die wil bouwen zorgt voor de ‘bouwmaterialen’; water, leem (als dat niet bij het huis te vinden is) en soms wat gereedschap. Meestal zijn er één of twee lokale professionele bouwers; zij bouwen de muren van het huis en krijgen daarvoor een kleine vergoeding. Buren en bekenden van degene die wil bouwen, komen rond een kuil met het door water zacht gemaakte leem bijelkaar en vormen ballen van leem die vervolgens door anderen naar het huis getransporteerd worden. Voorbijgangers blijven meestal even staan om een praatje te maken en ook wat ballen van de kuil naar de plaats te dragen waar gebouwd wordt.

Een paar weken geleden bekeken we de voortgang van de bouw van een huis van één van onze buren. Abukari vergezelde de mannen bij de kuil en Samuel en Micah hielpen met het dragen van de ‘stenen’.

De mannen komen samen rond een kuil met leem

Micah maakt er een spelletje van

Ik kan zelfs twee ballen tegelijk dragen!

De muren van het huis zijn bijna opgetrokken

Als de muren door de mannen opgetrokken zijn, pleisteren de vrouwen de muren en zo draagt iedereen zijn of haar steentje bij; jong en oud, man en vrouw.

De vrouwen pleisteren de muren

We blijven ons altijd verwonderen over de bereidheid van mensen om elkaar te helpen met de bouw. Het is een sociaal gebeuren. Er wordt tijdens de bouw veel gepraat en gelachen. Het versterkt de saamhorigheid, het ‘wij-gevoel’ en band met elkaar. Overigens is dat niet alleen het geval met huizen bouwen maar ook met het werken op het land, speciale gebeurtenissen zoals een geboorte of overlijden en andere dingen die je moeilijk alleen kunt doen. Het staat voor ons in sterk contrast met de Westerse samenleving waar het in veel gevallen ‘ieder voor zich’ is. Die betrokkenheid bijelkaar, de hulpvaardigheid en saamhorigheid maakt de Dagomba cultuur rijk en we kunnen er veel van leren als we het relateren aan het lichaam van Christus en hoe ieder zijn of haar taak binnen dat lichaam heeft (1 Cor. 12).

Aan de andere kant maakt zo’n cultuur het ook weer erg moeilijk met bepaalde tradities, waarden en religies te breken die verwoven zijn met deze ‘saamhorigheid’ waardoor het voor een Dagomba bijvoorbeeld erg moeilijk is om Christen te worden omdat het gezien wordt als een bedreiging van de bestaande cohesie. In ons werk en leven onder de Dagomba mensen proberen we dagelijks in onze woorden en daden te laten zien dat het Goede Nieuws van Jezus alle culturele en traditionele waarden te boven gaat. Bid met ons als we iedere mogelijkheid benutten om de liefde van Christus te leven onder de mensen met wie we werken.

Laat de moed niet zakken!

We zijn een weekje in Tamale en bezoeken daarom op zondag een BCA kerkje in een dorp bij Tamale. Abukari preekt uit Hebreeën 10:32-36, ‘Vergeet nooit die heerlijke tijd toen u Christus pas had leren kennen. Al had u het zwaar te verduren, u liet de Here niet los. Nu eens werd u uitgelachen en geslagen, dan weer waren anderen het slachtoffer en leefde u intens met hen mee. Als er mensen gevangen werden gezet, had u net zoveel verdriet als zij. Als uw bezittingen werden afgenomen, bleef u opgewekt. U wist dat u iets beters had, wat nooit meer kon worden afgenomen. Laat de moed niet zakken, want als u de Here trouw blijft, krijgt u een grote beloning. U moet volhouden om de wil van God te doen. Als u dat doet, krijgt u wat Hij heeft beloofd.'

Samenkomst in kerk

Het is altijd zo opmerkelijk in deze wat kleinere dorpskerken hoe de mensen tijdens een preek reageren. Soms vinden er korte dialogen tussen Abukari en de luisteraars plaats en soms staan de mensen na de preek spontaan op om hun getuigenis te geven. Zo ook vandaag.

Na de preek staat een vrouw op en zegt: ‘Dominee, deze preek was echt voor mij bedoeld. Toen ik tot geloof kwam, zei de broer bij wie ik op dat moment in huis woonde: “Als je je geloof in Jezus niet opgeeft, mag je mijn huis nooit meer binnenkomen.” Het was moeilijk maar ik wist dat ik iets beters had. Ik verliet zijn huis en tot op heden ben ik nooit meer naar hem teruggekeerd. Ook andere broers probeerden mij te overtuigen om geen Christen te blijven. Ze zeiden: “Als je Jezus blijft volgen, zullen we nooit meer in stap in je huis zetten.” Opnieuw kon ik niets anders zeggen dan dat ik iets beters had dan zij mij ooit konden geven en tot op heden hebben mijn broers me nooit meer opgezocht. Het is soms moeilijk en pijnlijk maar ik geef niet op!’

Twee oude vrouwtjes die samen naar de kerk kwamen en ook samen op een bankje zitten, voegen hun stemmen bij. Één van hen is blind, de andere slecht ter been. De blinde vrouw zegt: ‘Toen we vanochtend samen naar de kerk liepen, werd er om ons gelachen. “Ach, wat moeten jullie toch in die kerk van jullie. Kijk toch eens hoeveel moeite het jullie kost om de kerk te bereiken (De kerk wordt gehouden in een schoolgebouw een eindje buiten het dorp). Heeft Jezus jullie beter gemaakt? Je bent nog steeds blind!” Dan zeg ik, “Jezus geeft me zicht, Hij leent mij zijn ogen.” ’ Het andere vrouwtje valt haar bij. Om het klaslokaal waar de kerk gehouden wordt te bereiken, moet ze een flinke stap maken. Ze zegt, “Jezus is mijn ladder.”

Een ander lid van de kerk, Alhassan, deelt zijn ervaring. Een paar weken gelden bezocht hij een begrafenis waar veel van zijn familieleden aanwezig waren. Ze beschudligden Alhassan ervan dat hij nu ook zijn broers aan het ‘bederven’ is omdat sommigen van hen besloten hebben ook Jezus te volgen. Dat Alhassan Christen geworden is is één ding maar dat hij er nu nog meer familieleden bij betrekt is niet acceptabel. Hoe kunnen ze accepteren dat de andere broers ook slechte mensen worden? Alhassan legt aan hen uit dat hun broers juist betere mensen zullen worden omdat God hen van binnen zal veranderen en mooi zal maken. Zo begint een verhitte discussie. Terwijl ze aan het praten zijn, komen een paar jonge meisjes naar de begrafenis. Alhassan en zijn familieleden zien dat deze meisjes anders zijn; ze gedragen zich anders en zien er anders uit. De meisjes wekken hun nieuwsgierigheid en Alhassan’s familieleden roepen ze bij zich. Ze vragen, ‘Jullie zien er zo anders uit dan de andere meisjes hier, hoe kan dat?' De meisjes antwoorden, ‘We aanbidden niet langer onze traditionele goden maar we zijn Christen geworden.’ Alhassan heeft het argument ‘gewonnen’ maar de druk van de familie blijft.

Adisa deelt ook met ons wat pas geleden gebeurd is. Ze woonde ook een begrafenis bij. Met andere vrouwen sliep ze tijdens die begrafenis in een huis dat naast een Moskee gebouwd is. Vroeg in de morgen wekte het hoofd van de familie alle mensen in het huis om naar de Moskee te komen om te bidden. Adisa bleef liggen, alle andere vrouwen gingen naar de Moskee. Toen de vrouwen terugkwamen vroegen ze haar: ‘je hebt niet gebeden, ga je niet bidden?’ Adisa antwoordde: ‘Ik heb al gebeden.’ De vrouwen begrepen haar antwoord niet goed maar vroegen niet verder. Later in de ochtend gingen de vrouwen samen water halen. Ze liepen langs één van onze nieuwe kerkgebouwen. De vrouwen zeiden, ‘Wat een prachtig gebouw.’ Adisa reageerde, ‘Daar bid ik.’ De vrouwen keken haar verbaasd aan en zeiden, ‘Dus je bent een Christen!’ Ineens begrepen ze het. Sindsdien spraken de vrouwen niet meer met Adisa en lieten haar links liggen.

Onderweg naar de moskee

Moskee

De laatste die wat wil zeggen is Mba Mohammed. Hij is vele jaren geleden Christen geworden door iemand die vol ijver voor God was en heel actief in de kerk. Door zijn enthousiasme kwamen velen tot geloof. Maar na een tijdje zei de man het volgende tegen Mba Mohammed: ‘Ik stop met dat “ding” van jou.’ Mba Mohammed reageerde: ‘Wat bedoel je met “jouw ding”, is het niet van ons allemaal en ben jij er ook geen deel van?’ De man antwoordde: ‘Ik dacht dat ik door Christen te worden, rijk zou worden maar omdat dat niet gebeurd is, geef ik op.’  De man die zovelen naar Jezus geleid had, had zelf nooit begrepen wat dat ‘iets beters had, wat nooit meer kan worden afgenomen’ echt betekende. Mba Mohammed is trouw gebleven en is nu een leider in de kerk.

Geweldig bemoedigend om deze getuigenissen te horen. Mensen die ondanks de tegenstand die hen geboden wordt, vasthouden aan God’s belofte en ervan verzekerd zijn dat ze ‘iets beters’ hebben. En jij dan? Soms denken we allemaal dat het zo vanzelfsprekend is; wie we zijn (onze identiteit in Christus) en wat we hebben (onze bezittingen in Christus). Als kinderen van God ligt onze zekerheid in de eeuwige liefde van Jezus. Onze bescherming is zo groot dat, ‘niets in de hele schepping ons kan scheiden van Gods liefde.’

Misschien een idee voor de kerk in Nederland om na de preek mensen de ruimte te geven te vertellen hoe de preek hen geraakt heeft. Een bemoediging voor iedereen!

Mais Oogst

Abukari is op dit moment voor een periode van een week of drie in Duitsland. Al met al is hij nu al bijna vier weken van huis. Abukari is altijd degene die in de groentetuin werkt maar ik heb het tijdelijk overgenomen. Regelmatig schiet me het vers te binnen van 'het moeizaam ploegen, 't moeizaam zaaien...' De grond in de groentetuin heeft heel veel kleine steentjes en als je het regelmatig met water besproeit (het droge seizoen is begonnen) dan wordt de grond keihard. Maar het kleine beetje werk dat ik in de groentetuin doe is niets vergeleken bij het dagelijkse werk op het land van de meeste mensen in mijn omgeving. Op dit moment zijn veel van onze buren druk met het oogsten van hun mais. Nadat ze de mais van het land gehaald hebben, moeten ze de mais verwerken voor ze het voor voedsel kunnen gebruiken. Dat is geen geringe job! Wat foto's van het proces van de maisverwerking.

Nadat de mais geoogst is, worden de bladeren handmatig van de kolf gehaald

De mais wordt naar de machine gedragen die de mais verwerkt, dat levert een
hoop stof op!

De maiskolven worden in de machine gegooid

Uit de onderkant van de machine komen de maiskorrels

Nadat de mais door de machine gegaan is, wordt er gekeken of er nog
mais aan de kolven is blijven zitten wat er alsnog afgehaald wordt

Voordat de mais tot meel gemalen kan worden,
wordt het 'kaf' van het mais gescheiden door de wind

Armoede en rijkdom

"Gelukkig zijn de armen, want voor hen is het Koninkrijk van God. 

Maar pas op als u rijk bent! U bent er dan slecht aan toe! Want het geld is het enige geluk dat u ten deel valt.” 

(Lukas 6:20, 24)

 

Ook al zijn ze arm, een oude lekke voetbal
is altijd nog beter dan helemaal geen

We worden hier dagelijks geconfronteerd met mensen die arm zijn. Een confrontatie die niet altijd plezierig is. Het wijst ons onder andere op het feit dat we rijk zijn en dat we verantwoordelijk zijn om deze mensen in hun nood te helpen. Maar hoeveel delen we met ze? En is wat we delen voldoende? Kunnen we net doen of we het niet zien omdat er gewoon teveel arme mensen zijn en we ze beslist niet allemaal kunnen helpen?

We delen mais uit aan onze arme buren

In het kader van zijn studie (Masters in Theologie) deed Abukari onderzoek naar, ‘Op welke wijze kan Jezus’ reaktie op de armen in het Lukas Evangelie, een antwoord geven op de noden van de armen in Dagbon, Ghana?’ Als onderdeel van het onderzoek interviewde Abukari een aantal arme mensen in ons gebied. We willen graag een aantal van hun reakties met jullie delen om jullie een beetje beter te laten begrijpen wat het betekent om arm te zijn. Maar, we zullen het nooit volledig kunnen begrijpen zoals een arme man hier uitdrukte: ‘Armoede is als hitte; je kunt het niet zien, je kunt het alleen maar voelen; om te weten wat armoede is, moet je er zelf doorheen gaan.’ 

• ‘Een arm persoon is afhankelijk van anderen en lijdt altijd. Alles wat hij doet, faalt. Hij is altijd ziek en klaagt altijd. Arme huishoudens leven voortdurend in crisis en er is geen blijdschap. Huishoudens reageren op zo’n crisis door de geesten te raadplegen om te weten te komen waarom ze arm zijn en de slechte geesten te verdrijven.’ 

• ‘Een arme persoon heeft veel “als-en” in zijn leven omdat er voor een arm persoon niets zeker is. Een arm persoon kan geen plannen maken omdat hij altijd door omstandigheden geleid wordt. Hij is erg kwetsbaar.’ 

• ‘Armoede betekent buitengesloten zijn. Armoede heeft macht over je. Zelfs als een rijke man leugens vertelt, wordt soms net gedaan alsof het waar is. Geld gebiedt respect, waardigheid en eer om wat geld kan doen. Geld ontkent karakter, het verbergt slechte zaken.’ 

Op weg naar het land

•  'Een arm persoon gaat elke dag naar zijn land omdat alles wat hij nodig heeft van de opbrengst van zijn land moet komen. Als hij morgen iets wil kopen, moet hij vandaag naar het land gaan om wat van zijn gewassen te oogsten om te verkopen. Dan heeft hij wat geld om te kopen wat hij nodig heeft. Maar een persoon die niet arm is, kan thuis blijven en zijn problemen daar oplossen. Een arm persoon moet in de hete zon werken voor alles wat hij nodig heeft. De persoon met geld, hoeft zijn huis niet te verlaten. Ik ben arm maar heb het beter dan sommige anderen want ik heb een oude fiets en wat kleren om aan te trekken. Sommige mensen kunnen zich dat zelfs niet veroorloven. Als ik op een dag in staat ben om mijn oude fiets te vervangen met een nieuwere dan weten de mensen dat het beter met me gaat. Maar een arm persoon denkt zelfs niet aan een nieuwe fiets of kleren omdat hij weet dat hij beperkt is in zijn mogelijkheden. Hij durft zo’n droom niet te dromen.' 

Blij met tweedehands kleding

• ‘Een arm persoon heeft geen vrienden of zoals een spreekwoord in Dagbani het zegt, “De arme man heeft geen geliefde.” Wat een arm persoon ook wil, hij kan het niet krijgen. Er is geen eten, je kunt niet kiezen wat je wil eten of drinken en de kinderen zijn ondervoed.’ 

• 'Er zijn verschillende dingen die ik had willen doen maar gebrek aan geld heeft deze ideeën gedood. Het heeft het licht uitgedaan. Ik kan niet doen wat ik wil doen. Soms voelt het alsof ik aan een ketting zit. Ik zie mogelijkheden of weet wat ik wil doen maar zodra ik een paar stappen doe wordt ik weer op mijn knieën getrokken en kom niet meer vooruit.’ 

Het geitenproject helpt arme mensen hun kinderen naar school te sturen

In het Evangelie van Lukas, reageert Jezus op de situatie van de armen op verschillende manieren. Hij daagt de mensen en hun waarden en normen ten aanzien van bezit en status uit. Hij onderschreef de toenmalige orde tussen de rijken en armen niet maar zag het lijden van de armen als een gevolg van onrechtvaardigheid en de noodzaak om deze te hervormen. En hoe zit dat vandaag de dag met onze maatschappij? Welke mensen worden buitengesloten? Jezus riep de mensen op om volgens de leefregels van het Koninkrijk van God te leven en zo de onrechtvaardigheid in de maatschappij te aan te pakken. We willen jullie uitdagen om het Evangelie van Lukas (weer eens) te lezen en te zien hoe Jezus zowel de rijken als de armen aanspreekt. Ontdek hoe Jezus de waardigheid en eigenwaarde van de armen herstelt en hen nieuw inzicht verschaft in de waarden en normen van God’s Koninkrijk. Lees hoe hij de rijken oproept zicht te indentificeren met de waarden en normen van God’s Koninkrijk en te beginnen met het proces om een keer te brengen in de materiële en sociale situatie van de armen in het “hier en nu”. God’s Koninkrijk in zowel het leven van de armen als de rijken moet het heden hervormen. Welke rol hebben wij? Iets om over na te denken?!

Weinig kleding om te dragen maar wel heel veel plezier

Mensen drogen hun oogst zodat ze in het droge seizoen ook nog te eten hebben

Water Dag

We zijn weer terug in Yendi - eindelijk thuis. We zijn ook weer terug in het Ghaneze ritme zoals de toevoer van water naar ons huis.

Vandaag is het 'waterdag' bij ons. Gemiddeld stroomt er een keer per week water door de waterleidingen richting ons huis. Onze watertanken worden weer gevuld maar tegelijkertijd komen alle vrouwen uit de buurt ook water bij ons halen. De meeste vrouwen hebben grote drums waar ze water in opslaan. Op de dagen dat er water bij ons uit de kraan komt, halen ze water bij ons om ook hun voorraad aan te vullen. Het is op zo'n dag vaak een komen en gaan van vrouwen - want voor je een drum gevuld hebt moet je heel wat keren heen en weer lopen. De dag dat het water stroomt, is meestal ook de dag dat de vrouwen hun was doen - ze hoeven immers niet ver te lopen voor water op zo'n 'waterdag'. De kinderen helpen ook met water halen - meestal zijn het de meisjes. Maar de jongens wassen hun eigen kleren. En zoals op een van de foto's te zien is, helpen Samuel en Micah de buurjongen met de was.

Maar we komen ook terug in ons leef- en werkritme. De jongens hebben nog vakantie van school. Omdat ze de laatste weken school in Nederland gemist hebben en omdat ze ook een tijd geen Engelse les gehad hebben, probeer ik ze bij te spijkeren tot het niveau dat ze verwacht worden te hebben als ze weer naar school gaan in september. Samuel leest al behoorlijk Engels en Micah probeert het alfabet te leren. Dat zou hij eigenlijk moeten kunnen lezen en schrijven voor hij in September weer naar school gaat.

Abukari is momenteel in Accra waar hij een bijeenkomst heeft over het stimuleren van discipelschap binnen de kerken met Ethiopische, Nigeriaanse en Amerikaanse collega's. Het is een vervolg op de bijeenkomst in Ethiopie van vorig jaar. Tijdens deze bjieenkomst worden de strategieen omgezet in een activeitenplan en worden de deelnemers getraind in het coachen van 'discipel makers'.

Het alfabet leren

Oh, en tussendoor hebben we ook nog de 6e verjaardag en 4e verjaardag van Samuel en Micah gevierd! 

Had ik het bij het verkeerde eind?

Elke donderdagavond wordt er een door Abukari opgenomen Bijbelse boodschap via het regionale radiostation uitgezonden. Deze boodschap wordt in de moedertaal van de Dagomba mensen gebracht waarmee hij zo’n 1 mijoen Dagomba’s met het evangelie bereikt, meer dan 95% van hen is Moslim.

Abukari in de studio

Na elke uitzending kunnen de luisteraars Abukari per telefoon bereiken. Hij krijgt veel reakties en vragen – soms willen mensen hun hart aan Jezus geven – soms wordt hij bedreigd of uitgescholden. Dit is een reaktie van de afgelopen periode:

Op een avond kreeg ik een telefoontje van een oude klasgenoot van me die altijd een fanatiek Moslim was. Hij stelde zich aan me voor (we hadden elkaar al meer dan 15 jaar niet gesproken) en zei dat hij een serieuze zaak onder vier ogen met me wilde bespreken. Gezien zijn achtergrond en waar hij in het verleden toe in staat was – hij had de bijnaam ‘generaal’ - was ik een beetje angstig. Maar mijn geloof hield me sterk en ik maakte een afspraak met hem. Toen ik hem ontmoette, ontving ik hem met open armen en gaf hem de gelegenheid om mij uit te leggen wat zijn missie was. Hij vroeg me het volgende, ‘Had ik het bij het verkeerde eind?’ Ik vroeg hem wat hij bedoelde. Hij begon te vertellen, ‘Jarenlang heb ik gedacht dat ik als Moslim de echte God aanbad, maar nu weet ik dat ik het verkeerde pad volgde. Sinds afgelopen jaar heb ik met een bezwaard hart rondgelopen en elke dag bad ik tot Allah of hij die last van me wilde afnemen en me innerlijke vrede wilde geven. Ik heb alle gebeden die ik ken, gebeden, maar niets hielp. Afgelopen maand besloot ik om tegen Allah te protesteren en stopte met bidden als een Moslim. Het was tijdens deze periode dat ik je op de radio hoorde praten over Jezus die allen roept die vermoeid en belast zijn en hen vrede en rust belooft (Matt. 11:28). Die nacht duurde het lang voordat ik in slaap viel maar toen ik eindelijk sliep, droomde ik over jou. Je reikte je hand uit naar mij en smeekte me om in het licht te komen. Hier wil ik met je over praten.’

In eerste instantie was ik geschokt en verbaasd maar daarna legde ik hem graag uit hoe Jezus naar deze aarde gekomen is om ook hem te redden. Ik adviseerde hem om naar huis te gaan en er een tijdje over na te denken. Maar net als de kamerling uit Ethiopië, zei hij, ‘wat is er tegen dat ik nu mijn leven aan Jezus geef?’ Ik leidde hem tot Jezus en gaf hem drie boeken mee om te lezen. Een week later belde hij me om te zeggen dat één van de boeken ‘Op zoek naar zekerheid’, zijn eigen verhaal had kunnen zijn. De zoektocht naar waarheid en de uiteindelijke bevestiging dat Jezus de Weg, de Waarheid en het Leven is!

Het regionale radiostation

Dank God voor:

• De kracht van de media in het verspreiden van het evangelie

• De vele positieve reakties die Abukari krijgt

• Bescherming over ons leven

Bid voor:

• Wijsheid in het voorbereiden van de radioprogramma's

• Deze vriend en met hem anderen die besloten hebben om Christus te volgen, dat ze de ondersteuning vinden die ze nodig hebben om te groeien in hun geloof

• De vele Moslims die zoeken naar de waarheid en verlangen naar vrede, dat hun ogen geopend zullen worden

• Kracht en Gezondheid

Elke druppel bepaalt de inhoud

Onze buren moeten ongeacht hun sociale positie het Evangelie horen; het reddende woord van God. Het goede nieuws voor de ‘armen’ is voor de gehele mensheid. Door jullie worden we met dit Evangelie naar de mensen om ons heen gezonden. Het is een fundamenteel mensenrecht om te eten en we geloven ook dat het een mensenrecht is om het Evangelie te horen. In het dorp waar we leven en God dienen gaan de mensen, veelal boeren, door een periode van schaarste, er is gebrek aan voedsel in hun huizen in de periode van juli tot september. De oude voorraad voedsel is nagenoeg op en de oogst van dit jaar is nog niet binnengehaald waardoor er drie maanden zijn waarin veel families moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen en voldoende voedsel voor hun families te vinden, een erg stresvolle periode.

Vrouwen dragen brandhout van hun land naar huis

In deze periode van voedseltekort is het heel normaal om vrouwen met zware lasten brandhout naar de markt te zien lopen om te verkopen. Met het geld wat ze verdienen, kopen ze dan mais voor het gezin. Kinderen en vrouwen hebben het het moeilijkst, je ziet veel ondervoede en huilende, hongerige kinderen in het dorp.

Vrouwen op weg naar de markt

In onze poging om het Evangelie te leven, delen we vaak voedsel met onze buren in deze periode om hun last wat te verlichten. Toch lijkt onze hulp vaak maar een druppel op de gloeiende plaat gezien het aantal mensen dat hulp zou kunnen gebruiken.

Bemoedigd door een verhaal van de ‘Zeester in de Oceaan’, geven we niet op; ‘Op een ochtend zag een man een klein meisje op het strand lopen. Hij zag dat het meisje regelmatig neerknielde, iets uit het zand oppakte en het vervolgens in het water gooide. De man was nieuwsgierig en volgde haar een tijdje. Hij ontdekte dat ze aangespoelde zeesterren terug in de zee gooide. De man schudde zijn hoofd en zei, ‘Meisje, er liggen hier duizenden zeesterren op het strand. Het maakt toch geen verschil als je er een paar teruggooit in de zee?’ Het meisje keek naar de zeester in haar hand en zei, ‘het maakt een groot verschil voor deze.’ Het is waar, elke druppel helpt de inhoud te bepalen, dus laten we vooral doorgaan want elke druppel telt. Bid met ons als we overal waar we ons bevinden naar wegen zoeken om het Evangelie handen en voeten te geven.

Het delen van mais met onze buren (1)

Het delen van mais met onze buren (2)

Het delen van mais met onze buren (3)

Dank God voor:

• De mogelijkheden die Hij creeert om Zijn liefde uit te dragen
• De overvloed die wij hebben

Bid voor:

• Onze buren en velen met hen, dat ze de komende periode voldoende te eten zullen hebben
• Vrijgevigheid, dat we met blijmoedigheid en een gulle hand zullen geven
• Een workshop die we aan het voorbereiden zijn over ‘gezinsleven’ voor onze kerkleiders en hun vrouwen
• Een laatste bijeenkomst in een serie bijeenkomsten die Joke voor de vrouwen van de kerken georganiseerd heeft
• Abukari’s studie, dat hij in staat zal zijn tijdig zijn onderzoek te presenteren.

Help, een slang in de kerk!

We hebben al eens eerder over de "schokker" geschreven. Maar het blijft een boeiend fenomeen dus nog maar weer eens een verhaal erover.

Een tijdje geleden alweer besloot een kerk in Alphen a/d Rijn n.a.v. ons vorige verhaal over de slangeschokkers geld in te zamelen voor dit doel zodat we er meer konden maken voor de mensen in de dorpen. Inmiddels zijn de schokkers al een tijdje klaar en hebben we in juni een workshop georganiseerd voor mensen uit verschillende dorpen zodat iedereen goed weet hoe je de schokker tegen slange- en ook schorpioenbeten kunt gebruiken. Sommige deelnemers waren nog een beetje wantrouwig – zou dit nu echt werken? Maar nadat ze de verhalen gehoord hadden van een aantal deelnemers die ontelbare slangebeten op deze manier behandeld hebben, werden ze toch over de streep getrokken en zelfs enthousiast! Er werd ‘droog’ geoefend (zonder batterijen).

Een van de deelnemers aan de workshop vertelt hoe hij de schokker met succes al jaren gebruikt

Oefenen, maar dan wel zonder batterijen!

Deelnemers aan de workshop

Tot groot vermaak van de deelnemers schoot tijdens de workshop een slang de kerk binnen die een hagedis probeerde te vangen. Iedereen sprong uiteraard verschrikt overeind en de slang werd gedood. ‘Helaas’ had de slang geen kans om iemand te bijten – dat zou pas een perfecte demonstratie geweest zijn.

De slang werd gedood

Nadat we van de workshop thuiskwamen, werd onze buurvrouw door een slang gebeten. Één van onze buren wist van de schokker die we gebruiken en hij vroeg ons om de beet te behandelen. Dat gebeurde met succes. De volgende dag kwam de zoon van deze buurvrouw bij ons op bezoek met de vraag hoeveel hij voor de behandeling zou moeten betalen, ons antwoord, ‘niets’!

Toen we afgelopen week de chief van ons dorp bezochten en aan hem een schokker presenteerden (er zijn altijd mensen aanwezig in het huis van een chief dus mensen kunnen daaar dag en nacht met de schokker behandeld worden), vertelde hij ons dat onze buurvrouw zijn zus is en dat de zoon van de vrouw bij hem langsgegaan was om te vragen hoeveel de chief dacht dat ze voor de behandeling zouden moeten betalen, voordat hij naar ons toekwam. De chief vertelde hem dat hij niet dacht dat we er iets voor zouden vragen omdat we dat als Christenen niet doen. Mensen bezoeken hier voor allerlei verschillende ziektes kruidendokters of mensen met geestelijke krachten. Deze behandelingen gaan altijd gepaard met een financiële bijdrage of een bijdrage in natura. Mensen blijven zich verbazen over het feit dat we deze behandeling gratis aanbieden. Het is een geweldige manier om van God’s bewogenheid – ook voor mensen met slangebeten – te getuigen.

Één van de dorpen die een schokker ontving, berichtte ons dat ze binnen een maand na de workshop zo’n 20 slangebeten behandeld hebben! Een kliniek in één van de dorpen die een schokker heeft, verwijst patiënten met slangebeten altijd door naar de kerk!

Behandeling van onze buurvrouw met de schokker

Dank God voor:

• De bijdrage van de kerk in Alphen a/d Rijn zodat we meer dorpen een schokker kunnen aanbieden
• Dit hele practische middel waarmee we van God’s liefde kunnen getuigen
• Onze nieuwe chief die Christen is!

Bid voor:

• Bescherming, vooral voor de boeren, tegen slangebeten of andere gevaren
• Voor een goede oogst voor de boeren aan het eind van dit regenseizoen
• Dat de mensen de schokkers op de juiste wijze weten te gebruiken en tegelijkertijd de kans grijpen om God’s liefde met de mensen te delen
• De chief van ons dorp, dat hij God boven alles zal stellen in zijn leiderschap